tilemetora-consultant

Παπάρια

2011-05-09T16:16:00.000+03:00

Εδώ και μέρες βρήκα μία συνταγή στο Olive αυτού του μήνα που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Λόγο μπάσκετ και θριάμβου του Πανάθα στα σύμπαντα, είπα να την φτιάξω μιας και φίλοι θα μαζευόμασταν να δούμε τον αγώνα.

Δεν ενθουσιάστηκαν τα πλήθη μπορώ να πω, αλλά δεν είναι και του πεταματού. Αξίζει αν έχετε μικρά παιδιά που τους αρέσουν αυτά τα τυρο-σουφλέ. Το περιοδικό την ονόμαζε παπαρόπιτα και μιας έχουμε πήξει στην παπάρα τον τελευταίο καιρό, είπα να μην αλλάξω το όνομα.

Παπαρόπιτα

Μπαγιάτικο χωριάτικο ψωμί
Βούτυρο
5 αυγά
4 φλιτζάνια φρέσκο γάλα
150 γραμμάρια φέτα ή μανούρι τριμμένο
150 γραμμάρια γραβιέρα σε κύβους
5-6 φέτες ζαμπόν ή λούτζα ή προσούτο ότι θέτε ! κομμένο σε μικρά κυβάκια
μοσχοκάρυδο, αλάτι και πιπέρι

Κόβουμε το ψωμί σε χοντρές φέτες με πάχος 1,5 δάχτυλο περίπου και αφαιρούμε την κόρα. Τις βουτυρώνουμε και από τις δύο πλευρές με αρκετό βούτυρο και τις στρώνουμε στον πάτο ενός πυρέξ να καλύψουμε όλη την επιφάνεια με ολόκληρες φέτες αλλά και με μικρές σφήνες στα κενά. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάμε τα αυγά καλά, αλατοπιπερώνουμε και προσθέτουμε το γάλα. Ανακατεύουμε να ομογενοποιηθεί και ρίχνουμε το 1/3 πάνω από το ψωμί. Απλώνουμε από πάνω με τη σειρά τη φέτα, τη γραβιέρα και το ζαμπόν και περιχύνουμε με το υπόλοιπο γάλα. Τέλος πασπαλίζουμε με μπόλικο μοσχοκάρυδο. Καλύπτουμε με μεμβράνη το πυρέξ και το βάζουμε στο ψυγείο για 6 ώρες τουλάχιστον – καλύτερα ένα ολόκληρο βράδυ – ώστε να «παπαριάσει»!!. Την επόμενη την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για 40-50 λεπτά μέχρι να δέσει. Πρέπει να κρυώσει λίγο πριν την κόψουμε.

Μυρωδιές

2011-05-04T17:20:00.001+03:00

Έψαχνα να βρω μια καλή και μυρωδάτη μαρμελάδα εσπεριδοειδών γιατί έρχεται καλοκαίρι και καλό είναι να έχουμε και καμία καλή μαρμελάδα στα πρωινά μας. Εμένα τα εσπεριδοειδή μου αρέσουν πάρα πολύ. Είναι γεμάτα μυρωδιές και αν η μαρμελάδα έχει και φλούδια τότε είναι όσο πικρή χρειάζεται ώστε να σπάσει η πολύ γλύκα.

Πριν βρω τη συνταγή, αγόρασα τα εσπεριδοειδή που μου αρέσουν, πορτοκάλια, κόκκινο γκρέιπφρουτ, μανταρίνι, λεμόνι και φυσικά λάιμ. Με εξαίρεση το τελευταίο όλα βιολογικά, μιας και αφού θα χρησιμοποιήσω τα φλούδια τους μην φαω και κανα κουβά παραφίνη, και με βρουν κόκαλο.

Τέλος βρήκα και κάποια συνταγή που μου άρεσε, έκανα τις προσθαφαιρέσεις μου και την Κυριακή έφτιαξα μία πραγματικά πολύ νόστιμη και μυρωδάτη μαρμελάδα. Όπως θα δείτε και παρακάτω εγώ χρησιμοποιώ πηκτίνη ση ζάχαρη γιατί μου επιτρέπει να μην πρέπει να βράσω πολύ το φρούτο και έτσι να το κρατήσω ζωντανό!! Κανονικά θα έπρεπε να κάνω μόνη μου πηκτίνη από τα φλούδια και τα σπόρια των μήλων αλλά μην το παρακάνουμε κιόλας, αυτό καταντάει γραφικό.

Δοκιμάστε την έχετε ακόμα καιρό.

Μαρμελάδα με εσπεριδοειδή

1 μεγάλο πορτοκάλι

1 μεγάλο κόκκινο γκέιπφρουτ

1 μεγάλο μανταρίνι

1 μεγάλο λεμόνι

2 λάιμ

ζάχαρη όσο πάρει

1 κουταλιά της σούπας φυσική πηκτίνη (υπάρχει στον Βασιλόπουλο, αν όμως δεν βρείτε πάρτε, πάλι από τον ΑΒ, ζάχαρη για μαρμελάδες που περιλαμβάνει πηκτίνη)

5 φύλα αρμπαρόριζα (από τη γλάστρα μου)

Πλένετε πολύ καλά τα φρούτα και με ένα οδοντωτό μαχαιράκι ξύνετε γύρω γύρω τη φλούδα απ’ όσα δεν είναι βιολογικά, μπας και αφαιρέσετε λίγο από το χημικό που τα γυαλίζουν (δεν είμαι και τόσο σίγουρη για αυτό, αλλά τέλος πάντων). Τα κόβετε όπως είναι με τη φλούδα τους σε μέτρια κομμάτια, για παράδειγμα το πορτοκάλι σε 8 φέτες και την κάθε φέτα στα 2. Πετάξτε όλα τα σπόρια και με ένα μαχαιράκι αφαιρέστε όλα τα λευκά μέρη που συνήθως υπάρχουν στο κέντρο του φρούτου. Βάλτε τα σε μία μεγάλη κατσαρόλα και προσθέστε 5 ποτήρια νερό. Αφήστε τα για 24 ώρες να βγάλουν τα ζουμιά τους, να ποτίσουν νερό να μαλακώσουν και να ψιλοξεπικρίσουν. Που και που ανακατεύετε να έρθουν τα πάνω κάτω και τέλος πάντων όλα μας τα κομμάτια να περάσουν την ψυχρολουσία του νερού.

Την επομένη όπως είναι με το νερό ρίχτε τους ένα βράσιμο σε μέτρια φωτιά για 20-30 λεπτά, ώστε να μαλακώσουν οι φλούδες, αρκετά. Αφαιρείτε από τη φωτιά και σουρώνετε, κρατώντας το ζουμί όμως. Την ψίχα την περνάτε από το μούλτι και την χοντροκόβετε. Μην την κάνετε πουρέ, θέλουμε να έχει η μαρμελάδα μας τα χοντρά κομμάτια του φρούτου. Μετράμε με ένα φλιτζάνι την ψίχα και το ζωμό που έχουμε κρατήσει και προσθέτουμε στην κατσαρόλα ίση ποσότητα ζάχαρης. Ανακατεύουμε καλά και προσθέτουμε την αρμπαρόριζα. Βράζουμε το υλικό μας σε χαμηλή φωτιά για 10 λεπτά το πολύ. Αποσύρουμε και προσθέτουμε την πηκτίνη που την έχουμε ανακατέψει με 2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη. Ανακατεύουμε πολύ καλά και ξαναβάζουμε στη φωτιά. Βράζουμε πάλι για μόνο 3 λεπτά ... και είμαστε έτοιμοι. Αποσύρουμε και αφήνουμε να κρυώσει. Όσο η μαρμελάδα είναι ζεστή είναι και ρευστή. Το πήξιμο έρχεται όσο κρυώνει. Άρα μην πανικοβληθείτε αν είναι ακόμα πολύ νερουλή στην κατσαρόλα σας. Την κρατάμε σε αποστειρωμένα βάζα που τα γεμίσαμε μέχρι πάνω, στο ψυγείο. Εγώ έβγαλα 4 βάζα, και ήδη χαρίστηκαν τα 3.

Πως γίναμε έτσι;

2011-05-02T14:08:00.000+03:00

Δεν γράφω πια. Δεν θέλω να γράψω αυτά που σκέφτομαι στα σοβαρά. Στα α-σόβαρα, πλάκα μπορούμε να κάνουμε όση θέλετε, έτσι και αλλιώς είμαστε για τα πανηγύρια.

Έχω απόλυτη συνείδηση του τι ζούμε, αν και δεν το βιώνω προσωπικά σε όλο του το μεγαλείο, σε αντίθεση με άλλους. Έχω άποψη στο γιατί ζούμε αυτό που ζούμε, και αυτή μου η άποψη είναι απόλυτα μειοψηφική, και μη δημοφιλής. Τα πάντα όλα, έχω.

Ένα δεν μπορώ να καταλάβω εύκολα. Γιατί τόση βία, γιατί τόση παραβατικότητα, γιατί τόση έλλειψη σεβασμού από τους γύρω μας. Εντάξει ήταν πάντα «μαγκιά» ο τσαμπουκάς στην χώρα μας, αλλά πλέον έχουμε χάσει κάθε όριο. Πολιτικά κόμματα και οι μετέχοντες στο «σύστημα» της εξουσίας, ενδύουν με ιδεολογικό μανδύα τη βία και εμείς τα ρίχνουμε όλα σε άλλους. Εμένα όλο αυτό το σύστριγκλο, με ενοχλεί πάρα πάρα πολύ, και δεν ανέχομαι άλλο αγανακτισμένους πολίτες, αντιδρώντες ανεγκέφαλους, συντεχνιακούς τραμπούκους και εκβιαστές, χουλιγκάνους, ξερόλες αναλυτές της πραγματικότητας, λαμόγια εργοδότες, ανίκανους και τεμπέληδες εργαζόμενους, και όλα αυτά τα φρούτα που τελευταία βγήκαν στην επιφάνεια γιατί ευτυχώς το πάρτι τελείωσε.

Λοιπόν απ΄ εδώ και στο εξής θα σας γράφω μόνο συνταγούλες, γιατί άλλωστε μόνο αυτές έχουν ενδιαφέρον.

Κριθαρότο Θαλασσινών

200 γραμμάρια κριθάρι μουλιασμένο για 24 ώρες
500 γραμμάρια μεγάλες γαρίδες
1 συσκευασία ανάμικτα θαλασσινά κατεψυγμένα
1 μεγάλη ώριμη ντομάτα
1 κουταλιά της σούπας πελτέ
1 μικρό φινόκιο
2 κουταλιές της σούπας μάραθο ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας άνηθο ψιλοκομμένο
3 κουταλιές της σούπας σέλινο ψιλοκομμένο
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένο
1 σφηνάκι ούζο
Λάδι, αλάτι, πιπέρι, 1 κύβο ζωμό λαχανικών

Αρχίζουμε καθαρίζοντας τις γαρίδες, φροντίζοντας με ένα μαχαιράκι να βγάλουμε και το αντεράκι τους από την ουρά. Μαζεύουμε τα κεφάλια και τα λοιπά κελύφη των γαρίδων και τα βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι με 2 ποτήρια νερό να βράσουν καλά και να βγάλουν όλα τους τα ζουμιά, κάνοντας μία ελαφριά μπίσκ. Σουρώνουμε και μετράμε τον ζωμό. Θέλουμε να έχουμε συνολικά 3 φλιτζάνια ζωμό οπότε προσθέτουμε όσο νερό ακόμα χρειαζόμαστε μαζί με τον κύβο λαχανικών, του ρίχνουμε μία βράση ώστε να λιώσει ο κύβος και το κρατάμε ζεστό.

Ψιλοκόβουμε το φινόκιο σε μικρά μικρά κυβάκια. Ξεφλουδίζουμε, ξεσποριάζουμε και ψιλοκόβουμε επίσης, την ντομάτα.

Σε μεγάλη κατσαρόλα σοτάρουμε στο λάδι, το κρεμμύδι και το σκόρδο, σε χαμηλή φωτιά μέχρι να γίνουν διάφανα. Προσθέτουμε το φινόκιο, το σέλινο και το σουρωμένο κριθάρι και τα σοτάρουμε και αυτά λίγο στο λάδι. Σβήνουμε με το ούζο και το αφήνουμε 1-2 λεπτά να εξατμιστεί το αλκοόλ. Προσθέτουμε τη ντομάτα και το πελτέ και τον μισό ζωμό. Αλατοπιπερώνουμε κατά το δοκούν και μαγειρεύουμε σε χαμηλή φωτιά για 30 λεπτά περίπου. Ενδιάμεσα προσθέτουμε τον υπόλοιπο ζωμό, τον άνηθο, και τον μάραθο. Τέλος ρίχνουμε τις γαρίδες και τα υπόλοιπα θαλασσινά και μαγειρεύουμε μόνο για 10 λεπτά. Πρέπει να βγει ζουμερό και χυλωμένο, με λίγα υγρά όμως. Τρώγετε αμέσως, αλλιώς γίνετε λιγάκι μπλουστρέ, που λένε αλλά όχι όσο με τον κριθαράκι. Αυτός είναι άλλωστε και ένας από τους λόγους που δεν το έκανα με ζυμαρικό μιας και το γιουβετσάκι θέλει άμεση κατανάλωση. Ο άλλος λόγος βέβαια είναι ότι το κριθάρι είναι απείρως νοστιμότερο και υγιεινότερο. Εσείς μπορείτε να το κάνετε με ότι θέλετε, με κριθαράκι, με κοφτό μακαρονάκι, με ρύζι καρολίνα, ακόμα και με λεπτό σπαγγέτι που θα έχετε κόψει στη μέση όπως έκαναν οι παλιές νοικοκυρές. Καλή επιτυχία!

Σουβλάκι

2011-02-14T16:37:00.002+02:00

Δεν ξέρω αν το σουβλάκι με πίτα είναι Ελληνικό ή Αραβικό σνακ. Το σίγουρο είναι ότι έτσι όπως το φτιάχνουμε στην Ελλάδα δεν το βρίσκεις ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Κύπρο, ούτε στην Αίγυπτο, ή αλλού. Και εμένα βέβαια το Ελληνικό σουβλάκι μου αρέσει, τα άλλα ανεξαρτήτως πως τα λένε, δεν είναι σουβλάκια.

Πρόσφατα μας έλεγε η Ζέφη ότι άκουσε την γυναίκα του Ιάπωνα πρέσβη να λεει ότι το καλύτερο φαγητό στην Ελλάδα είναι το σουβλάκι, και βέβαια όλοι συμφωνήσαμε, γιατί αυτή είναι η μαύρη αλήθεια. Δεν ξέρω κανένα να μην του αρέσει το Σουβλάκι.

Να μην μπούμε τώρα στη σαχλή κουβέντα πως λέγετε στην Αθήνα πως στη Θεσσαλονίκη, και τι εννοούμε όταν λέμε σουβλάκι, εγώ ξεκάθαρα εννοώ την πίτα με γύρο, αυτό είναι το σουβλάκι για το οποίο μιλάμε.

Μετά από αυτή τη συζήτηση, και μίας και είχα πολύ καιρό να φαω, πήγα τις προάλλες σε ένα γειτονικό σουβλατζίδικο και πήρα δύο πίτα-καλαμάκι. Έφαγα το ένα και το άλλο το πέταξα. Φουρκισμένη για την κατάντια του εθνικού μας φαγητού, θυμήθηκα ότι η κουβέντα μας περί σουβλακίου εκείνο το βράδυ είχε καταλήξει στο ότι σουβλατζίδικα υπάρχουν πολλά και ναι ο κόσμος τρωει ακόμα πολύ σουβλάκι, αλλά καλά σουβλατζίδικα δεν υπάρχουν πλέον και το καλό σουβλάκι έχει εξαφανιστεί.

Παλιά, αν και μικρότερη σε μέγεθος, δεν με έφτανε με τίποτα ένα σουβλάκι, ήταν πολύ λίγο, ένας αδύνατος άνθρωπος έτρωγε 2 και ένας κανονικός που πεινούσε μπορεί και 3. Τώρα, είσαι κοιλιόδουλο τέρας αν φας 2 κανονικά σουβλάκια ή είσαι έφηβος που έχει παίξει 1 ώρα μπάσκετ και μπορεί να φαει ένα μωρό με τα κωλόπανα που λένε.

Όταν ήμουν έφηβη οι πίτες ήταν μικρές σε διάμετρο, λεπτές σε πάχος, και διαβολικά νόστιμες. Τώρα είναι σχεδόν διπλάσιες και πολύ αφράτες, γευστικά, δε, μοιάζουν με τα άνοστα αφράτα ψωμάκια των χάμπουργκερ.

Το σωστό σουβλάκι είχε λίγο κρέας, αν ήταν από καλαμάκι υπήρχε η αναλογία 3-2, όπου 3 τα κομμάτια του χοιρινού 2 τα ξύγκια που λέγαμε τότε. Αν ήταν γύρος, τότε πάντα κεμπάπ, κλασικός γύρος δηλαδή, κιμαδένιος, λιπαρός και μαλακός, ότι αγριοκομμάτες από χοιρινό κρέας που συνήθως μυρίζει μπαχάρια, πολλά μπαχάρια, ύποπτα μπαχάρια, και πάντα σε μεγάλη ποσότητα, πολύ παραπάνω απ’ ότι χωράει η πίτα. Μα αν ήθελα να φαω μπριζόλα, θα έπαιρνα μπριζόλα όχι σουβλάκι.

Επίσης η ντομάτα πρέπει να είναι ζουμερή και λεπτοκομμένη. Όχι κόβω την ντομάτα στα 4 και βάζω ένα κομμάτι στο σουβλάκι μου. Το κρεμμυδάκι, ομοίως, πρέπει να είναι ψιλοκομμένο, να έχει και λίγο μαϊντανό μέσα να έχει πασπαλιστεί και με λίγο πάπρικα.

Και τέλος το τζατζίκι, έλεος επιτέλους!, δεν ξέρετε να φτιάχνετε τζατζίκι; αμάν. Βάλτε λίγο ξιδάκι, στραγγίξατε λίγο το αγγούρι, βάλτε λίγο λαδάκι. Αν είναι να μου στουμπώσετε το σουβλάκι μου με γιαουρτάγγουρο δεν θέλω να μου λείπει.

Πατάτες, σος μαγιονέζας, μαρούλια, και άλλα τέτοια δεν χωράνε στο σουβλάκι. Βάλτε τα αλλού, σε σάντουιτς, σε χοτ ντογκ, όπου θέλετε, αλλά το σουβλάκι πρέπει να είναι «φιτ» για να είναι νόστιμο. Και ας πρέπει να φας 3 για να χορτάσεις,

Η ισορροπία διαφορετικών γεύσεων, υλικών διαφορετικής υφής και μυρωδιάς, κάνει το σουβλάκι ότι είναι. Του δίνει την ανεπανάληπτη αξία που έχει και το ξεχωρίζει από τα σάντουιτς, από τους σαρμάδες και τα υπόλοιπα ατυχή φαγητά του δρόμου. Επίσης, αγαπητοί μου σουβλατζήδες, το σουβλάκι δεν είναι ποσότητα. Δεν είμαστε πεινασμένοι! Το σουβλάκι είναι γεύση! Δεν το τρωμε γιατί κάνει 2 ευρω και χορταίνουμε φτηνά, το επιλέγουμε μεταξύ δεκάδων άλλων φτηνών ταχυφαγητών γιατί έχει την απαραίτητη ισορροπία των Ελληνικών γεύσεων. Αντιλαμβάνομαι ότι ο ανταγωνισμός σας έκανε να το μεγαλώσετε και να το στουμπώσετε, αλλά δυστυχώς το καταστρέψατε, έχασε τη γεύση του και έγινε ένα άνοστο μπουχλουμπού.

Κρίμα!

Σελινόριζα με πατάτες και μανιτάρια ογκρατέν

1 μικρή σελινόριζα
3 μέτριες πατάτες
250 γραμμάρια φρέσκα μανιτάρια
1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη
1 φλιτζάνι κρέμα γάλακτος light
1 φλιτζάνι τριμμένη γραβιέρα
1 φλιτζάνι τριμμένη μοτσαρέλα (αυτή που βάζουμε στην πίτσα, όχι τη φρέσκια)
½ ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
αλάτι
πιπέρι

Καθαρίζουμε και κόβουμε τη σελινόριζα σε τέταρτα και στη συνέχεια κάθε τέταρτο σε φέτες. Κόβουμε τις πατάτες και τα μανιτάρια σε λεπτές φέτες. Κρατάμε μισό φλιτζάνι από τα τυριά για την επιφάνεια και ανακατεύουμε τα υπόλοιπα σε ένα βαθύ μπολ με τη κρέμα γάλακτος, τον μαϊντανό και το σκόρδο. Προσθέτουμε τη σελινόριζα, τις πατάτες και τα μανιτάρια, αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε το μείγμα σε ένα πυρέξ. Πασπαλίζουμε την επιφάνεια με το υπόλοιπο τυρί, καλύπτουμε με ένα αλουμινόχαρτο και ψήνουμε για 30 λεπτά σε προθερμασμένο φούρνο στους 220ο C πάνω κάτω ή 200 αέρα. Αφαιρούμε το αλουμινόχαρτο και ψήνουμε άλλα 10 λεπτά μέχρι να γκρατιναριστεί η επιφάνεια. Συνταγή του Δρίσκα βέβαια, που είναι πάρα πολύ νόστιμη.

Θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω!

2011-02-10T18:32:00.003+02:00

Οι λάτρεις του Αστερίξ, ξέρουν πολύ καλά τι λεω. Το επεισόδιο ονομάζετε «Ο Αστερίξ και οι Ισπανοί», και ο μικρός γιος του αρχηγού περήφανης φυλής Ισπανών, που ... αντιστέκεται τώρα και πάντα στους κατακτητές Ρωμαίους ... συλλαμβάνεται-απαγάγετε από τους τελευταίους ώστε να αναγκαστεί ο περήφανος πατέρας να παραιτηθεί από την αντίστασή του.

Ο πιτσιρικάς είναι πραγματικό θηρίο και τους έχει τρελάνει του έρημους τους Ρωμαίους απαγωγείς του. Θέλει να γίνονται τα πάντα όπως αρέσουν σε αυτόν και όταν αυτό δεν συμβαίνει απειλεί, σαν κακομαθημένο κωλόπαιδο, ότι ... θα κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει. Πράγμα φύσει και θέσει αδύνατον φυσικά, αλλά κόμικ είναι, ότι θέλουμε κάνουμε.

Όταν τελικά το αχτύπητο δίδυμο των Αστεριξ και Οβελιξ τον εντόπισαν, τον απελευθέρωσαν και ανέλαβαν να τον γυρίσουν πίσω στον περήφανο πατέρα του και αρχηγό της φυλής, έζησαν στο πετσί τους τι σημαίνει κακομαθημένο και μοσχοαναθρεμένο λεβαντόπαιδο. Τα είδαν όλα, με τα καπρίτσια του, μέχρι που και ο Οβελίξ αναγκάσθηκε να αντιγράψει αυτή την ιδιότυπη μορφή πάλης και να κρατήσει και αυτός την αναπνοή του μέχρι σκασμού, όταν ο Αστερίξ δεν τον άφηνε να φάει 2347 αγριογούρουνα ή να ρίξει τις γνωστές ψιλές στους αγαπημένους του Ρωμαίους.

Πως μου ήρθαν όλα αυτά; Τι να σας πω τώρα; Δεν ξέρω, μάλλον γιατί είναι τόσο πολλοί γύρω μου οι μοσχαναθρεμένοι, οι κακομαθημένοι, αυτοί που πιστεύουν ότι δικαιούνται τα πάντα και δεν υποχρεούνται τίποτα, αυτοί που δεν θέλουν να χαλάσουν τη ζαχαρένια τους, αυτοί που δεν θέλουν να κοπιάσουν, αυτοί που όταν συμβαίνει κάτι με το οποίο διαφωνούν ασελγούν γύρω από τη λέξη Δημοκρατία. Βλέπετε για όλους αυτούς Δημοκρατία είναι να γίνετε αυτό που θέλουν αυτοί.

Είναι πολλοί αυτοί που εκτοξεύουν άναρθρες και ανούσιες απειλές, ότι θα κρατήσουν την αναπνοή τους μέχρι να σκάσουν! Ας την κρατήσουν. Σκασίλα μου.

Αρακάς λεμονάτος

1 κρεμμύδι ξερό ψιλοκομμένο
3 μέτριες πατάτες κομμένες σε μέτρια καρέδακια
2 καρότα κομμένα σε ροδέλες
½ φλιτζάνι μαραθόριζα ψιλοκομμένη (όσο πιο ψιλοκομμένη τόσο το καλύτερο) αν δεν βρείτε βάλτε μπόλικο άνηθο
Αλάτι πιπέρι λάδι
Χυμό από 2 λεμόνια

Σε όσο λάδι θέλετε (εγώ δεν τα τρελαίνω στο λάδι τα λαδερά, έχω ένα θέμα), σοτάρετε το κρεμμυδάκι σε χαμηλή φωτιά να μαλακώσει και να γίνει διάφανο. Προσθέτετε τις πατάτες, τα καρότα και την μαραθόριζα και σοτάρετέ και αυτά. Στο τέλος βάζετε τον αρακά, το αλάτι και το πιπέρι. Προσθέτετε 1 ½ φλιτζάνι νερό και τα σιγανο-μαγειρεύετε για 15 λεπτά σε μέτρια φωτιά έχοντας το νου σας μπας και χρειαστεί λιγάκι νερό. Μόλις γίνει το φαγάκι πρέπει να είναι «μετρημένο» στα ζουμιά του. Στο τέλος προσθέτετε το λεμόνι και λίγο λάδι ακόμα, ώστε να γίνει και πιο πλούσιο. Αν θέλετε πασπαλίζετε με λίγο φρέσκο άνηθο.

Θαύμα

2011-02-02T18:19:00.001+02:00

Διάβαζα τις προάλλες ότι άρχισαν οι διαδικασίες ώστε να αγιοποιηθεί ο προηγούμενος Πάπας, δεν θυμάμαι πως τον έλεγαν τώρα. Εκείνο το γεροντάκι που δεν έλεγε να μας αφήσει χρόνια. Έλεγε λοιπόν το άρθρο ότι σύμφωνα με την Καθολική ιεροτελεστία τέλος πάντων, και τα πρωτόκολλα, και με τούτα και με εκείνα, συνήθως παίρνει 200 χρόνια για να αγιοποιηθεί κάποιος, και να πιστοποιηθούν, δια τις επιστημονικής οδού, και 2 θαύματα! Άρα βράσε όρυζα, δεν τον βλέπω τον μπάρμπα να γίνετε άγιος. Όχι ότι με νοιάζει βέβαια, μιας και γνωστό άθεο, γουρούνι.

Το διάβασα, το ξέχασα. Μέχρι προχτές το βράδυ που είπα να φτιάξω μία κατσαρόλα πρασοσέλινο, να έχω να τρωω μέσα στη βδομάδα. Είχα στο ψυγείο μία ντομάτα που είχε ξεμείνει τουλάχιστον 20 μέρες. Είχε ζαρώσει, είχε μαζώξει, σαν το παραπάνω γεροντάκι ένα πράγμα, και είχε μπερδευτεί μαζί με κάτι πορτοκάλια και κάπου την είχα χάσει. Βιολογική, πάντα τέτοιες παίρνω, πρώτο πράγμα!

Μαζί με τα πράσα και τα σέλινα, βγάζω και την ντομάτα. Ήταν μεν ζαρωμένη, αλλά δεν ήταν και μπλιάχ, όπως θα έπρεπε να είναι κάθε φτωχή πλην τίμια βιολογική ντομάτα. Στεκόταν, σαν την Σαπουτζάκη προ δεκαπενταετίας ρε παιδάκι μου. Την πλένω στοργικά, την ξεφλουδίζω ήρεμα ήρεμα, και την κόβω μικρά τετράγωνα κυβάκια.

Αρχινάω το μαγείρεμα, σοτάρω τα πράσα, ρίχνω και την ντομάτα. Εκεί κανονικά θα έπρεπε να λιώσει, η καλή μου, μέσα στο ζεματιστό λαδάκι, θα έπρεπε να τα είχε παίξει, να είχε δει τα μαρούλια ανάποδα που λένε! Δεν παραξενεύτηκα που τίποτα τέτοιο δεν της συνέβη, έριξα και το σέλινο, καρότα, πατάτες, και τα έβαλα στο «5» να σιγανομαγερευτούν. Πάω στο σαλόνι, και ξεχνιέμαι, με κάτι γλυκομαγειρέματα του Παρλιάρου. Μετά από μισή ώρα, ανοίγω την κατσαρόλα. Μούρλια το φαΐ, μοσχομύριζε, στα ζουμιά του, όλα τέλεια. Εκτός από τα κυβάκια ντομάτας, που είχαν πλήρως διασωθεί, δεν είχαν λιώσει ως έπρεπε, δεν είχαν γίνει σαλτσούλα ως έπρεπε, είχαν αντισταθεί στο μισάωρο βρασμό (στο 5 παρακαλώ!), και είχαν παραμείνει τραγανά κυβάκια ντομάτας, δίπλα στα σελινοκοματάκια, στις πατατούλες, και στα καροτάκια που ως όφειλαν είχαν κρατήσει χαρακτήρα.

Ω! Μεγαλοδύναμε !!! τι θαύμα είναι τούτο?

Μα είναι θαύμα ή έπεσα σε αντιστασιακά ντομάτα, μέλος του κόμματος.
Μα είναι θαύμα ή έπεσα σε πλαστική ντομάτα, μέλος των μεταλλαγμένων ιντερνασιοναλ

Αν είναι πάντως θαύμα, να το καταχωρίσω ώστε να καταφέρει η έρμη η ντομάτα να αγιάσει, μην την πατήσει σαν το γεροντάκι!

Σε όλα τα γραφεία, ως γνωστών, το τζανκ φουντ πάει σύννεφο. Ένα από τα δικά μας αγαπημένα «σκουπίδια» είναι οι κιεσαντίγιας, που έχει το σιμπλι μπεργκερ. Πάρα πολύ εύκολο σνακ, και όχι ιδιαίτερα λιπαρό. Δοκιμάστε το ένα βράδυ, με ότι έχετε σπίτι, αλλαντικά, υπολείμματα από κοτόπουλο, μανιτάρια, μπέικον, ότι έχετε. Εδώ σας γράφω αυτή που έφτιαξα σπίτι και μου άρεσε πάρα πολύ.

Quesadillas

2 αραβικές πίτες
2 κουταλιές της σούπας τυρί Φιλαδέλφεια
6 κουταλιές της σούπας τυρί έμενταλ τριμμένο
3 φέτες μπέικον ψιλοκομμένες
3 κουταλιές της σούπας μανιτάρια κονσέρβας ψιλοκομμένα και καλά στραγγισμένα
3 κουταλιές της σούπας καλαμπόκι βρασμένο

Αλείφουμε τις πίτες με το Φιλαδέλφεια. Πάνω στην μία πίτα, απλώνουμε το μισό τυρί, από πάνω σκορπάμε, το μπέικον, τα μανιτάρια, και το καλαμπόκι, ρίχνουμε και λίγο πιπέρι και στο τέλος απλώνουμε το υπόλοιπο τυρί. Σκεπάζουμε με την 2η πίτα με την αλειμμένη της πλευρά προς τα κάτω. Πιέζουμε καλά ώστε να κολλήσουν και τα μεταφέρουμε σε ένα τηγάνι που έχει διάμετρο όσο και η πίτα. Δεν βάζουμε τίποτα στο τηγάνι ούτε βούτυρο ούτε λάδι, ψήνουμε την πίτα μας και από τις δύο πλευρές καλά, μέχρι να λιώσει το τυρί εσωτερικά, να ξεροψηθεί η τοτρίγια. Αν την πιέζετε από πάνω με μία σπάτουλα όσο την ψήνετε, ακόμα καλύτερα. Την βγάζετε, την κόβετε στα 4 και την σερβίρετε με λίγο στραγγιστό γιαούρτι στο πλάι, για ντιπ!

Ρουμανία - Αιγυπτος

2011-02-01T17:45:00.002+02:00

Από το πρωί μου έρχονται στο νου εκείνα τα Χριστούγεννα του ‘ 89. Ήμασταν στην Αίγινα, όλη η οικογένεια μαζεμένη, και όσο ψηνόταν η γαλοπούλα η γιαγιά μου έλεγε «πάει το Τσαουσέσκουλο!». Είχε ζήσει βλέπετε την άνοδο και την πτώση του Κομουνισμού σε όλο της το εύρος. Από την εποχή του όπου το «σιδηρούν παραπέτασμα» όριζε τα πάντα στην Ευρώπη μέχρι τις εικόνες που βλέπαμε εκείνο το βράδυ στην τηλεόραση, με χιλιάδες κόσμου στην κεντρική πλατεία του Βουκουρεστίου, να ζητάνε το κεφάλι του Δικτάτορα επί πίνακι.

Τα γεγονότα των προηγούμενων μηνών, με τις βελούδινες «επαναστάσεις» των υπολοίπων χωρών του ανατολικού μπλοκ, μας είχαν κάνει να πιστέψουμε, ακόμα και εμάς που ήμασταν τότε «μικρά», ότι ήρθε η ώρα και οι κομουνιστο-δικτατορίες θα έπεφταν σαν ώριμα σύκα τον Αύγουστο.

Πιο παρανοϊκούς και σαλεμένους κυβερνήτες από τον Τσαουσέσκου και την γυναίκα του δεν είχε γνωρίσει η Ευρώπη. Ο άνθρωπος δεν ήταν κλασικός Κομουνιστής, ιδεολόγος, και τα λοιπά, ήταν σάικο. Απόφοιτος δημοτικού, ελάχιστα εγγράμματος, έδινε στον εαυτό του πτυχία διδακτορικού σε ότι επιστήμη γούσταρε. Ηθελε να φτιάξει το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο, το παλάτι του λαού, όπως το έλεγε, για να μένει ο ίδιος και η οικογένειά του σε περίπου 5000 δωμάτια! Είναι πολλές οι ιστορίες που λέγονται, άλλη φορά θα τις γράψω.

Αυτό όμως που μου περνάει τώρα από το νου είναι, ότι τότε ήταν ξεκάθαρο σε όλους ότι ο τύπος ήταν ένας από τους πιο στυγνούς, εναπομείναντες δικτάτορες στην Ευρώπη. Η αντίδραση των Ρουμάνων, ήταν ευπρόσδεκτη από όλους με χαρά, δεν θέλαμε να χυθεί αίμα βέβαια, αλλά μιας και δεν γίνετε αλλιώς, τι να κάνουμε, λέγαμε. Πρέπει να τελειώνουμε με τέτοια υποκείμενα που στην τελική και τον Κομουνισμό διέβαλλαν.

Επίσης ήταν η εποχή της τηλεοπτικής κυριαρχίας. Όλα τα έβλεπες στην τηλεόραση και σε ριαλ ταιμ!. Το μαλάκα να προσπαθεί να βγάλει λόγο και το πλήθος να τον βρίζει, τις φασαρίες, τα επεισόδια. Μεγάλη εντύπωση μας έκαναν όλα αυτά τότε. Ο τηλεοπτικός χρόνος, υιοθετήθηκε και στην απόδοση δικαιοσύνης. Τον μπαγλαρώσανε στις 9 το πρωί, ανήμερα Χριστούγεννα, κάπου στο μεσημέρι έγινε η δίκη τους συνολικής διάρκειας 2 ωρών, κατά τις 7 το απόγευμα τον είχαν εκτελέσει. Συνοπτικές διαδικασίες, μπας και γίνει καμία στραβή. Έτσι και αλλιώς ο τύπος είχε απολέσει προ πολλού το δικαίωμα για μια δίκαιη δίκη, ή για μία χάρη που θα οδηγούσε σε ισόβια. Οι φρικαλεότητες που βγήκαν στην επιφάνεια μετά τον θάνατό του, και που τότε ήταν γνωστές ακόμα και στις πέτρες εντός Ρουμανίας, έκαναν την όποια επιείκεια Εθνική Προδοσία.

Θα μου πεις: τι είναι αυτά που λες τώρα!!! Οι πολιτισμένοι λαοί δεν σκοτώνουν τους εχθρούς τους σαν σκυλιά. Έτσι είναι, αλλά αν με έχεις εξαθλιώσει έπαψα να είμαι πολιτισμένος, τι να κάνω.

Όταν ξεκίνησε η ιστορία με τις δικτατορίες της Βορείου Αφρικής (το ξέρω ότι ξενίζω μερικούς, αλλά ναι, ναι, ναι, Αίγυπτος, Τυνησία, Μαρόκο, Λιβύη ΔΕΝ είναι Μέση Ανατολή, είναι Βόρειος Αφρική), ούτε κατά διάνοια δεν σκέφτηκα την αντιστοιχία τους με τη Ρουμάνικη επανάσταση. Έτσι και αλλιώς σε αυτές τις χώρες η ζωή έχει άλλη αξία, και νόμιζα ότι διάφοροι φανατικοί θρησκόληπτοι, τα έχουν βάλει πάλι με τους Αμερικανούς, και τους δυτικούς εν γένη.

Όταν μετά από μέρες είδα τους φίλους μου τους Ρουμάνους στο Facebook, να γράφουν για την Αίγυπτο, συνδέθηκα που λένε, και κατάλαβα τον παραλληλισμό.

Η τηλεόραση βέβαια κάνει τη δουλειά της, η αγχωμένη Μαρία Καρχιλάκη, στο Μέγκα σου μεταφέρει ένα πανικό εφάμιλλου του πυρηνικού ολοκαυτώματος, και τα καλά εργαζόμενα δημοσιογραφάκια/υπάλληλοι του κυρίου και της κυρίας Βαρδινογιάννη, αναφέρονται στον «Πρόεδρο Μουμπάρακ». Μην ξεχνάμε ότι ο εθνικός μας ευεργέτης είναι συνεταίρος με το Αιγύπτιο ραμολί, και η κυρία «Ελπίδα» που αγαπάει τόσο πολύ «οοοοολα τα παιδάκια του κόσμου» είναι κολλητή με την σύζυγο του ραμολιμέντου και κάνουν μαζί αγαθοεργίες ανά τον κόσμο κάτω από την αιγίδα της Ουνέσκο. Για τούτα και για εκείνα, μιλάμε πολιτικαλι κορεκτ, χρησιμοποιώντας, τον επίσημο τίτλο του Δικτάτορα, ακόμα και τώρα, παραβλέποντας ότι κυβερνάει περίπου όσο κυβέρνησε ο Φράνκο την Ισπανία, και δεν εκλέχτηκε ποτέ! Ανέλαβε, εξουσία που του παραδόθηκε.

Αυτά όμως είναι πραγματικά λεπτομέρειες, μιάς και ο άνθρωπος αυτός, είναι «σοσιαλιστής», μέλος της σοβαρής «σοσιαλιστικής διεθνούς», που προεδρεύει ο δικός μας, επίσημος συνομιλητής όλης της δύσης, και όσο και αν φώναζαν οι έρημοι οι Αιγύπτιοι (διαβάστε το βιβλίο Σικάγο για να καταλάβετε), αλλά και οι οικονομικοί δείκτες της χώρας ότι μιλάμε για ανείπωτη φτώχια και διαφθορά, κανένας δεν άκουγε. Μιλάμε για γαμώ τις υποκρισίες (και από εμένα βέβαια)!

Τώρα που η φωτιά έχει μπει για τα καλά, και μάλλον δεν θα σβήσει εύκολα – δεν έχει κερδισθεί η μάχη ακόμα, αλλά λέμε – που καίγονται τα μπατζάκια μας, μιας και είμαστε πολύ γείτονες, μα πολύ πραγματικά, τώρα αρχίζουμε να μιλάμε, άναρθρα ακόμα, μιας και κάποιοι λένε για τη φτώχια αυτού του λαού, κάποιοι για τον μουσουλμανικό κίνδυνο, κάποιοι για το χάος που επικρατεί, κάποιοι για το δίκαιο του αγώνα. Αλλά τουλάχιστον μιλάμε, 10 χρόνια μετά τους πύργους, αποφασίσαμε εμείς οι δυτικοί να δούμε λίγο και τα χάλια αυτών των χωρών και να σκεφτούμε «μήπως μας αφορούν και αυτές οι δικτατορίες;».

Μια ακόμα αξιοσημείωτη διαφορά είναι, ότι αυτή η επανάσταση, δεν είναι τηλεοπτική. Ηρθε η ώρα των νέων μέσων να παρουν την σκυτάλη. Εχει ανάψει το Facebook και το Twitter!! Αν βάλεις #Egypt στο τελευταίο, θα καταλάβεις, ανεβαίνουν περίσου 5000 tweets το δευτερόλεπτο. Τους έκοψαν λέει την επικοινωνία, μαλακίες, δεν γίνετε πλέον να κόψεις την επικοινωνία, εκτός αν αρχίσεις να κατεβάζει δορυφόρους (αν δεν κάνω λάθος τα καλάσνικοφ δεν φτάνουν τόσο ψηλά). Πλέον υπάρχουν νέοι μέθοδοι στο τραπέζι για τα πάντα που αφορούν την επικοινωνία, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από τον 85-χρονο κυρ. πρόερδο!

Αν ο κυριος Μουμπάρακ θα έχει την τύχη του Τσαουσέσκου δεν το ξέρω. Πιστεύω όμως ότι κάτι ανάλογο του αξίζει. Το να βρει και αυτός καταφύγιο στα παλάτια της Σαουδικής Αραβίας ή κάπου αλλού, δεν αποτελεί δικαιοσύνη. Το αν αυτή η κατάσταση θα μεταδοθεί όπως η γρίπη των χοίρων σε χοιροστάσιο του Μεξικού, ούτε αυτό το ξέρω. Φίλοι και συνεργάτες από όλες αυτές τις χώρες λένε με βεβαιότητα, ότι δεν θα γλιτώσει κανένας, κανένας, είναι θέμα χρόνου πότε θα τους πάρει όλους η μπάλα. Αυτό λένε αυτοί συνεπαρμένοι από τον αέρα της «επανάστασης».

Φαίνεται όμως ότι η απόλυτη κυριαρχία του όλα αυτά τα χρόνια δεν τον βοηθάει να καταλάβει ότι ο κίνδυνος να τον κρεμάσουν με συνοπτικές διαδικασίες είναι πολύ μεγάλος. Έτσι την έπαθε και το Τσαουσέσκουλο, μεγάλεεεε, ούτε και κατάλαβε από που του ήρθε. Πόσο δίκιο είχαν οι Ρουμάνοι τελικά (το γράφει και το protagon αυτό).

Τώρα όσον αφορά κάποιους εδώ δικούς μας που ονειρεύονται ανάλογες επαναστάσεις και στην Ελλάδα, τι να πω; αν δεν μπορούν να κατανοήσουν τις θεμελιώδεις διαφορές της λαϊκής δυσαρέσκειας, εγώ θα τους την εξηγήσω. Στην τελική είναι και θέμα ευφυΐας.

Αντε να σας γλυκάνω, μιας και έχω χαθεί πολύ καιρό, και πρώτη μέρα σήμερα σας πήρα με τις πέτρες! Υπόσχομαι να προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά. Πνίγομαι όμως, βρε πουλάκι μου, και συνήθως τα βράδια είμαι ένα κουρέλι. Πρέπει όμως να καταγράφω τις συνταγές που φτιάχνω γιατί αλλιώς μην νομίζετε και εγώ τις ξεχνάω.

Σουφλεδάκια σοκολάτας

150 γραμμάρια κουβερτούρα
60 γραμμάρια βούτυρο
100 γραμμάρια μαύρη ζάχαρη
4 κουταλάκια του γλυκού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
4 αυγά.

Λιώνετε τη σοκολάτα και το βούτυρο σε φούρνο μικροκυμάτων ή σε μπεν μαρί. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε, τα αυτά με τη ζάχαρη, να ανακατευτούν πού καλά και προσθέτετε και το αλεύρι. Ανακατεύετε καλά και στο τέλος προσθέτετε τη λιωμένη σοκολάτα που έχετε ομογενοποιήσει με το βούτυρο. Μοιράζετε το μίγμα σε 6 ατομικές φόρμιτσες για σουφλέ ή μικρή μαφινιέρα, που έχετε όμως βουτυρώσει και αλευρώσει ελαφρά για να μην κολλήσουν. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στον αέρα στους 200 βαθμούς για 10 λεπτά. Τα βγάζουμε αμέσως και ξεφορμάρουμε μετά από 2-3 λεπτά. Σαν μαλακό κεκάκι απ’ έξω, υγρό από μέσα. Έτσι πρέπει να είναι. Μην νομίσετε ότι είναι άψητα και τα παραψήσετε.

Ιδιώτης

2010-11-14T19:20:00.002+02:00

Γνωστό και χιλιοειπωμένο αλλά θα το γράψω και εγώ γιατί το σηκώνει ο καιρός. Στην αγαπημένη μας αρχαία εποχή, που τόσο μας αρέσει να προάγουμε, αυτός που δεν συμμετείχε στα κοινά λεγόταν ιδιώτης. Ήταν κακό πράγμα, τζίζ κακό! Μετά το πήραν οι λατίνοι, οι άγγλοι, και μας προέκυψε ο idiot, ο ηλίθιος δηλαδή.

Οι σύγχρονοι έλληνες, δεν πήγαν να ψηφίσουν σήμερα. Δεν πήγαν και την περασμένη Κυριακή. Ιδιώτευσαν, δεν συμμετείχαν στα κοινά. Δεν είναι ηλίθιοι βέβαια ότι και να λένε οι κουτόφραγκοι, δεν ήθελαν να πάνε. Συνειδητά.

Εγώ βέβαια πήγα, και τώρα και πάντα. Τιμάω τη Δημοκρατία. Ετσι το βλέπω. Πολλοί όμως φίλοι μου δεν πήγαν. Μπορείς να τους κακίσεις, μπορείς να τους κατηγορήσεις; Όχι βέβαια. Εγώ δεν μπορώ. Όσο και να θεωρώ ότι η ψήφος, δεν είναι δικαίωμα, είναι υποχρέωση. Δεν μπορώ να κατηγορήσω όλους αυτούς που δεν βρήκαν κανένα άξιο να πάρει την ψήφο τους, που θέλανε να «φτύσουν» το πολιτικό σύστημα που μας φτύνει καθημερινά, που δεν αντέχουν την υποκρισία των πολιτικών, που δεν θεωρούν κανένα ικανό να μας μαζεύει τα σκουπίδια με σωστό τρόπο, που δεν θεωρούν ότι ζούμε σε δημοκρατία, ή που και ακόμα ακόμα θέλουν να στείλουν ένα αντιμνημονιακό αντι-ιμπεριαλιστικό, αντι-καπιταλιστικό μήνυμα. Δεν έχουν άδικο.

Αν βέβαια το αποτέλεσμα όλων αυτών των «δίκιων» είναι ο μέγας φέλαρχος Νικήτας να είναι και αύριο ο Δήμαρχος της πιο αξιοθρήνητης πόλης της Ευρώπης, τι να κάνω; Θα στεναχωρηθώ, αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Στη σύγχρονη Δημοκρατία και 5 άνθρωποι από τα 10 εκατομμύρια να πάνε να ψηφίσουν, αποτέλεσμα έχουμε και αρχηγούς με νομιμοποίηση πάλι έχουμε. Πρωθυπουργούς, Βουλευτές, Δημάρχους και Περιφερειάρχες που θα αποφασίζουν για εμάς, πάλι θα έχουμε. Και μπορεί κάποιοι να λένε ότι όλοι αυτοί δεν θα έχουν ουσιαστική νομιμοποίηση, εγώ πάλι πιστεύω ότι αυτά είναι μπαρούφες, διότι αυτοί θα βάζουν τις υπογραφές τους, όχι οι ηθικοί νικητές.

Τέλος καλό όλα καλά πάντως και χτες με έκραξε ο Φωτάκης γιατί είμαι τεμπέλα λεει και δεν γράψω. Οτι θες μπορείς να μου πεις, αλλά τεμπέλα δεν είμαι, αααα όλα κιόλα. Εχω τρελή δουλειά, τρελή. Και όταν γυρίζω ψόφια σπίτι μόνο συνταγές δεν μπορώ να γράφω. Εδώ με το ζόρι μπορώ να ψελλίζω το όνομά μου, μπογλόλογα θα γράφω. Είμαι και κάποιας ηλικίας, όχι σαν εσάς μωρά παιδιά.

Υποσχέθηκα όμως μία πανέμορφη συνταγή, για τους λάτρεις της κρέμας σοκολάτας παλιάς κοπής. Θυμάστε εκείνες τις κρέμες που μας έφτιαχνε η μαμά, από κάτι σακουλάκια Ανθος Αραβοσίτου; Τις λάτρευα αυτές τις κρέμες, και μάλλον συμφωνούν πολλοί μαζί μου. Η συγκεκριμένη κρέμα, είναι από ένα βιβλίο του Παρλιάρου, την γυρόφερνα πολύ καιρό και ένα βράδυ με άδειο ψυγείο και τρελή λαχτάρα για γλυκό την έφτιαξα. Πραγματικά υπέροχη.

Κρέμα Σοκολάτας

500 γραμμάρια γάλα
80 γραμμάρια ζάχαρη
50 γραμμάρια κακάο
20 γραμμάρια κορν φλάουερ
300 γραμμάρια κουβερτούρα (55% κακάο) κομμένη σε μικρά κομματάκια

Σε μια κατσαρολίτσα ανακατεύουμε το γάλα με το κακάο και το βάζουμε να βράσει. Σε ένα φλιτζανάκι του καφέ νερό διαλύουμε το κορν φλάουερ και σε ένα μπολάκι το ανακατεύουμε με τη ζάχαρη. Λίγο πριν βράσει το γάλα, προσθέτουμε το μίγμα κορν φλάουερ, ζάχαρης και νερού και ανακατεύουμε καλά με μία κουτάλα να αρχίσει να δένει. Προσθέτουμε τη ψιλοκομμένη σοκολάτα, αποσύρουμε από τη φωτιά και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να λιώσει η σοκολάτα. Αδειάζουμε σε ένα μπολ τη κρέμα και ακουμπάμε το μπολ πάνω από ένα μεγαλύτερο μπολ με παγάκια. Ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να κρυώσει η κρέμα. Αυτό άμα θέλετε το κάνετε, αλλά αν τελικά μπείτε στον κόπο, η κρέμα σας δεν θα αποκτήσει κρούστα και θα έχει μία πολύ βελούδινη υφή. Την μοιράζετε σε μπολάκια και την χτυπάτε αμέσως. Κατά τη γνώμη μου χαλάει στο ψυγείο, αλλά εσείς κάνετε ότι θέτε.

Και κλάμα η κυρία

2010-10-13T17:21:00.004+03:00

Δευτέρα βράδυ, εγώ και ο καναπές μου περνάμε στιγμές πάθους, έρωτα και ιδρώτα. Ο ανεξέλεγκτος ερωτάς μας, έχει επανέλθει στην προ του καλοκαιριού κατάσταση. Μπορεί να τον απάτησα λίγο με τις καρέκλες σκηνοθέτη στην βεράντα μου, αλλά αυτά ήταν καλοκαιρινές τρέλες σαν αυτές που όλοι κάνουμε όταν η ζέστη χτυπάει κόκκινο. Τον αγκαλιάζω και του υπόσχομαι ότι δεν θα τον εγκαταλείψω ποτέ.

Έξω ο χειμώνας λυσσομανά. Κρύο ! και οι αρκούδες έχουν αρχίσει και καλοβλέπουν την πεδιάδα των Γερακα-Χαλανδρο-Βριλλησίων από εκεί ψηλά στην Πεντέλη που κάθονται. Ο Ολγα, ο Γιάννης και ο Παύλος μιλάνε με τον Μητσοτάκ (Σαββόπουλε το κούρεμά σου θα μείνει στην ιστορία). Τι τον ταΐζει η Μαρίκα σκέφτομαι; Μάλλον του βάζει συντηρητικά, πως είναι δυνατόν να ήταν παππούς όταν γεννήθηκα και τώρα εγώ να είμαι γιαγιά και αυτός εκεί, ακούνητος!

Αλλά ο αγαπημένους μου χειμώνας είναι πάλι εδώ, σκέφτομαι, με τα κρύα του, και τα τζάκια του και τους καναπέδες του, και είμαι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη που μέχρι και τον Μητσοτάκ χαίρομαι με τις βλακείες του.

Ονειροπολούσα και ούτε και κατάλαβα για πότε πέρασε η ώρα και αντί για τον αποστάτη η τιβί έδειχνε ένα απίστευτο πρασινομπλέ σκηνικό, που όμοιό του μόνο σε απομονωμένη Κυκλάδα βρίσκεις.

Το νησί! Τι εικόνες υπέροχες, τι ομορφιά είναι αυτή, αναρωτήθηκα, τι υπέροχα τοπία, τι καρέ βγαλμένα μέσα από τη ζωή μας, από την ιστορία μας. Είχα διαβάσει το βιβλίο και μου άρεσε, είχα ακούσει ότι γίνετε ταινία, αλλά κατά τύχη έπεσα πάνω στην πρεμιέρα. Αισθάνθηκα ότι σε κάποια σκηνή θα έβλεπα τη γιαγιά μου, με το μαύρο τσεμπέρι της, να περπατάει ανάμεσα στα πετρόσπιτα του περασμένου αιώνα. Η αίσθηση που είχα ήταν ότι ήμουνα εκεί, ότι δεν είναι ταινία, δεν είναι σήριαλ στην τηλεόραση, αλλά μία σκηνή από το χωριό μου μία άλλη εποχή.

Τι όμορφη η Ελένη (Λέχου στην μεγάλη της Ρέντα), τα παιδιά, ο άνδρας της (ο Μάινας με ένα υπέροχο άδειο βλέμα) πραγματικά όλοι τους υπέροχοι.

Και εκεί που καθόμουν απόλυτα ευτυχισμένη που ήρθε επιτέλους ο χειμώνας, βάζω κάτι κλάματα, μα κάτι κλάματα, τι να σας λεω. Αναφιλητά, λες και ήταν η καλύτερή μου φίλη που έφευγε για την Σπιναλόγκα με Λέπρα, λες και όλα αυτά δεν γίνονταν μέσα στην ίδια τηλεόραση που πριν λίγο είχε μοστράρει το φάντασμα του Μητσοτάκ που κάποιος τον έχει ξεχάσει εδώ χάμω μη χέσω. Κλάμα λέμε!

Με το τέλος του επεισοδίου, πήγα και έβαλα ένα ουισκάκι να συνέλθω και ας έδειξαν υψηλές τρανσαμινάσες οι πρόσφατες εξετάσεις και είπα να τον κόψω. Τι να κάνω είχα συγκλονιστεί η έρημη.

Μαγεία .... η μαγεία της εικόνας για την οποία μας μιλάνε όλοι, η μαγεία της ιστορίας για την οποία όλοι συμφωνούμε, η μαγεία της ιστορίας μας η οποία μας συγκλονίζει κάθε φορά που ξετρυπώνει πίσω από ένα παραθύρι.

Την επόμενη με χαρά έμαθα ότι πολλοί το είδαν το Νησί, όλοι εντυπωσιάσθηκαν και όλοι μα όλοι εκλέγον. Τι άνθρωποι είμαστε άραγε; μέσα στο κλάμα και στην τραγωδία ρε παιδάκι μου.

Παιδάκια έχετε καταλάβει ότι δεν γράφω πλέον πολύ. Έχω πνιγεί στη δουλειά τι να σας λεω τώρα. Έτσι θα πάει μέχρι το τέλος του χρόνου. Η αλήθεια είναι ότι είμαι καθημερινά 9 με 8 στο γραφείο και μετά συνεχίζω σπίτι. Επίσης το νέο είναι ότι λίγο πριν τα Χριστούγεννα θα πάω Ινδία, στη Βομβάη, για δουλειά βέβαια γιατί εγώ δεν θα πήγαινα σε τόσο βρόμικο μέρος για κάτι άλλο, έπεισα και τη Φι και έτσι ετοιμαζόμαστε για μέρη εξωτικά.

Σήμερα θα σας γράψω ένα μπελαλίδικο πιάτο που βρήκα στο περιοδικό Olive, το έφτιαξα και πραγματικά τι να σας λεω ότι καλύτερο για ένα τραπέζι σε φίλους που αγαπάνε τις μεσογειακές γεύσεις.

Τούρτα με κρέπες, κολοκύθια, ψητή πιπεριά και κατίκι

4 κρέπες που είτε αγοράσαμε έτοιμες είτε ετοιμάσαμε με την βασική συνταγή για κρέπες που σας έχω γράψει στο παρελθόν
3 κολοκύθια κομμένα σε ψιλές ροδέλες
3 πιπεριές Φλωρίνης έτοιμες από το βάζο αλλά καλά στραγγισμένες από τα σπορέλαια
450 γραμμάρια κατίκι Δομοκού
2 αυγά
150 γραμμάρια γραβιέρα χοντροκομμένη
1-2 κουταλιές της σούπας αλεύρι
άνηθο ψιλοκομμένο
πάπρικα γλυκιά

για τη σάλτσα από κόκκινη πιπεριά
3 πιπεριές Φλωρίνης έτοιμες από το βάζο αλλά καλά στραγγισμένες από τα σπορέλαια
μία σκελίδα σκόρδο
2 κουταλιές βαλσάμικο
2 κουταλιές καρύδια
3 κουταλιές λάδι
άνηθο και 50 γραμμάρια κατίκι

Απλώνουμε τα κολοκύθια σε μία λαδόκολλα σε ένα ταψί, τα αλατοπιπερώνουμε ελαφρά και με ένα πινέλο τα λαδώνουμε και από τις 2 πλευρές. Τα ψήνουμε λίγο στο φούρνο και από τις 2 πλευρές να μαλακώσουν. Προσοχή θέλουν λίγο ώστε να μην αρπάξουν και στεγνώσουν. Μπορούμε εναλλακτικά και να τα περάσουμε και από ένα τηγάνι για λίγο με λάδι μέχρι να μαραθούν. Μέσα σε ένα μπολ ανακατεύουμε το κατίκι, τα αυγά, το αλεύρι, τον άνηθο και την πάπρικα. Ψιλοκόβουμε σε μικρά καρεδάκια τις 3 πιπεριές. Λαδώνουμε ένα στρογγυλό πυρέξ που να χωράει τις κρέπες, και στρώνουμε την πρώτη κρέπα. Απλώνουμε από πάνω τα μισά κολοκύθια και περιχύνουμε με το 1/3 του μίγματος του τυριού. Βάζουμε από πάνω άλλη μία κρέπα και στρώνουμε τις ψιλοκομμένες πιπεριές. Απλώνουμε το άλλο 1/3 του μίγματος τυριού και βάζουμε άλλη μία κρέπα από πάνω. Απλώνουμε τα υπόλοιπα κολοκύθια και το υπόλοιπο τυρί και κλείνουμε την τούρτα με την τελευταία κρέπα. Πασπαλίζουμε την τούρτα με την γραβιέρα και την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο αέρα μέχρι να ροδίσει στους 180 βαθμούς, περίπου μισή ώρα.

Για τη σάλτσα, κόβουμε το σκορδάκι σε ροδέλες και το σοτάρουμε λιγάκι σε ένα τηγάνι με το λάδι. Μόλις γίνουν περνάμε όλα τα υλικά της σάλτσας στο μούλτι και τα λιώνουμε.

Για το σερβίρισμα κόβουμε ένα κομμάτι από την τούρτα και απλώνουμε από πάνω μία γεμάτη κουταλιά σάλτσας.

Νέος και ωραίος

2010-10-04T21:05:00.001+03:00

Ακούω και τρέμω. Ανατριχιάζω. Είναι λεει νέο, ωραίο και κυρίως έμπειρο το παλικάρι. Η μόνη ακούνητη βραχονησίδα της χώρας μας, φαίνετε ότι δεν μας τελείωσε. Χρόνια λέμε και πιστεύουμε ότι τους πρώην πρωθυπουργούς τους στέλνει σπίτι του ο λαός. Σαχλαμάρες ... η βραχονησίδα είναι εδώ, δυνατή και κυρίως έμπειρη, ικανή να μας ξανακυβερνήσει.

Διότι τι θέλει αυτή η χώρα? Τι μας λείπει ? τι θέλουμε εμείς οι πολίτες? Μια γερή δυνατή και όμορφη Βραχονησίδα, θέλουμε. Να κάθετε εκεί στις ξέρες της Ραφήνας, να πλατσουράει, να κουνάει τα ποδαράκια του, όμορφος ωσάν αρχαίος θεός, Αδωνης (όχι σαν τον άλλο τον πυροβολημένο της μπουμπούκας), να κάνει αυτό που πρέπει βρε αδελφέ. Λιβ γιορ μιθ ιν Ραφηνα. Να έρχονται οι κινέζοι, τώρα που τους έχουμε πολλούς, να κοιτάνε και να χαίρονται τα καλά της Αττικής Δημοκρατίας.

Κάνει έτσι μία τσούχτρα και το τσιμπάει το παιδί, τρέχει η Νατάσα, και του βάζει φενιστίλ, τι σκατά τσάμπα τη σπουδάζαμε τόσους μήνες! Κοτζάμ γιατρός. Ολα τα έχει σκεφτεί ο σοφός λαός, όλα. Ένα μόνο είναι το πρόβλημα, μπας και δεν προλάβουμε και βγει ο Δρακουμέλ, που έχει μία πείρα στην πώληση βραχονησίδων και μας το πουλήσει το αξιοθέατο, και τότε τι θα δείχνουμε στους ξένοι .... ωχού συφορά μας .......

Τόνος Σεβίτσε

Μια φέτα φρεσκου τόνου (γίνετε και με φρέσκες καθαρισμένες μεγάλες γαρίδες) περίπου 300 γραμμάρια
3 κουταλιές της σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμυδάκι με λίγο πράσινο
2 κουταλιές της σούπας πολύ ψιλοκομμένο ξερό κρεμμύδι
1 καυτερή πράσινη πιπεριά πολύ ψιλοκομμένη χωρίς τα σπόρια
1 κουταλιά της σούπας τριμμένο τζίντζερ
¼ της κούπας φρέσκο χυμό λεμόνι
ξύσμα από μισό λεμόνι
χυμό από 1 λάιμ
ξύσμα από 1 λάιμ
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
4 κουταλιές της σούπας λάδι
3 κουταλιές της σούπας σόγια σος
2 κουταλιές της σουπας κάπαρη
προαιρετικά 4 κουταλιές της σούπας μάνγκο κομμένο σε πολύ μικρά κομματάκια

Βάζετε τον τόνο στη κατάψυξη για μία ώρα να παγώσει λίγο ώστε να μπορέσετε να τον κόψετε σε μικρά κυβάκια, χωρίς να τον διαλύσετε. Αν χρησιμοποιήσετε γαρίδες και είναι μεγάλες να της κόψετε σε κομματάκια. Βάζουμε σε ένα μπολ όλα τα υλικά και τα ανακατεύετε πολύ καλά. Σκεπάζετε με μεμβράνη και το βάζετε στο ψηγείο για 3-4 ώρες να μαριναριστεί. Βέβαια τρώγετε ωμό, με φρέσκα ψωμάκια. Είναι λίγο καυτερό αλλά πολύ ιδιαίτερο.

Σήμερα γάμος γίνετε

2010-09-29T18:29:00.002+03:00

Σας έχω ενημερώσει κατ΄ επανάληψη για τα αισθήματά μου για τον γάμο. Για να μην επαναλαμβάνομαι λοιπόν θα σας αναλύσω πρόσφατα γεγονότα, που με έκαναν να κουνάω το κεφάλι μου ωσάν γριά μπάμπουσκα μπροστά σε 16-χρονο νυμφίδιο.

Ελληνική οικογένεια χαμηλού προς μεσαίου εισοδήματος παντρεύει με απίστευτη χαρά την κόρη. Χαρά γιατί βρήκε γαμπρό, μην ξεχνάτε οι γονείς μας μας έχουν σε τόση εκτίμηση που θεωρούν ότι ποτέ δεν θα βρούμε γαμπρό ή νύφη, αλλά και αν τον βρούμε αυτό δεν οφείλετε στην απαστράπτουσα εμφάνιση μας και μοναδική μας προσωπικότητα αλλά στο ότι ήμασταν τυχερές/οι!!

Η κόρη δικαιολογημένα είναι χαρούμενη αλλιώς δεν θα παντρευότανε, έλα όμως που τα παιδιά αυτά με τους γάμους, τα νυφικά, τις δεξιώσεις, τα λουλούδια, τον φωτογράφο, και τα λοιπά μάνεϊ σπεντινγκ ακτιβιτις, δεν θέλουν να έχουν σχέση.

Αυτό που θέλουν, είναι αυτά τα χαζοχαρούμενα, ... οι δυο μας ... σε ένα ξωκλήσι .... στο ηλιοβασίλεμα, και αυτά τα σιροπιαστά.

Οι γονείς με το που το άκουσαν, έπαθαν το πρώτο εγκεφαλικό, και να οι λιποθυμίες, και να οι κολόνιες, και να τα 166, και να τα «πως θα δω εγώ τη θεία σου την Εβδοξίαααααα!!». Τι να κάνεις μεγάλο το δράμα, μεγαλύτερο απ΄ αυτό που ζει η Μελίτα με τον Στέφανο (βλ. Μυστικά της Εδέμ!), υποχώρησαν τα παιδιά.

Έτσι και κάνεις το λάθος να πεις το ναι, και να ενδώσεις σε αυτούς τους εκβιασμούς, είσαι καταδικασμένος. Δεν το λεω εγώ, τα γεγονότα το λένε. Γιατί το νυφικό πρέπει να είναι αγοραστό, να μην μας περάσουν για φτωχούς (μεγάλο ελάττωμα στην κουλτούρα μας!), πρέπει να είναι πλούσιο και ας σου προσθέτει 10 κιλά, πρέπει να είναι άσπρο και ας μην σου πάει καθόλου. Ο γαμπρός πρέπει να φοράει οπωσδήποτε γραβάτα ή παπιγιόν, ή κρεμάλα, κάτι τέλος πάντων και ας μην του κουμπώνει το πάνω κουμπί του πουκαμίσου, επίσης πρέπει, πρέπει τα παπούτσια του να είναι αφόρετα! Και ας αυξάνετε ο κίνδυνος να τον χτυπήσουν εκείνη ακριβώς την ημέρα.

Οι μπουμπουνιέρες πρέπει να είναι πολλές, πάρα πολλές, γιατί πρέπει να τις μοιράσουμε στα φανάρια στην Κηφισίας στις 9 το πρωί της Δευτέρας, άαααααα... και πρέπει να είναι πλούσιες, με 124546 κουφέτα μέσα, λες και οι πεινασμένοι ανά τον κόσμο με κουφέτα περιμένουν να ζήσουν.

Στη δεξίωσης πρέπει να προσκληθεί όλο το σόι μέχρι 7ο ξάδελφο και ας μη υπάρχει χώρος για την κολλητή σου ή τον συνάδελφο στο διπλανό γραφείο. Επίσης το μενού, πρέπει να έχει οπωσδήποτε μουσακά, και παπουτσάκια, και γύρο. Τέτοια τρωνε οι έλληνες άλλωστε, όχι τα άλλα τα μοντέρνα.

Πρέπει ο ντιτζές να έχει πλήρη γνώση του ρεπερτορίου των ΒαζεοΓιαννούληδων, καθώς και όλες τις πιθανές ενορχηστρώσεις των αριστουργημάτων τους που έχουν γίνει στην Π. Ράλλη αλλά και στα περίχωρα των Τρικάλων. Αυτά χορεύει ο κόσμος τα άλλα δεν κάνουν κέφι είναι για τα ραδιόφωνα.

Και φυσικά πρέπει, πρέπει λεω, να χορέψουν όλο το ρεπερτόριο, καθώς για κάποιον ανεξήγητο λόγο το ζευγάρι είναι το πιο ξεκούραστο, το πιο χαρούμενο με τα πιο πάνω δρώμενα, και το πιο χορεφταρούδικο. Κάτι σαν τον Τραβόλτα ένα πράμα. Το άγχος μερικών, κυρίως ανδρών, ότι πρέπει να χορέψουν στον γάμο τους, τους έχει οδηγήσει σε σχολές χορού, όπου μαθαίνουν Τάνγκο και άλλα τέτοια λατινοαμερικάνικα, μέσα σε ένα κλίμα απόλυτου ρεζιλέματος.

Η δεξίωσης συνήθως αρχίζει με το αγαπημένο τραγούδι του ζεύγους, όπου ποτέ δεν είναι το πραγματικά αγαπημένο τραγούδι του ζεύγους, γιατί σε αυτούς αρέσει το σμελ λάικ τιν σπιριτ των Νιρβάνα, αλλά αν ακούσει η θεία Μπουμπού, που κάτι σκαμπάζει από αγγλικά το Load up on guns, bring your friends, με την αγριοφωνάρα του Κομπέιν, δεν μας φτάνει ο Χόντος όλος για να την συνεφέρουν. Έτσι το αγαπημένο τραγούδι είναι ένα από τα 10 πρώτα της λίστας μπεστ λοβ σονγκς εβερ, του γιουτιουμπ, και ας μην το είχανε χορέψει ποτέ ως χαζο-χαρουμενο-τραγουδο.

Αφού τα έχουν κάνει όλα βέβαια, επαναστατούν σε κάτι χαζό, όπως, «δεν θα γυρίζω από τραπέζι σε τραπέζι με τον αφρίζον οίνο στο χέρι να με φιλήσουν όλες οι ηλίθιες ξαδέλφες σου με τα κραγιόν τους!!!». Ή το άλλο, «εγώ δεν θα κάτσω να φιλιέμαι κάθε φορά που βαριούνται αυτοί και χτυπάνε τα πιάτα, να τα σπάσουν!».

Έτσι είναι ο παραδοσιακός Ελληνικός γάμος, μέσα στην χαρά και την ευτυχία. Τον έζησα την περασμένη βδομάδα με συγγενή.

Αννικούλα να ζήσετε !!!! (μάλλον ο δικός σου γάμος θα διαφέρει!)

Ένα αριστοκρατικό φαγάκι για νιόπαντρους.

Μοσχάρι με πλιγούρι

1 ½ φλιτζάνι πλιγούρι
4 φλιτζάνια νερό
500 γραμμάρια μοσχάρι κομμένο σε μπουκίτσες
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 μεγάλες φρέσκες ντομάτες ξεφλουδισμένες και ψιλοκομμένες
150 γραμμάρια φρέσκο βούτυρο
αλάτι και πιπέρι, μοσχοκάρυδο και κανέλα

Σοτάρουμε το κρεμμύδι στο βούτυρο μέχρι να μαλακώσει, και όταν γίνει δυναμώνουμε τη φωτιά και προσθέτουμε το κρέας να το τσιγαρίσουμε καλά, μέχρι να ροδίσει. Προσθέτουμε τις ντομάτες, αλάτι και πιπέρι, το μοσχοκάρυδο και λίγη κανέλα, λίγο νερό και μαγειρεύουμε το κρέας σε μέτρια φωτιά για 1 ώρα. Προσθέτουμε το υπόλοιπο νερό, και το πλιγούρι, ανακατεύουμε, και βράζουμε σε μέτρια φωτιά για 30 λεπτά, συμπληρώνοντας λίγο νερό αν χρειαστεί, μέχρι να γίνει.
Σερβίρετε αμέσως.

Παντελόνια

2010-09-27T12:51:00.002+03:00

Ξέρω ότι χάθηκα τις τελευταίες μέρες, αλλά τι να σας πω, πολλά πράγματα έχω βάλει στη μέση, και τελικά δεν τα προλαβαίνω όλα.

Είναι πολλά τα θέματα που μου έχουν εξάψει τη φαντασία, πολλά τα συμβάντα που με έχουν ερεθίσει, πολλά τα γεγονότα που με κάνουν να θέλω να βγω από τα ρούχα μου. Για το τελευταίο σας διαβεβαιώ ότι η απειλή είναι τεράστια και να προσέχετε όλοι εσείς γιατί έτσι και το πραγματοποιήσω, τα εμφράγματα θα διπλασιαστούν το λιγότερο.

Μέσα στα πολλά που παίζουν στο μυαλό μου όμως, ξεχωρίζει ένα και μοναδικό, το παντελονάτο της κυρίας Πελέκη-Βουλγαράκη-τα παω καλα με το παπαδαριό. Δεν είναι το εκδικητικό γ... που επεφύλαξε στη εθνική μας Βραχονησίδα, δεν είναι οι γαργαλιστικές λεπτομέρειες με τις οποίες μας βομβάρδισαν τα μίντια, δεν είναι το θέμα αυτό καθ΄ εαυτό, το σκάνδαλο δηλαδή του Βατοπαιδίου, είναι η έκφραση!

Προφανώς η κυρία αυτή θεωρεί ότι ευθύνη αναλαμβάνουν μόνον όσοι φορούνε παντελόνια, και παντελόνια φοράνε μόνον όσοι είναι Άνδρες. Έτσι! Τίποτε άλλο.

Εμένα η μάνα μου έφτυσε αίμα εκεί τη δεκαετία του ΄70 για να μην υπάρχουν καν τέτοιες εκφράσεις, τέτοιες νοοτροπίες, και έρχεται τώρα μια κυρία, μορφωμένη, θεωρητικά ανεξάρτητη, της ανώτατης κοινωνίας (μη χέσω!), και μέσα στη βουλή, ισοπεδώνει όλα όσα έχουν γίνει για την ισότητα των δύο φύλων.

Βεβαίως αυτή έχει κάθε δικαίωμα να πιστεύει ότι είναι υποδεέστερη των ανδρών. Ειδικά με άνδρες του βεληνεκούς του κυρίου Βουλγαράκη, για να μην μιλήσω για το αντικείμενο της κριτικής της, με τους οποίους συναναστρέφεται, είναι λογικό και επόμενο η γυναίκα να μην αισθάνεται καλά, και να θεωρεί ότι ο άνδρας ο σωστός, ο τίμιος, ο πρέπων, που φοράει τα παντελόνια του, και τα τιμά, αναλαμβάνει τη ευθύνη! Σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, που δεν φοράνε παντελόνια, ή δεν τιμούνε τα παντελόνια τους, άνθρωποι σαν εμένα για παράδειγμα, που τώρα τελευταία το έχω ρίξει στις φούστες γιατί μου κάνουν καλούς αστραγάλους, που δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Από την άλλη μπορεί οι ήρωές της να είναι οι μάτσο τύποι, οι «σκάσε μωρή», οι «άντε πλύνε κανα πιάτο», οι «η γυναίκα είναι λουλούδι» και όλοι οι υπόλοιποι σαχλαμπούχλες της φυτρώνουν σε τούτα δω τα μέρη. Εμένα δεν με νοιάζει αυτή την παιδεία έχει έτσι σκέφτεται, αλλά να αναρωτιέμαι: μα κανένας δεν προσβλήθηκε από την ποιότητα και τον συντηρητισμό της έκφρασης; μα καλά τίποτα δεν έχει αλλάξει σε αυτή τη χώρα; Ακόμα ισχύει το .... δεν είσαι άνδρας ρε!!!

Αύριο θα σας γράψω για τα βιβλία που διάβασα τελευταία και πολύ μου άρεσαν και πολύ τα χάρηκα. Σήμερα όμως θα σας γράψω για ένα φαγάκι που μόλις έφτιαξα και αν και δεν το έφαγα, απλά το δοκίμασα, μου άρεσε πολύ και πραγματικά ... έγινε σε 10 λεπτά. Είχα ένα άδειο ψυγείο και λίγα πράγματα στον καταψύκτη. Έπρεπε όμως κάτι να φτιάξω γιατί έχω καθαρίστρια και μην πεινάσει η έρημη η εργαζόμενη. Βάζοντας κάτω τα ελάχιστα που υπήρχαν στο σπίτι βγήκε ...

Ρύζι με ανάμικτα θαλασσινά

1 πακέτο κατεψυγμένα ανάμεικτα θαλασσινά
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 σκελίδα σκόρδου λιωμένη
1 φλιτζάνι ρύζι μπαρμπα μπέν (αυτό που βράζει σε 10 λεπτά)
1 ποτηράκι του κρασιού λευκό κρασί
1 κουταλιά της σούπας πελτέ ντομάτας
λάδι
ξύσμα από μισό λεμόνι, χυμό από μισό λεμόνι
αλάτι, μπόλικο πιπέρι
2 κλαράκια από φρέσκο θυμάρι (αν δεν έχετε βάλτε ότι αρωματικό έχετε, ρίγανη, μαϊντανό, άνηθο, ...)

Βάζουμε σε μία κατσαρολίτσα το λάδι να ζεσταθεί και σοτάρουμε σε μέτρια φωτιά το κρεμμύδι αρχικά και μετά το σκόρδο. Όταν μαλακώσουν και γίνει διάφανο το κρεμμυδάκι, προσθέτουμε και το ρύζι και το σοτάρουμε και αυτό για λίγο να πάρει λαδάκι και να γυαλίσει. Σβήνουμε με το κρασί και το αφήνουμε λίγο να πάρει κανα δύο βράσεις να φύγει το αλκοόλ, και μετά προσθέτουμε τον πελτέ διαλυμένο σε 1 ½ φλιτζάνι νερό. Αλάτι πιπέρι, το ξύσμα από το λεμόνι και τα κλαράκια με το φρέσκο θυμάρι στην κατσαρόλα και αφήνουμε να βράσει σε μέτρια φωτιά για 5 λεπτά. Προσθέτουμε τα θαλασσινά που τα έχουμε ξεπαγώσει λιγάκι, και εάν χρειάζεται λίγο νερό ακόμα. Τα βράζουμε όλα για άλλα 5 – 7 λεπτά μέχρι να πιει σχεδόν όλο το νερό και να γίνει το ρύζι. Πετάμε τα κλαράκια από θυμάρι πριν το σερβίρουμε, ραντίζοντας με τον χυμό του λεμονιού.

Η ουρά

2010-09-17T17:28:00.002+03:00

Κάθε πρωί δρόμο παίρνω και δρόμο αφήνω να πάω στη δουλειά. Με το δισάκι μου στον ώμο που λεει και το άσμα, διαβαίνω τον δρόμο για την εργασία. Ποιος είναι αυτός ο δρόμος; Η Αττική οδός βεβαίως βεβαίως, με τα 2,8 ευρώπουλα διόδια, με τις λωρίδες τις, το πρασινάκι της, το χαμόγελο και την ευγένεια. Βέβαια αν μου έδιναν εμένα τόσα λεφτά τόσοι άνθρωποι, όχι μόνο ευγενικιά θα ήμουνα αλλά και τα χέρια θα τους φίλαγα!

Εκεί λοιπόν που λετε σε αυτό το μεγάλο δρόμο, μια μεγάλη απελπισία μπορεί να σε πιάσει, μία τάση αυτοκτονίας, ένας ντουβρουτζάς ένα κάτι. Γιατί στο τέλος του μεγάλου αυτού δρόμου, υπάρχει η μεγάλη ουρά, ο μεγάλος θυμός, ο μεγάλος φορτηγατζής, για να μην σας πω και ο μεγάλος Λεμπόφσκι (για όσους θυμούνται την αριστουργηματική ταινία με τον Τζέφ Μπρίτζες).

Κάθε μέρα περνάω απ΄ εκεί. Οι φορτηγατζήδες στην προσπάθειά τους να κρατήσουν τα κεκτημένα τους, έχουν παρκάρει τα φορτηγά στην εθνική οδό. Αυτό το σημείο στη γέφυρα της μεταμόρφωσης ήταν πάντα δύσκολο φαντάσου που έχουν παρκάρει και τα φορτηγά στα πλάγια, γίνετε της μουρλής.

Μιας και έχει κλείσει η εθνική, το απίστευτο μποτιλάρισμα έχει μεταφερθεί στον μεγάλο μας δρόμο! Μέσα στην αττική οδό με τις 4 λωρίδες ανά κυκλοφορία όπου και να γυρίζεις το μάτι σου βλέπεις αυτοκίνητα σταματημένα, σαν να βλέπεις τα πάρκινγκ του ΟΔΔΥ από ψηλά. Τη Δευτέρα, κάτι ψυλλιάστηκα βλέποντας πάλι τον Τζωρζάτο στην τηλεόραση, και δεν μπήκα, έκανα τον γύρο του κόσμου μέσα από την Κηφισιά, και τα Μελίσσια. Φτάνω στο γραφείο μετά από μία ώρα, κατά τις 9:30 και ήμουνα μόνη μου! Τα έχασα, όταν μετά από μία ώρα κατά τις 10:30 ήρθαν οι υπόλοιποι συνάδελφοι, κατάλαβα πόσο σοφή ήταν η κίνησή μου.

Τα νεύρα όλων δεν ήταν τσατάλια, δεν ήταν κουρέλια, δεν ήταν μαρμελάδες ήταν πολύ χειρότερα. Δεν μίλαγαν. Δεν έλεγαν τι τράβηξαν, ήθελαν απλά να ξεχάσουν. Μέσα τους όμως έβραζαν. Όταν κατά τις 14:00 έγινε μία συνηθισμένη μάλλον στραβή, πάνω στη δουλειά απ΄ αυτές που συμβαίνουν πολύ συχνά, η Αννίκα έβαλε κάτι κλάματα, με δάκρυ κορόμηλο, με λυγμούς με απ΄ όλα! Τρομάξαμε να το συνεφέρουμε το παιδί. Εγώ δεν κατάλαβα την αιτία αυτής της τραγωδίας, οι άλλοι όμως μου είπανε συνωμοτικά .... την καταλαβαίνουμε ... εσύ δεν το έζησες!

Φεύγοντας από το γραφείο για το αεροδρόμιο (είπαμε πήγα Ρουμανία) ήταν φούλ τα φορτηγά παραταγμένα και μιας και είναι μεσημεριανή ώρα, τα λαμόγια ήταν όλα εκεί, είχαν καταπατήσει άλλη μία μισή λωρίδα είχαν απλώσει τραπεζάκια και καρέκλες και έκαναν καφενείο καπνίζοντας με τις φραπεδιές στο χέρι. Πάνω στην εθνική!!! Τα είχα πάρει στο κρανίο, ίσως κάποτε να αμφιταλαντεύτηκα για ένα κάποιο δίκιο των αιτημάτων τους, τώρα είμαι σίγουρη ότι μιλάμε για λαμόγια ολκής! Μου βγαίνει και το ρατσιστικό επιπλέον, όταν τους βλέπω στην τηλεόραση να μην μπορούν να αρθρώσουν καν μια στοιχειώδη πρόταση, ένα επιχείρημα και μόνο να φωνάζουν και να γκαρίζουν ξέρουν, γίνομαι άλλος άνθρωπος λεω ότι είμαι ανώτερη απ΄ αυτούς! Μετά βέβαια μετανιώνω.

Χτες πέρασα από δίπλα τους ξυστά. Ήθελα πραγματικά να πέσω απάνω τους, να τους πατήσω, δεν μπορεί, σκεφτόμουνα κάποιο ελαφρυντικό θα μου βρει ο δικαστής, κάτι εν βρασμό ψυχής, κάτι τέλος πάντων! Αρχίσανε και με βρίζανε και με μουντζώνανε, βγάζω και εγώ μεγαλοπρεπέστατα το μικροσκοπικό και χαριτωμένο χεράκι μου και τους κάνω ένα ωραιότατο κωλοδάχτυλο, που όμοιό του δεν έχουν ξαναδεί τα μανάρια μου.

Ζούμε δύσκολη εποχή, είμαι και σε επικίνδυνη ηλικία, το σαραντακάτι δεν γιατρεύεται πουλάκια μου, μην με σπρώχνετε στα άκρα με πολύωρα μποτιλιαρίσματα και άλλα τέτοια, δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος κύριε Τζωρτζάτε μου. Και ψίτ κύριε αδικημένε εργάτη, μην πετάς τα σκουπίδια σου χάμω, ούτε να κατουράς στον δρόμο, δεν μπορείς να περάσεις πλέον από εκεί, μυρίζει σαν χωματερή, έλεος πια.

Το σημερινό φαγάκι είναι για μαμάδες πολυάσχολες, με παιδάκια που τους αρέσει το κοτόπουλο.

Κοτόπουλο φούρνου με μπύρα

1 μέτριο κοτόπουλο καθαρισμένο, πλυμένο, τα πάντα
150 γραμμάρια κεφαλοτύρι σε μεγάλους κύβους
1 μικρή ντομάτα
αλάτι, πιπέρι
μίγμα μπαχαρικών για κοτόπουλο ή ρίγανη
1 κουτάκι μπύρα

Αλατίζουμε και μπαχαριάζουμε το κοτόπουλο μέσα έξω καλά. Βάζουμε την ντομάτα ολόκληρη και τη γραβιέρα στην κοιλιά και την κλείνουμε λίγο με οδοντογλυφίδες για να μην μας χυθεί το τυρί στο ψήσιμο. Ακουμπάμε το κοτόπουλο στο κέντρο ενός πυρέξ και το περιχύνουμε με την μπύρα. Το ψήνουμε στους 180 βαθμούς αέρα για 1 ½ ώρα. Μέχρι τότε και η μπύρα έχει εξατμιστεί, και το κοτόπουλο έχει γίνει και ξεροψηθεί! Θέλει πατάτα τηγανιτή ή πουρέ. Μην ψήσετε και πατάτες μαζί, δεν πολυπάνε με την μπύρα. Στην κοιλιά μπορείτε να προσθέσετε και 1-2 φέτες μπέικον ή αντί για ντοματότυρο να βάλετε ένα κρεμμύδι και 2-3 σκελίδες σκόρδου. Πιο ωραίο κατά τη γνώμη μου, αλλά μάλλον τα παιδιά θέλουν τα τυριά!

Υπουργείο Γεύσης

2010-09-16T17:44:00.002+03:00

Πάντα έλεγα ότι ένα καλό γεύμα είναι πολιτισμός. Να σαβουριάζεις χάμπουργερ και άλλες βλακείες όπως τα αμερικανάκια είναι, και βέβαια, μεγάλη υποκουλτούρα. Επίσης εκτιμώ ιδιαίτερα τους ανθρώπους που ξέρουν να τρωνε. Προσοχή όχι αυτούς που χλαπακιάζουν άνευ συναίσθησης τα πάντα αρκεί να είναι πολλά και λιπαρά, όχι βέβαια. Ούτε και τους άλλους τους δήθεν, που δεν αντιλαμβάνονται ένα καλό φαγητό αλλά το κρίνουν από την τιμή του και το τουπέ του γκαρσονιού που στο σερβίρει.

Αυτοί όμως που θα εκτιμήσουν πραγματικά ένα καλό κοκκινιστό, θα μυρίσουν την κανέλα και στο μοσχοκάρυδο, θα καταλάβουν το κάρδαμο στη ντοματοσαλάτα, θα υποδεχτούν με θέρμη την απλότητα της αλατσοελιάς, θα καταλάβουν την αξία ενός ώριμου μανουριού Θεσσαλίας. Αυτοί που ξέρουν να τρωνε.

Πρόσφατα ο κυρ Ηλίας ο Μαμαλάκης έχασε τη γυναίκα του, μέσα στη θλίψη του ο άνθρωπος έγραψε ένα πολύ ωραίο άρθρο για τη θρέψη. Βέβαια ο πιο ουσιαστικός σκοπός του φαγητού είναι η θρέψη, και σε δύσκολες περιόδους, πείνας ή και αρρώστιας, το να θραφεί για να επιβιώσει ο αγαπημένος μας είναι το πιο σημαντικό.

Αλλά στη ζωή μας κυρίως δεν περνάμε περιόδους πείνας, και ελπίζουμε οι αρρώστιες να είναι μακριά από εμάς, γιατί λοιπόν να μην τρωμε νόστιμα, σωστά, υγιεινά και γιατί όχι οικολογικά?

Να τρωμε τα λαχανικά στην εποχή τους, προϊόντα από τον τόπο μας, χωρίς πολλά ενεργοβόρα και καταστροφικά για την σιλουέτα και την υγεία μας τηγάνια, χωρίς πολύ κρέας, με λίγο ελαιόλαδο, με μπόλικο σκόρδο, βιολογικά, χωρίς φυτοφάρμακα, ......

Αυτά ακριβώς λοιπόν σκεφτόμουνα ότι θα μας φέρει ένα υπουργείο διατροφής, όπως άκουσα ότι δημιουργείται. Να πάνε στα σχολεία, να μάθουν στα παιδιά να τρώνε, όχι μόνο πατατάκια και κρουασάν, να πάνε στα σουβλατζίδικα να μάθουν τους ψήστες να κάνουν τις πίτες αλάδωτες – και να βάζουν και λίγο μαϊντανό στο κρεμμυδάκι, έλεος επιτέλους με την ανοστιά! – να μάθουν στον κόσμο ότι το ρεγκάτο και το γκούντα δεν είναι τυριά, από γάλα, πλαστικούρες είναι το φελέκι μου, που τα αγοράζουν με τους τόνους λες και δεν βγάζει τυριά αυτή η χώρα. Να μάθουν στους επίδοξους τηλεοπτικούς μάγειρες ότι η κρέμα γάλακτος δεν είναι γιατρειά για τα πάντα που τη βάζουν παντού, μόνο γεμιστά με κρέμα γάλακτος δεν έχω δει να φτιάχνουν.

Επίσης να μάθουμε επιτέλους ότι το φαγητό είναι αγάπη, και όχι υποχρέωση για να στεκόμαστε στα πόδια μας. Είναι πολιτισμός.

Βέβαια, σε αυτό το υπουργείο ο Γιωργάκης δεν έβαλε έναν Πάγκαλο, έναν Βενιζέλο, να το χαρούν λιγάκι το πράμα, αν και νομίζω ότι μάλλον σαβουριάζουν αυτοί οι δύο. Έβαλε τον αγαπημένο όλων μας, το γκομενάκι τον Loverδο (έτσι τον λεει η Λουκρητία μία πολύ εμπνευσμένη μπλόγκερ, που πολύ πάω), που και το σούσι ξέρει το παιδί και τη μοριακή την έχει κατακτήσει το παλικάρι.

Είναι στιλάτος, Γιώργος στάιλ, καλοντυμένος, λίγο κοντός βέβαια αλλά το παραβλέπουμε, και με όμορφη γυναίκα. Να σε πάει αυτός στου Λαζάρου να μην σου μείνει πεσκανδρίτσα στο πιάτο.

Αντε να δούμε λοιπόν τι στο καλό θα κάνει και αυτό το παλικάρι με τη διατροφή. Πιστεύω όμως ότι λόγω πρότερης θητείας στο συντάξεων, έχει λετζίτιμέιτ συμφέρον να μας ταΐζει κρέμες γάλακτος και μπέικα, μπας και τα τινάξουμε και γλιτώσουν τα ταμεία. Μάλιστα το έχει λάβει υπόψη του στις αναλογιστικές που έκανε.

Από τα παραπάνω ελπίζω να καταλάβατε ότι η σημερινή συνταγή είναι α) ντόπια β) υγιεινή γ) εποχική ...

Γλυκό του κουταλιού σταφύλι (το αγαπημένο του παιδικού μου φίλου Γιάννη)

1 κιλό σταφύλια σταφίδα, βιολογικά, με μικρές ρόγες και σφιχτές
½ κιλό ζάχαρη
½ φλιτζάνι νερό
χυμός από ½ λεμόνι
3 φύλα αρμπαρόριζα (προαιρετικά, αν δεν έχετε ελάτε σπίτι μου να πάρετε, αν και όλα τα φυτώρια τέτοια εποχή είναι τίγκα στην αρμπαρόριζα)

Πλένουμε σχολαστικά και ξερογιάζουμε το σταφύλι. Σε μία μεγάλη κατσαρόλα στρώνουμε μία στρώση ρόγες, πασπαλίζουμε με μπόλικη ζάχαρη, πάλι στρώνουμε ρώγες, πάλι ζάχαρη, μέχρι να τελειώσουν. Σκεπάζουμε την κατσαρόλα και την αφήνουμε όλη τη νύχτα στο ψυγείο. Δεν ανακατεύουμε τα σταφύλια για να μην μας σπάσουν οι ρώγες. Την άλλη μέρα βάζουμε την κατσαρόλα στην εστία στη χαμηλότερη θερμοκρασία (τα έβαλα στο 2 με μέγιστο το 9) και τα ζεσταίνουμε μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και να κατεβάσουν τα σταφύλια λίγο υγρό, για 45 λεπτά με μία ώρα. Μετά ανεβάζουμε τη θερμοκρασία λίγο πιο πάνω από το μέτριο και προσθέτουμε το νερό. Βράζουμε και ξαφρίζουμε μέχρι να δέσει το σιρόπι. Προσθέτουμε και το λεμόνι και την αρμπαρόριζα και τα αφήνουμε λίγα λεπτά να αρωματιστεί το γλυκό. Προσοχή στο ανακάτεμα, πάντα με καθαρή ξύλινη κουτάλα και πού μαλακά ώστε να μην μας σπάσουν τα σταφυλάκια μας.

Τώρα γιατί αυτό είναι υγιεινό; Γιατί τρως μία κουταλιά με ένα γιαουρτάκι, και έχεις το γλυκό της ημέρας, απαλλάσσοντας τον εαυτό σου από τα πολλά λιπαρά και την υπερβολική ζάχαρη μιας τούρτας. Για αυτό !

Romania

2010-09-13T14:05:00.002+03:00

Ειμαι στη Ρουμανία παιδες. Δηλαδή δεν είμαι ακόμα, τρέχω σαν τρελή μπας και προλάβω και πάω. Εχω και να βάλω Βενζίνη, ... να βρώ δηλαδή βενζινάδικο ανευ ουράς για να βάλω βενζίνη. Τι να σας λέω; μές στη τρεχάλα....

Τα λέμε την Πεφτη, όπου σκοπεύω να είμαι πίσω, αν όλα πάνε καλά βέβαια.

Ο χαλίφης

2010-09-10T17:16:00.002+03:00

Αυτός ο τύπος ο Αλαβάνος, έχει τρελή πλάκα τελικά. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι και ολίγον μουρλός κατά τη γνώμη μου. Τώρα ξέρω ότι προσβάλω τα αριστερά σας αισθήματα, και σας κάνω τα πολιτικά ιδεώδη κιμά, αλλά παρακαλώ παρακολουθήστε με προσοχή την δράση αυτού του ανθρώπου.

Κατ΄ αρχήν ξεκίνησε από το ΚΚΕ γιατί ως γνωστόν ένα είναι το κόμμα και το χρώμα. Είναι βέβαια σαν τη Πρωθυπουργάρα μας, εγγονός, γιος και αδελφός βουλευτών, ακολουθώντας τη προσφιλή συνήθεια των Ελλήνων πολιτικών να κληρονομούν τις έδρες τους. Βέβαια δεν έχω καταλάβει αφού είμαστε ΟΚ με αυτό και τους ψηφίζουμε μία χαρά, τι σόι ζόρι τραβάμε με τη μοναρχία και δεν θέμε εκείνον το αυθεντικά βλαμμένο, τον Κωνσταντίνο ως αρχηγό κράτους; Άλλο θέμα όμως αυτό.

Για μία χιλιετία και βάλε ήταν ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ. Εκεί έκανε πόλεμο εκ των έσω το παλικάρι. Μέσα στο προπύργιο του καπιταλισμού, προσπαθούσε να τον αλλάξει και να τον γκρεμίσει. Τα αποτελέσματα της δράσης του είναι βέβαια ορατά. Χαμός στο ίσωμα με τον πόλεμο εναντίων του καπιταλισμού. Βέβαια τότε η Λιάνα δεν ήταν κομουνίστρια το κορίτσι και στερηθήκαμε τη χαρά να δούμε αυτούς τους δύο να συζητάνε περί σοσιαλισμού. Κάτι φαντασιώσεις που έχω ώρες ώρες!

Προφανώς το παλικάρι και πολύ άντεξε μέσα στο κόμμα, και όταν γύρισε ο κόσμος τούμπα εκεί κοντά στο 89-90, θυμάστε τείχη πέφτανε, κομουνισμοί γαμιώντανε, θυμάστε ... κάπου εκεί λοιπόν έγινε συνασπισμός. Βέβαια τότε και το κόμμα ήτανε συνασπισμός οπότε μικρή η διαφορά, αλλά το 91 μεσούσης του Μητσοτακισμού, κάνει ένα τσούπ το κόμμα και ξαναγίνετε περήφανο ΚΚΕ και το παλικάρι μας που έπρεπε να διαλέξει, διάλεξε να μείνει μαζί με υπόλοιπα λάιτ συντρόφια στον Συνασπισμό και αν αφήσει την αιματηρή επανάσταση για τη Λιάνα και την Αλέκα.

Όλο αυτό το διάστημα ήταν ευρωβουλευτής βέβαια, μπορεί και ο μακροβιότερος στην ελληνική ομάδα.

Το 2004 μας έφερε, την ολυμπιάδα, το γιούρο, τη νίκη στη γιουροβίζιον και τον Αλλλιέκο στη βουλή και στην προεδρία του Συν. Μεγάλη χρονιά αν δεν το έχετε καταλάβει. Τότε κέρδισε τη μάχη από τον Μιχάλη τον Παπαγιαννάκη που για μένα και κάποιους άλλους ήταν άλλης κλάσης πολιτικός, όχι κολοκύθια με τη ρίγανη! Λέγονται πολλά για αυτή τη μάχη, και καθόλου ωραία για λογαριασμό του Αλέκου μας, αλλά ποιος τώρα ακούει τις κακόβουλες φήμες. Εξάλλου η αριστερά αν κάτι ξέρει να κάνει καλά είναι οι ίντριγκες.

Κάθισε σχεδόν 3 χρόνια σε αυτή τη θέση, ήταν βλέπετε άρρωστος ο κακομοίρης και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Έτσι λέγανε, εγώ τι να ξέρω γιατρός του είμαι; Με μία κίνηση απίστευτης γενναιοδωρίας, παρέδωσε ένα μεγάλο κόμμα που εκείνη τη δύσκολη εποχή έβγαζε δημοκοπικά και ένα 15%, μπορεί και παραπάνω, δεν θυμάμαι, το παρέδωσε λοιπόν στα νιάτα! Εντυπωσιακό εε! Αυτά είναι! Τέτοια κάνει η αριστερά και σε σκλαβώνει, σκεφτόμουνα η αφελής, που δεν είχα καταλάβει τη παράνοια που τον είχε χτυπήσει τον έρημο τον Τηνιακό, και δεν πάει στην παναγία να τον ψάλει λίγο, δύο βήματα δρόμος.

Έκανε πρόεδρο τον Αλέξη! Ωραίο παιδίιιιι, τι να σας λεω, τον βλέπεις στη τηλεόραση εκεί δίπλα στον Πρετεντέρη και αγαλλιάζεις, ανοίγει η καρδιά σου. Είναι και μπαλκονάτος, μια χαρά θα τα πήγαινε. Έλα όμως που ο κυρ Αλέκος, ούτε άρρωστος ήταν ούτε τίποτα και το μετάνιωσε, και πήγε μία μέρα και είπε στον μικρό Αλέξη, «εντάξει τώρα τα παιχνιδάκια σου και σε άλλη παραλία, μιλάει ο μπαμπάς και θέλει να κάτσει αυτός στην καρέκλα». Και ξαναέλα όμως που ο μικρός Αλέξης δεν ήταν τόσο μικρός ούτε τόσο «Αλέξης» και του είπε ένα φοβερό «πρίτς» !

Εκεί άρχισε ο πόλεμος των ρόουζ, μιλάμε για τον κακό χαμό της που...ανας το μπουγαδοκόφινο και άλλα τέτοια ωραία. Πήρε ο Αλέκος 2-3 από την παρέα, κράτησε ο Αλέξης τους υπόλοιπους και εδώ και 3 χρόνια κατάφεραν να κάνουν το μαγαζί καλοκαιρινό.

Ο ένας θέλει να παραμείνει χαλίφης και άλλος θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Με την πολιτική δεν ασχολούνται, όχι βέβαια, πως θα βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου, και μόνο. Η γελοιότητα σε όλο της το μεγαλείο, κατά τη δικιά μου γνώμη βέβαια, λες και άλλα προβλήματα δεν έχουμε, παρά μόνο τα προσωπικά παιχνιδάκια τους.

Βέβαια, όσο λαϊκίστικο και να ακούγεται αυτό, και οι δύο το έχουν λύσει το οικονομικό τους, με το χόμπι τους ασχολούνται. Φαινομενικά δεν πολυφταίει ο Αλέξης μας, ο άλλος του κάνει πόλεμο. Εγώ όμως πιστεύω ότι σε όλους τους καυγάδες φταινε πάντα και οι δύο πλευρές, και δεν μπορώ να παραβλέψω ότι είναι μία μάχη για την καρέκλα, για την επικράτηση, για το τίτλο και αν πραγματικά νοιάζεσαι για την πολιτική αυτή καθ’ εαυτή και την ουσία κάνεις και πίσω μερικές φορές, κυρ Αλέξη.

Ο άλλος είναι απλή περίπτωση ψυχασθενούς. Έχει γυναίκα ψυχίατρο το παλικάρι ας κάνει κάτι και αυτή, έλεος επιτέλους, χεστήκαμε για τις φιλοδοξίες του. Και αν τέλος πάντων είναι θεμιτές, που είναι, ας κατέβει στις εκλογές υποψήφιος, μόνος του με την παρέα του, να πάρει 0,00000000004% να το έχει να το χαίρεται, και να μας αφήσει και εμάς ήσυχους. Αμάν πια!

Τώρα είναι η εποχή του δαμάσκηνου, πάρτε να φτιάξετε μαρμελάδες και τσάτνεϊ. Εδώ θα σας δώσω μια συνταγή για ένα νοστιμότατο συνοδευτικό ενός ψητού φιλέτου κοτόπουλο, ή μίας διαιτητικής γαλοπούλας.

Ρύζι με φρέσκα δαμάσκηνα

1 κούπα καστανό ρύζι
¼ της κούπας ξανθές σταφίδες
¼ της κούπας κουκουνάρια καβουρδισμένα σε λίγο βουτυράκι
4 μεγάλα φρέσκα δαμάσκηνα κομμένα σε μικρά κυβάκια
¼ της κούπας χυμό λεμόνι
1 κουταλάκι του γλυκού μουστάρδα
1 κουταλάκι του γλυκού μέλι
½ κούπα λάδι
αλάτι και πιπέρι

Βράζουμε σε μία κατσαρόλα και σύμφωνα με τις οδηγίες 1 κούπα καστανό ρύζι. Το βρασμένο ρύζι το ανακατεύουμε με τις σταφίδες, το κουκουνάρι τα δαμάσκηνα και το αλατοπίπερο. Στο μούλτι χτυπάμε το λάδι με το λεμόνι, τη μουστάρδα και το μέλι και με αυτό περιχύνουμε το ρύζι και ανακατεύουμε καλά.

Χτυπούν το βράδυ στη ταράτσα την Κατερίνα

2010-09-08T12:58:00.002+03:00

Γενικώς και ανυπερθέτως, κοιμάμαι νωρίς! Όταν ήμουν μικρή, μου λεει η μάνα μου, ότι δεν έκλεινα μάτι και ταλαιπωρούσα και αυτούς και όλους τους άλλους σε ακτίνα τεσσάρων πολυκατοικιών. Με τον καιρό, αντιλήφθηκα την αξία του ύπνου, και έχω βάλει σκοπό να αναπληρώσω όλα αυτά που έχασα με τις παιδικές μου απερισκεψίες. Αυτή είναι η βασική αιτία που έχασα τον ανασχηματισμό.

Όπως πολλάκις έχω πει, με φτιάχνει η πολιτική. Τρελαίνομαι να τους βλέπω να θέλουν να με σώσουν, και εγώ η πουτ... να μη σώζομαι. Είμαι και μαζόχα και σαδίστρια ταυτόχρονα. Με τον Γιώργο δε, έχω βρει την υγειά μου. Ο άλλος ο καταλληλότερος, μου την έδινε, καθόταν εκεί σαν βραχονησίδα, έτρωγε σουβλάκια και δεν έκανε τίποτα. Τούτος εδώ, τρέχει, γυρνάει, βγάζει λόγους, γράφει άρθρα, μιλάμε σκοτώνετε ο άνθρωπος, και πάλι τίποτα δεν γίνετε!! Αυτή η χώρα έχει κολλήσει στο τίποτα φαίνεται. Άλλο είναι το θέμα μου όμως.

Έκανα που λετε μπειμπισιτινγκ τη Δευτέρα και αφού παίξαμε, φάγαμε, διαβάσαμε και παραμύθια, πέσανε για ύπνο τα μικρά μου, και είπα και εγώ να δω λίγο ειδησούλες, τι μας επιφυλάσσει η λαοπρόβλητη και πολυαγαπημένη μας κυβέρνησης. Αμ δε! Η τηλεόραση του κουμπάρου μου παίζει μόνο ντιβιντι, την έχει αποσυνδέσει για να μην βλέπουν τα παιδιά. Έτσι και εγώ τι να κάνω; πήρα το βιβλίο μου, και διαβάζοντας κοιμήθηκα. Αυτό έγινε Σεπτέμβριο του 2010. Μια όμορφη και δροσερή μέρα. Το πρωί της επομένης ξυπνάω από την ανάσα του σκύλου που είχε σκαρφαλώσει στο κρεβάτι και με κοίταζε περιμένοντας να σηκωθώ να τον πάω για σκυλοπιπι. Αφού έβαλα μία τσιρίδα, διότι όπως και να το κάνουμε ωραία τα σκυλάκια αλλά μακριά από τα σεντόνια μου!, έβαλα καφέ και άνοιξα το λαπιτοπι μιας και είχα πάθει σύνδρομο στέρησης ειδήσεων.

Εκεί κατάλαβα την τεράστια ανατροπή που είχε βάλει μπρος ο παμμέγιστος. Νέα κυβέρνησης, άλλη, διαφορετική, νέα λέμε. Τι και αν αποτελείτε από τα ίδια ρούχα φορεμένα ανάποδα, είναι νέα λέμε, λήξης. Και όχι απλώς νέα κυβέρνηση αλλά γυρίζουμε και τον χρόνο πίσω, εκεί στο 1989 όπου ο Χυτήρης απάγγελνε στιχάκια έξω από το Χερφιλντ, στο 1978 όπου ο νέος πρόεδρος της ΕΦΕΕ σύντροφος Παπουτσής διεκδικούσε τη αιματοβαμμένη σημαία του πολυτεχνείου για φύλαξη, στο 1985 όπου ο Σκανδαλίδης ως διευθυντής της εφημερίδας Εξόρμηση (!) κατακεραύνωνε τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη.

Τότε το κατάλαβα το σχέδιο. Γυρίζουμε το χρόνο πίσω, τότε που το χρέος ήταν μικρότερο, τότε που δεν είχαμε το μνημόνιο, τότε ... σε εκείνες τις αθώες εποχές, σατανικ Τζώρζ! Τρέχω γρήγορα στον καθρέφτη, τότε βλέπετε ήμουνα και 20 κιλά λιγότερο! Ήλπιζα ότι ο ΓΑΠ και αυτό το όνειρό μου θα το πραγματοποιούσε, όπως με την υποστήριξη Καμίνη. Ούστ απ’ δω ο άχρηστος! Φώναξα. Δράμι δεν είχα χάσει.

Ξαναγυρίζω στο ιντερνετ. Φεύγει η Λούκα από το Ανάπτυξης πάει στο Εργασίας, είναι γιατί είναι ευέλικτη και θα τα πάει καλά με τους συνδικαλιστές. Εξάλλου ο τρόπος που χειρίστηκε την απεργία των Ναυτεργατών, από φέτος θα διδάσκετε στο Φλέτσερ Σκουλ οφ Γκοβερνμεντ. Φεύγει η Μαριλίζα από το Υγείας (και που ήταν τι έγινε δηλαδή?) και πάει στο Εξωτερικών, μιας και ξέρει καλά τις Βρυξέλες ήταν διευθύντρια του γραφείου του επιτρόπου Παπουτσή άλλωστε. Δηλαδή, έφυγε κανείς; ή απλά αλλάξανε γραφεία;

Η επικαιρότητα βέβαια φρόντισε να με ενημερώσει ότι η μόνη που έφυγε ήταν η Κατερίνα. Την γυναίκα δεν την ξέρω και μιας και δεν είμαι αγρότισσα αδυνατώ να καταλάβω αν ήταν καλή στη δουλειά της ή όχι. Αυτά όμως που ακούω από τους «πάντα πληροφορημένους» και εσαεί άσχετους και φαντασιόπληκτους δημοσιογράφους, είναι ότι στην περίπτωση της κυρίας, ο ΓΑΠ τα έχει πάρει στο κρανίο, την απέπεμψε από την κυβέρνηση, δεν θα την ξαναβάλει στις λίστες, θα την διαγράψει από το ΠΑΣΟΚ, θα την διώξει από τη χώρα, θα τις κάνει φάλαγγα, θα τις βγάλει τα νύχια και θα την κουρέψει γουλί την τεντιμπόισα!! Του αντιμίλησε λένε, δεν δέχτηκε να πάει να γίνει δεν ξέρω και ΄γω τι, του είπε Όχι. Τι και αν αυτό το όχι το εισέπραξε και από δεκάδες άλλους, ο Γαπ με αυτήν τα έχει βάλει, αυτή φταιει για τα πάντα, όλα τα δεινά που περνάμε ως χώρα και ως λαός, τα πάντα όλα, η Κατερίνα.

Και τώρα που έφυγε από την Κυβέρνηση και ανέλαβε το «με έδερνε για αυτό θα του τα φαω όλα», να δείτε τι ωραία που θα είναι η ζωή σας, θα ξεθάψετε τα μαγκάλια από την κατοχή για να ζεσταθείτε το χειμώνα, αλλά θα έχετε υπουργούς που δεν λένε όχι.

Σας έχω γράψει για το τσάτνεϊ και το πόσο μου αρέσει αυτή η γλυκόξινη μαρμελάδα που συνοδεύει υπέροχα τυριά και κρέατα. Σήμερα θα σας γράψω ένα καταπληκτικό τσάτνεϊ λεμόνι που έφτιαξα τη Κυριακή για να συνοδεύσω ένα χαλούμι που είχε ξεμείνει στο ψυγείο μου (του Δρίσκα βέβαια).

Τσάτνεϊ λεμόνι

Ξύσμα απο 3 λεμόνια
Ψίχα από 3 λεμόνια ψιλοκομμένη
¼ του φλιτζανιού ζάχαρη
4 κουταλιές της σούπας μπαλσάμικο
100 γραμμάρια ξερά βερίκοκα
1 πιπερίτσα τσίλι ψιλοκομμένη
1 κουταλιά του γλυκού τριμμένο τζίντζερ
1 κουταλιά αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού μαυροκούκι

Βάζουμε όλα τα υλικά σε μία κατσαρολίτσα και τα σιγοβράζουμε για 30 λεπτά μέχρι να δέσουν και να γίνουν μαρμελάδα. Αφήστε το να κρυώσει καλά και βάλτε το σε βάζο στο ψυγείο. Δένει πολύ καλά με ψητό χαλούμι, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα είναι υπέροχο με μία φέτα ψητού τόνου!!

Γιου Του;

2010-09-06T16:39:00.005+03:00

Από πέρσι είχα αγοράσει τα εισιτήρια, είχα προπληρώσει τα 70 ευρόπουλα χωρίς πολύ σκέψη και χωρίς να με νοιάξει λεπτό αν θα γινόταν η συναυλία ή αν θα ακυρωνόταν τελευταία στιγμή όπως των Ρολινγκ Στοουνς παλιότερα. Εξάλλου ο Μπόνο δεν σκαρφαλώνει σε κοκκοφοίνικες τεστάροντας το καλύτερο χόρτο, όπως ο Κιθ Ριτσαρντς, με άλλα φτιάχνετε τούτο το παλικάρι.

Μπορούμε να μιλάμε, να συμφωνούμε και να μαλώνουμε όσο θέλετε για την ακτιβιστική του διαδρομή, για αυτόν τον λάιτ ακτιβισμό του που τον οδηγεί να συνομιλεί με δικτατορίσκους σας τον Μεντβέγιεφ, για την πολυπραγμοσύνη του όπου ασχολείται και σχολιάζει τα πάντα, αλλά και για τον αντίκτυπο όλων αυτών στις πωλήσεις του, για ότι θέλετε να μιλήσουμε, αλλά όχι για τη μουσική του! Εδώ βάζω βέτο.

Πάντα μου άρεσαν οι U2, όσο και αν μου την έδινε ο Μπόνο με τα μονίμως άσχημα γυαλιά μάσκα που φοράει ακόμα και στο κρεβάτι του. Για εμένα U2 είναι ο Εντζ που και σαν γκόμενος μου πάει περισσότερο (και ας μην υπάρχει τρίχα κάτω από αυτό το σκουφί) αλλά και γιατί μάλλον αυτός είναι ο μουσικός πίσω από το συγκρότημα. Βέβαια η μαύρη αλήθεια είναι ότι εγώ δεν καταλαβαίνω γρί από μουσική, με το ζόρι ξέρω τις νότες δηλαδή, και τα μουσικά μου γούστα βασίζονται απόλυτα στα ζωώδη μου ένστικτα που απαντάνε στο μου αρέσει δεν μου αρέσει. Τόσο απλά τα πράγματα δηλαδή. Όχι όπως οι άλλοι που κάθονται και σχολιάζουν τα ακόρντα του Ανταμ Κλέιτον όταν κατά βάθος πιστεύουν ότι το μπάσο είναι κάτι σαν τη Βιόλα ένα πράγμα. Βέβαια πως να το κάνουμε η Ελλάδα είναι γεμάτη από κομπλεξικούς, και πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί τους.

Επειδή λοιπόν μου αρέσει πάρα μα πάρα πολύ η μουσική των U2, δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι δεν θα πάω. Βέβαια ήμουνα σίγουρη ότι θα δούμε ένα μεγάλο υπερθέαμα με φώτα, καπνούς, εφέ, τα πάντα, και έτσι έπρεπε να έχω πόστο καλό, πόστο πιασάρικο, κερκίδα λοιπόν ήταν η απόφαση που συμπαρέσυρε και τους υπόλοιπους της παρέας, που κάνουν ότι θέλω εγώ όταν τους λεω ότι είμαι άρρωστη και δεν μπορώ!!! (μιλάμε για σατανικό σχέδιο έτσι ....)

Από την κερκίδα μας λοιπόν είχαμε μία πολύ ωραία θέα στο τεράστιο κακόγουστο χταπόδι που είχε στηθεί καταμεσής του σταδίου, όπως φαίνεται και από τη φωτό ...

... είναι η στιγμή που η τετράδα μπαίνει στο γήπεδο, τα μεγάφωνα παίζουν το ασύλληπτο Space Oddity του Ντέιβιντ Μπάουι, ….. Ground control to major Tom .... tribune σε μια άλλη εποχή. Όλα τα φώτα του σταδίου αναμμένα, άπλετο φως παντού.

Εκεί που οι πάντες επευφημούν τους πάντες, πέφτει σκοτάδι μαύρο και για τις επόμενες 2 ώρες το χταπόδι άλλαζε χρώματα σαν τρελό .... ο Μπόνο γύρναγε γύρω γύρω όπως όλοι οι σταρ αυτού του επιπέδου, η τεράστια οθόνη ανεβοκατέβαινε, μεγάλωνε – μίκραινε, ένας χαμός μιλάμε ... δεν μπορώ να περιγράψω.

Κάποια στιγμή άρχισε να λεει τις ιστορίες του, για την κρίση, τα χάλια μας και τα δικά τους βέβαια, Ιρλανδός είναι ο τύπος, και μέσα σε ένα γενικό κωλογλείψιμο για το πόσο σπουδαίος λαός είμαστε, ονόμασε τον Ετζ Ζέους, τον εαυτό του Μεγα Αλέξανδρο και το μόνο που δεν μας είπε, ωσάν άλλος αρχαιόπληκτος Αδωνης, είναι ότι είμαστε οι εκλεκτοί του θεού! Αυτό όμως το πιστεύουμε έτσι και αλλιώς για τον εαυτό μας, οπότε ο Μπόνο απλά θα το επιβεβαίωνε.

Ο επαρχιωτισμός μας βέβαια φάνηκε από την αμηχανία του πλήθους όταν άρχισε να μιλάει για την Αουνγκ Σαν Σου Κι, κάπως έτσι τέλος πάντων, Νομπελίστρια, αρχηγό της αντιπολίτευσης στη Βιρμανία, που βρίσκεται εδώ και 20 χρόνια σε κατ΄ οίκον περιορισμό. Και εμένα, που ασχολούμαι με αυτά, μου πήρε κάποια δευτερόλεπτα να καταλάβω για ποια μίλαγε και το πήρα χαμπάρι μόνο όταν μίλησε για τη δικτατορία της Burma. Πόσο μάλλον η πλειονότητα των παρευρισκομένων, που δεν αναγνώρισε καν τον Ντεσμοντ Τούτου που προλόγισε το συγκλονιστικό ΟΝΕ.

Τέλος πάντων, τα έχουν αυτά οι δημοκρατικοί αγώνες αγαπητέ μου Μπόνο, παίζει και να μην σε καταλαβαίνουν και καθόλου οι καλοβολεμένοι δυτικοί που πληρώνουν χρυσά τις συναυλίες σου.

Ένα προβληματάκι βέβαια το είχα με τους γείτονες στην κερκίδα. Ο απ΄ εδώ μου ήτο γκρικ καμάκι, που μάλλον νόμιζε ότι πήγαινε σε συναυλία του Παστερ, ο απ΄ εκεί μου ήτο ο Βαγκ κανένα πρόβλημα, πίσω ήτο παιδάκια που και με κλώτσαγαν και νυστάζανε και λέγανε συνέχεια «πόοοοοοοοοοοτε θα φύυυυυυυυυυγουμεεεεεε» στην αναίσθητη μαμά τους που χεσμένα τα είχε, μπροστά μου ήτο γιδοβοσκοί και αυτοί σε λάθος συναυλία πήγανε, δεν κουνήθηκαν δεν χειροκρότησαν, δεν δεν δεν. Αλλά τι να κάνεις έτσι είναι αυτά !! ή κερκίδα γιδοβοσκοί και θέαμα ή αρένα χορός αλλά όχι θέαμα.

Όσοι δεν πήγαν στη συναυλία αυτή πραγματικά έχασαν, μιας και καθομολογουμένως ήταν ένα γεγονός που θα το θυμόμαστε πολλά χρόνια, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια. Για τους υπόλοιπους, άντε βρε παιδιά πάντα τέτοια!

Το σημερινό μας φαγακί είναι τόσο εύκολο, τόσο νόστιμο, τόσο μυρωδάτο που τι να σας λέω. Φτιάξτε το στα παιδάκια σας, στον καλό σας, σε κανένα τραπέζι με φίλους και καλό κρασί και πραγματικά θα με θυμάστε, η συνταγή βέβαια από τον κύριο Δρίσκα.

Ψαρονέφρι με λάιμ και μέλι

1 κιλό ψαρονέφρι κομμένο σε μπουκίτσες
4 κουταλιές στης σούπας χυμό λάιμ
ξύσμα από 2 λάιμ
2 κουταλιές της σούπας μέλι
4 κουταλιές της σούπας σόγια σος
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
3 σκελίδες σκόρδο λιωμένο
1 κουταλιά της σούπας τριμμένο τζϊντζερ
1 φλιτζάνι λευκό κρασί
λάδι, αλάτι και πιπέρι

Ανακατεύουμε σε ένα μπολ όλα τα υλικά και φτιάχνουμε μία μαρινάδα. Προσθέτουμα και το ψαρονέφρι και ανακατεύουμε καλά. Κλείνουμε καλά το μπόλ με διαφανή μεμβράνη και το βάζουμε 3-4 ώρες στο ψυγείο. Βγάζουμε το κρέας από την μαρινάδα και την κρατάμε στην άκρη. Σοτάρουμε σε ένα μεγάλο τηγάνι ή σε μία κατσαρόλα τα κομματάκια του κρέατος με λάδι, σε δυνατή φωτιά μέχρι να πάρει απ΄ όλες τις μεριές. Ρίχνουμε τη μαρινάδα, προσθέτουμε και ½ φλιτζάνι νερό, αλάτι και πιπέρι. Μαγειρεύουμε για 15 λεπτά περίπου μέχρι να γίνει το κρέας, σε μέτρια φωτιά. Υπέροχο με πουρέ πατάτας!

Συντονιστής

2010-09-02T16:12:00.004+03:00

Ψάχνει λεει το παλικάρι για συντονιστή. Ως γνωστόν το πρόβλημα της χώρας είναι ποιος θα συντονίζει τους Υπουργούς. Ποιος άλλος, πέραν του παιδοβούβαλου Πάγκαλου και της Πυθίας Παμπούκη, και του ίδιου του πρωθυπουργού, θα συντονίζει τους υπουργούς. Διότι η νέα εποχή που ζούμε από πέρσι τον Οκτώβρη, έχει τα πάντα Πρωθυπουργό, Αντιπρωθυπουργό, Υπουργό παρά τον Πρωθυπουργό και ένα πράγμα μόνο απουσιάζει ο Συντονιστής!

Τι δουλειά θα κάνει αυτό το παιδί; Μα θα συντονίζει τους συντονιστές που συντονίζουν τους Υπουργούς που συντονίζουν τα υπουργεία, που συντονίζουν κάποιες ΔΕΚΟ και όλοι αυτοί συντονίζουν εμένα και 5-6 φίλους μου!!!

Έτσι είναι το πράγμα, όπως λεει και το ανέκδοτο συντονιστείτε γιατί έχω φαει 5 και δεν έχω δώσει ακόμα!! Μας λένε τα κανάλια ότι εκεί στις διακοπές το παλικάρι (δεν ξέρω τι λετε εγώ νομίζω είναι ο ομορφότερος πρωθυπουργός που είχαμε ποτέ) κάθισε και σκέφτηκε, ρώτησε και τον πατέρα του, «γιατί δεν χαίρεται ο κόσμος και δεν χαμογελά πατέρα;;», θέλουν τον συντονιστή τους! Απαντάει ο Ανδρέας από το υπερπέραν.

Ψάχνουνε να βρούνε τώρα συντονιστή. Γιατί δεν το βάζουν στο Οπενγκοβ; να μαζέψουν 245092476 χιλιάδες βιογραφικά και να βάλουν τον Πάγκαλο να τα αξιολογήσει. Μετά αυτός θα αποφανθεί ότι αν και πολλοί αρεστοί κανένας δεν ήταν άριστος, και θα προσλάβει τη γυναίκα του. Έτσι θα καταφέρει να βάλει καπέλο στον Γιώργο που ήθελε να τον καπελώσει, αλλά κάτι με την σκιά του έπαιζε – δεν το πολυκατάλαβα.

Βέβαια ούτε και αυτό με την Καγκελαρία έχω καταλάβει, και ας κάνει φιλότιμες προσπάθειες το Μεγάλο Κανάλι να μου το εξηγήσει. Δεν ξέρω αν είναι υποχρέωση του Μνημονίου όπως το κόψιμο των συντάξεων, ή το κάνουμε από μόνοι μας για να εξευμενίσουμε τους φίλους μας του Γερμανούς που τόσα μας δανείζουν. Λετε να μας βάλουν να μάθουμε και γερμανικά για να καταλαβαίνουμε τι λεει ο κυρ Καγκελάριος; Δεν ξέρω την γερμανική ετυμολογία της λέξης, κάτι πολύ σπουδαίο θα είναι είμαι σίγουρη, αλλά στα Ελληνικά κάτι με κάγκελα φέρνει, και τα μυαλά στα κάγκελα, της πουτάνας το κάγκελο ... τέτοια!

Σας γράφω σήμερα μία συνταγή που εμένα μου αρέσει πολύ και μου τη ζήτησε εκλεκτή συνάδελφος και δεν μπορούσα να αρνηθώ. Επίσης είναι συνταγή από την εποχή της φτώχιας, τότε που κρέας έτρωγαν μόνο το Πάσχα. Επειδή πλησιάζουμε σε αντίστοιχες καταστάσεις, κρατήστε της για καβάντζα.

Ρεβιθοκεφτέδες

½ κιλό ρεβίθια
1 κουταλάκι κύμινο
3 κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
1 κουταλιά ρίγανη
2 κουταλιές δυόσμο ψιλοκομμένο
αλεύρι
αλάτι, πιπέρι
ελαιόλαδο για τηγάνισμα

Μουσκεύουμε τα ρεβίθια σε κρύο νερό για 12 ώρες απο το προηγούμενο βραδυ. Την επομένη τα βράζουμε μέχρι να μαλακώσουν. Τα αλατίζουμε στο τέλος. Τα σουρώνουμε και τα πολτοποιείτε στο μπλέντερ, προσθέτοντας λίγο από το υγρό τους, ώστε να χτυπηθούν πιο εύκολα. Ανακατεύουμε τον πολτό με τα κρεμμύδια και τα μυρωδικά, αλατοπιπερώνουμε και προσθέτουμε λίγο αλεύρι (3-4 κουταλιές) μέχρι να σφίξει το μίγμα και να πλάθεται. Αλευρώνουμε τα χέρια μας και πλάθουμε το μίγμα μπαλάκια στο μέγεθος μεγάλου καρυδιού (σε αυτή τη φάση μπορούμε να τα βάλουμε κατάψηξη!) Τα τηγανίζουμε σε μπόλικο ελαιόλαδο μέχρι να ροδίσουν. Τα αφήνουμε σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας να στραγγίξουν

Βρέθηκε η λύση

2010-09-01T16:21:00.002+03:00

Ως γνωστόν έχω φιδίσιο κορμί, μυώδες και χωρίς ίχνος λιπαράκι. Έτσι είμαι κατασκευασμένη ρε παιδάκι μου! Επειδή όμως, τόση τελειότητα δεν την αντέχει κανείς, λεω να στρώσω λίγο τους κοιλιακούς μου, γιατί τώρα τελευταία μόνο το κρεβάτι μου στρώνω και αυτό δεν βοηθάει.

Έχω πέσει με τα μούτρα, σε αυτές τις διαφημίσεις τηλεμάρκετινγκ, που παίζει το μεγάλο κανάλι ανελλιπώς για το αμπμακερ, το αμπγουορκερ, το γουορκγιορκαρμπς, και το σουπερ γουαου κανετοσωσιβιοπετρα 2020. Ολα σε 4569 άτοκες δόσεις με το μοναδικό επιτόκιο των 12,9%.

Μιλάμε για μεγάλη υπόθεση! Αρχικώς εσύ δεν κάνεις τίποτα, τίποτα σου λέω. Όλα γίνονται αυτόματα με το αμπμακερ. Με το που το πιάνεις στα χεράκια σου, γίνεσαι ράμπο, πάραυτα. Πως ήταν ο Σβατζενέγκερ πριν γίνει κυβερνήτης; έτσι ένα πράγμα. Μόνο με το που το βλέπεις σου λέω, τσουπ φουσκώνεις.

Βλέπετε αυτά τα μαραφέτια έχουν ένα υπερμοντέρνο μηχανισμό, που τον κατασκεύασαν οι μηχανικοί της ΝΑΣΑ και της ΣΙΑ άμα λάχει, που γυμνάζει τους μύες από μέσα, εσύ απλά ξαπλώνεις πάνω τους όπως όταν ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου, και αφήνεις το «αμπμακερ» να κάνει όλη τη δουλειά.

Αυτό όμως που είναι πραγματικά υπέροχο, το όνειρο κάθε κοσνάλταντ σαν εμένα, είναι η βέλφορμ σάουνα μασάζ. Ένα υπέεεεεροχο μηχάνημα που φέρνει λίγο στα νέα πολυμιξεράκια. Όπως αυτά είναι και μίξερ για μαρέγκα, και πολυκόφτης, και μπίμερ, και αποχυμωτής, .... έτσι και η Βέλφορμ Σάουνα μασάζ, είναι και σάουνα και μασάζ και βελφορμ (αυτό το τελευταίο δεν είμαι σίγουρη τι σημαίνει αλλά κάτι σπουδαίο είναι).

Τη βάζεις λεει, εκεί που έχεις «παχάκια» (ολόσωμη έχουν άραγε;), και αυτή αρχίζει και τρέμει σαν τα ζελεδάκια, και εσύ ιδρώνεις, και τσούπ, γίνεσαι συλφίς. Τι και αν έφαγες 3 καρμπονάρες πριν τη θεραπεία, τι και να δεν έχεις χωνέψει ακόμα το τζατζίκι από τα πιτόγυρα, δεν έχει καμία σημασία, απαξ και αγόρασες τη Βελφορμ Σάουνα μασάζ δεν έχεις άλλες επιλογές από το να χάσεις 126 κιλά σε 2 ώρες.

Βρέθηκε η λύση, τέλος, και λιγότερα κιλά και πετρωμένους κοιλιακούς θα αποκτήσω και σας ζηλεύετε όλες εσείς που τρέχετε στα γυμναστήρια και κουράζεστε. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.

Και επειδή όλα τα παραπάνω δουλεύουν μόνο σε πραγματικά ηλίθιους ένα διαιτητικό φαγάκι σήμερα, γιατί το ρίξαμε έξω το καλοκαίρι.

Κινέζικα νούντλς με γαρίδες

250 γραμμάρια κινέζικα νούντλς
8 καθαρισμένες βρασμένες μεγάλες γαρίδες
3 κουταλιές της σούπας σάλτσα σόγιας
2 κουταλιές της σούπας σπορέλαιο
1 κουταλιά της σούπας ξύδι
1 κουταλάκι του γλυκού μέλι
1 κουταλιά της σούπας φρέσκο τριμμένο τζίντζερ
Μουλιάζουμε τα νούντλς σε καυτό νερό για 10 λεπτά. Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε το σπορέλαιο, τις γαρίδες και τα σουρωμένα νούντλς. Ανακατεύετε τα υλικά για 1 λεπτό και αμέσως μετά ρίχνουμε το τζίντζερ και τη σάλτσα σόγιας. Μαγειρεύουμε σε δυνατή φωτιά, ρίχνετε το ξύδι και το μέλι, ανακατεύουμε και σερβίρουμε.
Μπορούμε να το κάνουμε και με κομματάκια μαγειρεμένου ή καλά σοταρισμένου κοτόπουλου.

Μπραζίλ

2010-08-30T16:46:00.001+03:00

Εκείνο το παλιό και μάλλον άχαρο τραγουδάκι που έλεγε Μπραζίλ, Μπραζίλ το θυμάστε; ήταν μία αλόγα που χοροπήδαγε πάνω στα υπερμεγέθη τακούνια της και προσπαθούσε να συγκρατήσει τους ανανάδες και τις καρύδες πάνω στο κεφάλι της, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Ήταν των παιδικών μας χρόνων το απωθημένο. Η αλόγα και η Ραφαέλα Καρά!

Φοράγαμε με την αδελφή μου κάτι κόκκινα – καρπουζί ζιβάγκο και τα σφηνώναμε πάνω στο κεφάλι μας ώστε να τα κάνουμε σαν μακριά μαλλιά, και αρχίζαμε να χοροπηδάμε πάνω στα κρεβάτια και να κουνάμε πάνω - κάτω τα καρπουζί μαλλιά μας και να τραγουδάμε, τακα τακα τακα τακα τακα τααααα … ώσπου η μητέρα πάθαινε νευρικό κλονισμό και ήθελε να μας δώσει στους γύφτους. Αυτό όμως δεν γινότανε, γιατί οι γύφτοι δεν μας θέλανε φαίνεται και έτσι ήταν πολύ δυστυχισμένη.

Πως μου ήρθαν όλα αυτά; μα εδώ και χρόνια ζούμε την εποχή τη Βραζιλιάνικης πολιτισμικής κυριαρχίας. Ο Λούλα, μπορεί να κατάφερε κάτι για τους συμπολίτες του αλλά δεν εντυπωσίασε με το κουμουνιστοκαπιταλισμό του το παγκόσμιο πολιτικό σύστημα. Τα παγκόσμια τηλεοπτικά δεδομένα όμως τα άλλαξε. Τι εξάγει η Βραζιλία; σαπουνόπερες!

Κυριακή βράδυ και το μεγάλο κανάλι, που αποτελεί πλέον μεγάλη απελπισία, παίζει Πάτυ. Τι είναι τούτο το Πάτυ, αναρωτήθηκα; Βραζιλιάνικη σαπουνόπερα, με ένα άσχημο κοριτσάκι αυτή τη φορά, όπου μετά τη Μαρία την άσχημη, το Λάκη το μαλάκα, τη Ζωζώ τη πικραμένη, το Μανουέλ τον καρατομένο και τη Χουανίτα τη μυξοπάρθενη, ήρθε στο σαλόνι μας να μας χαλάσει.

Παρατηρώ ότι όλες οι άσχημες Βραζιλιάνες, έχουν σιδεράκια. Οι όμορφες έχουν τριζάτα οπίσθια, οι άσχημες όμως υποχρεωτικά σιδεράκια. Για κάποιο λόγο τα παιδιά εκεί δεν προσέχουν τα δόντια τους. Επίσης στο μυαλό του Βραζιλιάνου σεναριογράφου, παίζει πολύ το παραμυθάκι με τη Σταχτομπούτα, και τον πρίγκιπα, γιατί όλα τα σενάρια αυτού του είδους καταλήγουν ένας καρακούκλος και καλά, να ερωτεύεται τη δύστυχη άσχημη, και ωσάν ιππότης να κάνει μία μπράφ και να τις βγάζει τα σιδεράκια!

Τέτοια όνειρα κάνω το βράδυ και αναστατώνομαι. Βέβαια εμένα τα δόντια μου είναι μια χαρά, αλλά αν είναι να βρω τον καλό μου, και σιδεράκια βάζω και μασελλλίτσα.

Η αλήθεια είναι ότι πέρασε από το μυαλό μου, ότι το μεγάλο κανάλι χρηματοδοτείτε από οδοντίατρους. Τρελά λεφτά θα βγάζουν με τόσα σιδεράκια. Από την άλλη όμως δεν μου φάνηκε και πολύ πιθανό αυτό το σενάριο και άρχισα να φαντάζομαι, τι είδους συμπολίτες μου, βλέπουν Κυριακή 9 το βράδυ, τη Πάτυ τη χαζοχαρούμενη και δεν το έχουν ρίξει στο Ζωνιανό!!! Από την άλλη μπορεί να το έχουν ρίξει ήδη στο Ζωνιανό για΄ αυτό το λόγο βλέπουν Πατυ.

Τώρα θα με ρωτήσετε τι έπαθα στα καλά καθούμενα; μα είναι δυνατόν; ούτε σαπουνόπερες δεν μπορούμε να φτιάξουμε πλέον; Που είναι η παλιά καλή εποχή με τον Γόγο, τη Βίρνα Δράκου, τον αστυνόμο Θεοχάρη, όλα αυτά δώσανε θέσεις στη Βουλή θέλω να σας θυμίσω!! Κατάντια έχουμε ξεπέσει σε παραμυθάκια από τη Μπραζίλ ……

Κόκορας παστιτσάδα (Παραδοσιακή Κερκυραίικη συνταγή)

1 κόκορας 1 ½ κιλό κομμένος σε μερίδες
1 φλιτζάνι του καφέ ελαιόλαδο
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
4-6 σκελίδες σκόρδο
4 κουταλιές ντοματοπελτέ
1 κουταλιά ξύδι
1 κουταλιά ζάχαρη
1 γερή πρέζα κανέλα
1 κουταλάκι του γλυκού κόκκους μπαχάρι
4-5 γαρίφαλα
½ κιλό μακαρόνια Νο 5
τριμμένο κεφαλοτύρι
αλάτι, πιπέρι

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ρίχνουμε το λάδι να ζεσταθεί. Ρίχνουμε τις μερίδες του κόκορα και τον σοτάρουμε μέχρι να ροδοκοκκινίσει. Ρίχνουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και συνεχίζουμε το σοτάρισμα. Διαλύουμε τον ντοματοπελτέ σε 2 ποτήρια νερό και τον ρίχνουμε μέσα στην κατσαρόλα. Προσθέτουμε το ξύδι, τη ζάχαρη, τη κανέλα, το μπαχάρι, τα γαρίφαλα, το αλάτι και το πιπέρι. Χαμηλώνουμε τη φωτιά, συμπληρώνουμε λίγο νερό εάν χρειάζεται και σιγο-μαγειρεύουμε τον κόκορα για 1 με 1 ½ ώρα περίπου μέχρι να γίνει τρυφερός. Όσο ο κόκορας μαγειρεύεται βράζουμε τα μακαρόνια. Όταν ο κόκορας γίνει τρυφερός τον βγάζουμε σε μία πιατέλα. Προσθέτουμε 1 φλιτζάνι του καφέ νερό μέσα στη σάλτσα, αφήνουμε να πάρει βράση και αδειάζουμε μέσα τα μακαρόνια. Τα γυρίζουμε 2-3 φορές να κοκκινίσουν.
Σερβίρουμε τα μακαρόνια σε πιατέλα και από πάνω τους αραδιάζουμε τον κόκορα. Πασπαλίζουμε με τριμμένο κεφαλοτύρι.

Μυτιλήνη ντούε

2010-08-27T14:50:00.001+03:00

Λοιπόοοοοον ….

Αρχικά μέναμε σε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο στην Εφταλού, έξω από τον Μόλυβο. Πάρα πολύ καλό ξενοδοχείο για τα λεφτά του, με ωραιότατο σέρβις, και πολύ καλά κοσμοπόλιταν. Και να οι πιτσίνες, και να τα τζακούζα, και να τα πιτσινάτα το βράδυ, τα πάντα σαν μωρά παιδιά.

Στο δεύτερο μισό, όμως, μιας και το νησί είναι πολύ μεγάλο είπαμε να μείνουμε κάπου νότια, πιο κοντά στη πόλη και το ναϊτλαιφ που θέλουμε. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε γνωστά παρτυ άνιμαλ και αν δεν κουνηθούμε με το Αλεχάνδρο, δεν μπορούμε να κλείσουμε μάτι.

Μείναμε λοιπόν σε ένα πάρα πολύ όμορφο συγκρότημα με 10 μεζονένες χτισμένες γύρω από μία πισίνα. Μόλις φτάσαμε, βρήκαμε δύο οικογένειες με μικρά παιδιά να λιάζονται και να παίζουν στη πισίνα. Οι δύο άνδρες «αναστατώθηκαν» με τις νέες αφίξεις και τα καλλίγραμμα κορμιά μας που ξεπρόβαλλαν μέσα από τα σορτσάκια μας!! Τι σας λεω τώρα !!! Φαντάζεστε όμως τη σκηνή … σταματάνε οι φωνές και η φασαρία, και αράζουν και οι δύο σύζυγοι στη κουπαστή της πιτσίνας κοιτάζοντάς μας να τακτοποιούμαστε στα δωμάτια. Ήταν τόσο προφανές αυτό που έγινε που το συζητήσαμε μετά και γελάσαμε με τα λιγούρια.

Ήρθε ή ώρα και οι οικογένειες έπρεπε να φύγουν. Καθόμασταν κάτω από μία πέργολα και τρώγαμε πρωινό, τόσο εμείς όσο και αυτοί, όλοι αυτοί, σε διπλανό τραπέζι. Είχαν φορτώσει τα τζιπ μέχρι το ταβάνι με μπαγκάζια. Κάποια στιγμή η σύζυγος του παιδοβούβαλου – ξέχασα να πω ότι ο ένας ήταν τεράστιος - λεει στον τύπο : Πάρε τη μάνα σου και πες της να μην κουβαλάει ένα σωρό βαλίτσες γιατί δεν θα χωράμε!

Ο μάγκας είχε ακροατήριο βλέπετε. Παίρνει τη μάνα του … Έλα μάνα!!! Ναι, ναι σήμερα φεύγουμε … αύριο κατά τις 7 το πρωί θα είμαστε στη Νέα Σμύρνη, ναι …. ναι … αφού σου είπα ρε μάνα αύριο το πρωί θα είμαστε σε Αθήνα, …. έπιασε το Αλτσχάιμερ βλέπω !! … άκου εδώ ρε μάνα … μην με εκνευρίζεις … άκουσε με γιατί είμαι και φορτωμένος (γιατί άραγε διακοπές έκανε ο μα&/£&κας) … ακου δω ….

… θα έρθουμε το πρωί να σε πάρουμε να φύγουμε σφαίρα για Πόρτο Ράφτη … ναι ναι θα περάσουμε να σε πάρουμε … ναι μόλις φτάσουμε στο Πειραιά θα σε πάρω τηλέφωνο …. άκου μάνα ….

… το αυτοκίνητο είναι τίγκα … μάνα …. Τίγκα … θα έρθεις με μία βαλιτσούλα … τα ρούχα σου και τίποτε άλλο …. γλυκάαααα, σουπερμάαααααρκετ, δωωωωωώρα, ρούουουουχα, παπούουουουτσια, βαλίτσες, …. Πα πά ρια …. Δεν θα πάρεις μαζί σου !!!!!

Ήταν τόσο εμφατικός ο τρόπος πού είπε «παπάρια» και τόσο μακρόσυρτα τα γλύκα, σουπερμαρκετ και τα υπόλοιπα, που τι να σας λεω …. Πέραν του σοκ, ότι μίλαγε έτσι στη μαμάκα του ο παπαρας, είχε τόσο γέλιο η έκφραση αυτή που αυτόματα φύγανε μαρμεδάδες, καφέδες, χυμοί, τα πάντα από το τραπέζι. Πέσαμε κάτω από το γέλιο.

Από εκείνη τη στιγμή, το πήρε η Εφη που το λεει πολύ ωραία, ακριβώς με το ίδιο στυλ, και τα πάντα μπαίνανε στο «κόντεξτ» του Παπάρια …. όπως:

Μαγιόοοοο, πετσέεεετες, αντηλιακάααα, .... παπάρια, όλα μες στη τσάντα ....

Το πιάσατε; κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι το είπαμε τόσες πολλές φορές που δεν λεει πλέον και υποσχεθήκαμε ότι θα αργήσουμε να το ξαναπούμε. Σαν έφηβοι σε πενταήμερη κάνουμε !

Αυτές ήταν οι διακοπές μας φέτος. Μικρότερες σε διάρκεια από άλλες χρονιές, αλλά δεν πειράζει, με λιγότερα μπάνια και ήλιο – να φανταστείτε είναι η πρώτη φορά που κάθισα κάτω από ομπρέλα! – αλλά και πάλι δεν πειράζει, τι να κάνουμε άλλωστε;

Περιμένω τον χειμώνα μπας και μας φέρει καμία θετική αλλαγή. Ελπίζω, αλλά δεν το βλέπω. Εσείς;;

Έλεγα να σας γράψω Γκιουζλεμεδες, που είναι τυροπιτάκια τηγανιτά, αλλά δεν θα το κάνω, γιατί μιας και δεν τα έχω φτιάξει, τη ψιλοφοβάμαι τη συνταγή που βρήκα. Οπότε πάμε για μία πιο παραδοσιακή συνταγή Μυτιληνιά ...

Σαρδέλες παστές

Βάζουμε στο σουρωτήρι 1 στρώση καλή χοντρό αλάτι, μετά τις σαρδέλες, ψεκάζουμε νερό εναλλάξ με το αλάτι και συνεχίζουμε μέχρι να τελειώσουν οι σαρδέλες. Σκεπάζουμε στο τέλος καλά με αλάτι, βάζουμε 1 πιάτο και το βάρος από πάνω. Το διατηρούμε στο ψυγείο για ή 1-2 μέρες, ανάλογα με το πώς θέλουμε τις σαρδέλες. Όταν παστωθούν, κόβουμε το κεφάλι και βγάζουμε τα εντόσθια και την πέτσα με τη μύτη ενός μαχαιριού ξεκινώντας από την ουρά για να βγει πιο γρήγορα και τις βάζουμε στο ελαιόλαδο. Αν θέλουμε προσθέτουμε διάφορα μυρωδικά (π.χ πιπερίτσα καυτερή).

Μυτιλήνη

2010-08-26T14:37:00.003+03:00

Χαίρεστε, τι μου κάμνετε; Αλάξαμε εμφάνιση!! είπαμε να κάνουμε λίγο μποτέ και εμείς τα έρημα τα ιστολόγια.

Γυρίσαμε, σύσσωμοι, σώματι αλλά ουχί ψυχή. Το μυαλό μας είναι αλλού. Όχι γιατί περάσαμε αξέχαστα αυτούς τους 2 μήνες που δεν μιλάμε. Αλλά γιατί, δεν θέλουμε το μυαλό μας να γυρίσει πάλι στην πρότερη κατάσταση.

Ακαταλαβίστικα; ένα δίκιο το έχεις και εσύ!! Τι να σου κάνω όμως, έκαψα φλάτζα αυτό το διάστημα.

Λοιπόν αρχίζουμε …..

Λέσβος: Νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου, με πρωτεύουσα τη Μυτιλήνη. Γενέτειρα της αρχαίας ποιήτριας Σαπφώ, πατρίδα του Ούζου, του μεζέ, της σαρδέλας, και των λουλουδιών. Επίσης πατρίδα της Περσας, του Παναγιώτη και του Μιχάλη, φίλων αγαπητών με τους οποίους ντιρλιάζαμε, κατ΄ επανάληψη και κατ΄ εξακολούθηση.

Νησί όμορφο, πράσινο, ήσυχο, και … μεγάλο. Καμία σχέση με τις αγαπημένες μου Κυκλάδες, όπου με ένα ρεζερβουάρ γυρίζεις το νησί 268 φορές. Στη Λέσβο, παρακολουθείς τις τιμές στα βενζινάδικα, γιατί αν δεν το κάνεις ο προϋπολογισμός σου τινάζετε στον αέρα εύκολα. Με τα 1500 χιλιόμετρα σε 10 μέρες ξέρω τι σας λεω.

Νησί πράσινο, όπου το μάτι ψάχνει εναγωνίως να βρει που τελειώνει ο ελαιώνας. Δεν τελειώνει! Σας το λεω με απόλυτη βεβαιότητα. Τα βουνά έχουν σκαφτεί ενδελεχώς και μικρά πέτρινα κρεβατάκια έχουν χτιστεί μέχρι το πιο ψηλό σημείο τους, ώστε να μπορέσει να αράξει μία όμορφη, πεντακάθαρη, και καλοκουρεμένη ελιά. Και όταν φτάνεις στη θάλασσα, οι ελιές χάνονται στον κόλπο τις γέρας και της καλλονής, και γίνονται ένα με το νερό. Δεν είναι ποιητικά όλα αυτά που σας λεω! Αν δεν σας αρέσει η ελιά ως δένδρο μην πάτε στο νησί, θα πάθετε νευρικό κλονισμό!!!!

Νησί γραφικό, με ορεινά, πεδινά και παραθαλάσσια χωρία, που όλα είναι όμορφα και γραφικά, και κατοικήσιμα, και περιποιημένα, και που κάπου τα χάνεις, μεταξύ του μεσαιωνικού Μόλυβου, της νεοκλασικής πόλης, της βουνίσιας Αγιάσου που σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι στον Παρνασσό, και του Πλωμαρίου που σου δίνει την εντύπωση ότι ένα πολύ ορμητικό ποτάμι ξέβρασε σπίτια!

Νησί, με ικανοποιητικές θάλασσες, όχι του γούστου μου βέβαια, χωρίς τη γραφικότητα των Κυκλάδων αλλά με τα άγρια νερά του Βορείου Αιγαίου που σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι κολυμπάς σε ωκεανό.

Νησί με όμορφους, φιλόξενους ανθρώπους, που με ελάχιστες εξαιρέσεις σε κάνουν να αισθάνεσαι σπίτι.

Η Μυτιλήνη, είναι πραγματικά ο τέλειος τόπος για διακοπές, ανθρώπων που τους αρέσει το ψάρι (μιλάμε ότι φάγαμε μαγιάτικο με 35 ευρω το κιλό), ο καλός μεζές (ο παστός κολιός είναι ότι καλύτερο έχω φαει), το μυρωδάτο ούζο, οι οργανωμένες παραλίες και το αραλίκι.

Τώρα, πως πέρασα σε αυτό το υπέροχο νησάκι; ωραία θα έλεγα, αλλά έχω περάσει και καλύτερα!!! Δεν έφταιγε το νησί, δεν έφταιγε βέβαια η παρέα, δεν έφταιγαν αυτά που βρήκαμε εκεί, ή αυτά που αφήσαμε εδώ, έφταιγε ο Θυρεοειδής και τα μαύρα μου τα νεύρα!

Ίσως και να είναι λογικό βέβαια. Το να έχει 442 βαθμούς στη σκιά, να μην κουνιέται φύλο, η θάλασσα να έχει πήξει σαν γιαούρτι, να μην κάνεις μπάνιο και να κάθεσαι στην Ερεσό σε ένα μπιτς μπαρ που έχουν μάζωξη οι μυτιληνιοί Αεκτζήδες, όπου κάθε 1,5 λεπτό σηκωνόταν ένα από αυτά τα βλαμμένα (όλα πιτσιρίκια με δεκάδες τατού και πυροβολημένα που με λέγανε κυρία-κυρία, μιας και η μόνη μη Αεκτζού ηλικιωμένη, εκεί μέσα) και φώναζε ΕΜΠΡΟΣ ΑΕΤΕΕΕΕΕ και απάνταγαν όλα τα άλλα λοβοκομένα ΔΙΚΕΦΑΛΕΕΕΕΕ, …., ωραία έτσι;;; Βέβαια όπως είπε και ο φίλος μου ο Γιάννης, τέτοιες εμπειρίες είναι σπάνιες, και το γεγονός ότι δεν με σπάσανε στο ξύλο όταν τους είπα – με ρωτήσανε βέβαια – ότι είμαι παναθηναϊκός, οφείλετε ΜΟΝΟ στο ότι μάλλον τους έφερνα στη γιαγιά τους, αλλιώς θα έπρεπε αυτός και ο Βαγκ να με υπερασπιστούν και θα τρώγανε χοντρό ξύλο.

Όλα τα ωραία βλέπετε σε μας συμβαίνουν. Όπως την προτελευταία μέρα, φεύγαμε από μία παραλία και μιας και είχαμε ζοριστεί να πάμε, μέσα από κάτι χωριά, είπαμε να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο. Εξάλλου υπήρχε μπλε πινακίδα που λεει και η Εφη, που μας πληροφορούσε ότι ο άλλος δρόμος ήταν 4-5 χιλιόμετρα πιο μακρύς, δεν μας πληροφορούσε όμως ότι ήταν χωματόδρομος!!! Μα μπλε πινακίδα για χωματόδρομο;;; αναρωτιόταν η Εφη, με το δίκιο της βέβαια.

Εκεί λοιπόν που ανεβαίναμε το βουνό, σχεδόν στην κορυφή του Ολύμπου, στο Ραντάρ, όπως μας πληροφόρησε η βουκόλα βοσκοπούλα, του παρακείμενου γιδοστασίου, μείναμε!!! Άναψε και κόρωσε το αυτοκίνητο, στο κόκκινο η θερμοκρασία, και … τσουπ έσβησε. Ανοίγουμε καπό, σταγόνα στο ψυγείο, σταγόνα λέμε. Βέβαια δεν είχαμε ούτε παραφλού, ούτε νερό μαζί μας. Άσε που, αν και παλιό το αυτοκίνητό μου, θέλω να το προστατεύσω όσο γίνετε ώστε να καθυστερήσω στο μέγιστο την αντικατάστασή του – δεν είναι εποχές για έξοδα, που λένε.

Αμέσως τηλέφωνο στην ΕΛΠΑ, που ευγενέστατα μου είπαν ότι ναι μπορούμε να σας πάρουμε από χωματόδρομο, «θα σας πάρει ο συνεργάτης μας να του πείτε που είσαστε». Ωραία λοιπόν, αν και αγχωμένη εγώ για το «τι έπαθε το αυτοκινητάκι μου;», αν και αγχωμένοι ο Βαγκ και η Φιφή, για το «τι θα πάθει η Μαριάννα μέσα στον ήλιο με το θυρεοειδή;», βγάλαμε ψαθούλα – καρέκλες παραλίας – τα πάντα, και αράξαμε κάτω από ένα δέντρο να περιμένουμε.

Μετά από 2,5 ώρες, ένα γερό τσίριγμα στο «συνεργάτη» που νόμιζε ότι έκανε πλάκα με τα φιλαράκια του, τα δεκάδες αυτοκίνητα που περάσανε και είτε μας σκονίσανε, είτε μας έδιναν και τη ψυχή τους (όλοι οι Αθηναίοι παιδιά σταματήσανε !!! εντυπωσιακό, μία αλληλεγγύη ένα πράγμα!!!), μετά από δεκάδες μπουκάλια νερού που μαζέψαμε, γιατί θεωρήσαμε σωστό να ζητάμε απ΄ όλους κάτι, είτε νερό είτε τσιγάρα, μετά από 4 σχέδια διαφυγής-διαβίωσης στο βουνό που επεξεργαστήκαμε, μετά από ένα γερό τσάμικο που χόρεψε η Εφη με το τον Βαγκ, έφτασε και ο «συνεργάτης». Σπύρος, το παλικάρι, που και το ματάκι του γυάλιζε και χοντροπαπάρας ήτανε. Αφού ρώτησε ποια ήταν αυτή που τα έχωσε, και αφού ζήτησε συγνώμη και αναγνώρισε ότι είχα δίκιο, φόρτωσε το Ματριξ στην καρότσα και ξεκινήσαμε το τρελό ταξίδι των 60-70 χιλιομέτρων μέχρι τη πόλη. Δεν ξέρω με πόσα πήγαινε, έτρεχε όμως! Είχες την εντύπωση ότι το αυτοκίνητο θα έφευγε και θα πέταγε πάνω από την Αγιάσο, πάνω από τον Ελαιώνα, μέχρι απέναντι τη Τουρκία. Η Φιφή ζαλίστηκε πήγε μπροστά μαζί με τον Βαγκ που τα είχε δει όλα, μιας και ο αγαπητός «συνεργάτης» είχε αντικαταστήσει το φρένο με την κόρνα. Αντί να φρενάρει στις στροφές κορνάριζε! Μετά μάθαμε ότι ταυτόχρονα μίλαγε και στο τηλέφωνο και έβριζε κάποια άλλη κυρία που της είχε κάνει ζημιά. Μάθαμε ότι ήταν βαριά αθυρόστομος, και γενικά πολλά και διάφορα ήταν αλλά δεν γινόταν να ασχοληθούμε και ιδιαίτερα μιας και ο σκοπός μας ήταν να επιβιώσουμε.

Αυτά τα αναπάντεχα είναι συνήθως πολύ ωραία, και έχεις να λες και να θυμάσαι. Ο κόκκινος σίφουνας βέβαια είχε κάψει φλάτζα και νέο ψυγείο ήθελε και τα πάντα, πήγε σχεδόν όσο και οι διακοπές, αλλά τι να κάνεις; να σκάσεις;

Έχει και άλλα το μενού. Μόνο που πλέον βαρέθηκα να γράφω και εσείς να διαβάζετε. Αύριο θα σας πω για το σλόγκαν αυτών των διακοπών, που υιοθετήσαμε όλοι και πολύ μας άρεσε.

Οι συνταγές της Λέσβου είναι πάρα πολλές, και εμείς τις τιμήσαμε δεόντως βέβαια. Η παρακάτω συνταγή είναι μικρασιάτικη, την έφτιαχνε η γιαγιά μου και τώρα την κάνει και η μάνα μου. Δεν την έχω προσπαθήσει, αν και δεν μου φαίνετε δύσκολή. Σαν τους λαχανοντολμάδες είναι. Εκεί βέβαια, εγώ και ο Βαγκ τα ξεσκίσαμε τα έρημα τα σουγάνια. Όπου τα βρίσκαμε τα παραγγέλναμε. Οι υπόλοιποι όχι και τόσο πολύ, τους αρέσαν περισσότερο οι Γκιουζλεμέδες που θα σας γράψω αύριο. Βέβαια σε ένα επόμενο τραπέζι μου, θα τα φτιάξω τα σουγάνια και θα σας πω, αν είναι βατή η συνταγή, όπως μου φαίνετε ότι είναι.

Σουγάνια ( Κρεμμυδοντολμάδες )

1 κιλό μεγάλα κρεμμύδια
½ κιλό ρύζι
½ κιλό κιμά μοσχαρίσιο
2 κουταλιές σούπας ψιλοκομμένο μαϊντανό
μια ώριμη τριμμένη ντομάτα
1 φλιτζάνι Λεσβιακό ελαιόλαδο
μία γεμάτη κουταλιά γλυκού κύμινο
αλάτι και πιπέρι.

Καθαρίζουμε τα κρεμμύδια και τα βράζουμε σε νερό, ώσπου να μαλακώσουν. Κατόπιν ανοίγουμε τα φύλλα των κρεμμυδιών, με σκοπό να τα γεμίσουμε. Σε μια λεκάνη τοποθετούμε τον κιμά, την τομάτα, το κύμινο, το ελαιόλαδο, το ρύζι (πλυμένο) το αλατοπίπερο και αναμιγνύουμε. Στην συνέχεια γεμίζουμε τα φύλλα κρεμμυδιών με ποσότητα τόση, ώστε να κλείνουν. Τοποθετούμε τους ντολμάδες σε κατσαρόλα κυκλικά, προσθέτουμε Λεσβιακό ελαιόλαδο, τους σκεπάζουμε με βαρύ πιάτο, ώστε να τους πιέζει κατά το βράσιμο για να μην ανοίξουν τα φύλλα και τελικά συμπληρώνουμε με λίγο νερό. Τους βράζουμε σε μέτρια θερμοκρασία για 30-40 λεπτά. Σερβίρονται σε πιατέλα, με λίγη κανέλα αν θέλετε.

Καλό Καλοκαίρι

2010-07-06T16:29:00.003+03:00

Το καλοκαίρι είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό....

Εκεί λοιπόν που σκέφτεσαι με συνθηματολογία Πασόκ, το καλοκαίρι που ζούμε σε τούτη δω την ταλαίπωρη τη χώρα, κάνεις να δεις λίγο τον ουρανό και βλέπεις μία συννεφάρα να!

Αναρωτιέσαι, λοιπόν, σκέφτεσαι, προβληματίζεσαι. Χειμώνας είν’ τούτο ή καλοκαίρι;; Χειμωνοκαλόκαιρο και έξ’ απ’ την πόρτα. Περίεργο πράγμα ρε παιδάκι μου. Ένα θεματάκι με τα μπάμπα μπούμπα και τους κεραυνούς το έχω, η έρμη. Το μεσημέρι του Σαββάτου λοιπόν, έχοντας ετοιμάσει τα πάντα για το βραδινό κοκτέιλ πάρτι, έπεσα να κοιμηθώ για να αντέξω το ξενύχτι.

Γκρουουουμμμμμσσσσχχχχτρρρρρρρ, ο πρώτος κεραυνός. Ανοίγω τα μάτια μου, βλέπω μαυροσκόταδο μέσα από τις γρίλιες. Πάει πέρασε η ώρα και παρακοιμήθηκα, σκέφτηκα! Σηκώνομαι, και βγαίνω στη βεράντα. Στο βάθος η Πεντέλη ήταν λουσμένη στον μεσημεριανό ήλιο, αριστερά στο Χαλάνδρι μέχρι την Πάρνηθα επικρατούσε χειμώνας βορειοευρωπαϊκός. Η μπόρα, μπουρίνι φθινοπωρινό θα το έλεγες, κράτησε 20 λεπτά, μπλούστρωσε τον τόπο όλο και με ανάγκασε να ξαναπλύνω βεράντες και κάγκελα για το βραδινό πάρτι.

Τι πράγματα είναι αυτά, το φελέκι μου λεω;;; Δεν ξέρω τι συμβαίνει στα νησιά, στις παραλίες και στις θάλασσες στην Αθήνα όμως το καλοκαίρι μάλλον μας τελείωσε. Εκτός από τη ζέστη, αυτή την άφησε πίσω, την ξέχασε ένα πράγμα.

Τώρα υπάρχουν δύο αιτίες που συζητιούνται για αυτό το τόσο σοβαρό ζήτημα. Και τις δύο μου τις είπανε, δεν σκέφτηκα μόνη μου, σας το υπόσχομαι. Η πρώτη, η σοβαρή και η πιο πιθανή είναι ότι για τον κακό μας τον καιρό, φταιει το Γκουαλγιαμεαγοατανκουκου, το ισλανδικό ηφαίστειο ντε, που γέμισε τον ουρανό με μιλιούνια σωματίδια που κάνουνε τα σύννεφα να φταρνίζονται και να κλαινε – και γαμώ τις ποιητικές εκφράσεις λέμε!!

Τη δεύτερη βέβαια αιτία, μου την είπε γειτόνισσα, χαμηλού άι κιού, και με έντονη τρικυμία εν κρανίο μιας και έχει μπλέξει τα θεία, με το ΚΚΕ της Λιάνας. Ο θεός βοηθάει τον Παπανδρέου μου είπε συνωμοτικά! Έμεινα λίγο κάγκελο αλλά έχω συνηθίσει τέτοιου επιπέδου αναλύσεις από αυτήν, οπότε την κράτησα την ψυχραιμία μου. Για πες ... της λεω. Παιδάκι μου, τώρα που μας έκοψε τους μισθούς (είναι και βέβαια δημόσια υπάλληλος, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι το αστροπελέκι θα εργαζόταν σε ανταγωνιστικό περιβάλλον) και δεν έχουμε λεφτά να πάμε διακοπές, ο Θεός κάνει κακό καιρό ώστε να μην μας λείψουν οι διακοπές. Τα έχει βρει σου λεω, ο Γιωργάκης με την Θεό, να χτυπήσουν την εργατιά οι καπιταλιστές.

Είναι ο θεός καπιταλιστής;; ρωτάω. Ε, δεν είναι και μέλος τους κόμματος, μου απαντάει. Σωστή η γειτόνισσα, άφωνη με άφησε, με τι επιχειρήματα να αποκρούσω τις μετεωρολογικές ανησυχίες της;

Τυχαίο; Δεν νομίζω, όπως λεει και ο εθνικός μας διαφημιστής,

Εγώ όμως θα πάω διακοπές, παρόλο που το δικό μου βάσανο ο Θυρεοειδείς κάνει ότι μπορεί για να μην πάω. Έτσι στο πείσμα όλων, και στη Μυτιλήνη θα πάω, και διακοπές θα κάνω.

Αν και τον Αύγουστο θα την κάνουμε με την παρέα, λεω να το κλείσω το μαγαζί νωρίτερα, μιας και όλο έξω είμαι αυτή την εποχή, δεν έχω χρόνο να μαγειρέψω, δεν έχω χρόνο να γράψω. Αυτό εξάλλου το κάνω κάθε χρόνο, έτσι το βγάζω και λίγο από το μυαλό μου, κάνω το ρισέτ μου, και ηρεμώ λιγάκι.

Θα επανέλθω το Σεπτέμβρη λοιπόν, με πολλές νέες συνταγές, ελπίζω, με νέα φρέσκια δύναμη, και με πολύ όρεξη.

Το σημερινό σας γλυκό, σας το προτείνω ανεπιφύλακτα για ένα δροσερό καλοκαιρινό κλείσιμο, μίας ψαροφαγικής βραδιάς.

Πανακότα με λεμόνι

500 γραμμάρια κρέμα γάλακτος (πλήρης λιπαρών)
200 γραμμάρια γάλα
12 γραμμάρια ζελατίνη μουσκεμένη σε κρύο νερό
150 γραμμάρια ζάχαρη άχνη
Ξύσμα από 1 λεμόνι βιολογικό, ακέρωτο
Χυμό από 2 λεμόνια

Σε μία μέτρια κατσαρόλα ζεσταίνουμε τη κρέμα γάλακτος με το γάλα και την άχνη, σε χαμηλή φωτιά μέχρι να αρχίσει να φουσκώνει. Τότε τη βγάζουμε από τη φωτιά, και προσθέτουμε τη ζελατίνη που έχουμε στύψει καλά με τα χέρια μας και το χυμό. Ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε να κρυώσει καλά. Μοιράζουμε σε 6 μπολάκια και την αφήνουμε στο ψυγείο να πήξει (θέλει τουλάχιστον 3 ώρες). Ξεφορμάρουμε και σερβίρουμε πασπαλίζοντας με το ξύσμα και αν θέλουμε προσθέτουμε γλυκό του κουταλιού λεμόνι ή πορτοκάλι, ή κυδώνι, ή ή ή ή .....

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΜΕ ....

2 ΕΡΓΑ 2 !!

Ο χοντρός, η χάρλεϊ και το σούσι

2010-07-02T16:22:00.001+03:00

Σούσι και ξερό ψωμί. Είμαστε θαλασσινός λαός και έχουμε μία ιδιαίτερη σχέση με τα ψάρια. Πάντα αποτελούσαν μεγάλο κομμάτι τις διατροφής μας. Όσο περνάνε τα χρόνια όμως το ψάρι ακριβαίνει, και έτσι μία καλή σφυρίδα, ένα μεγαλούτσικο μαγιάτικο, ένας λαχταριστός ροφός, γίνονται όλο και πιο σπάνια εδέσματα στο πιάτο μας.

Αυτά για τους φτωχούς μεροκαματιάρηδες, γιατί για τους άλλους, το νέο μαστ στην ψαροφαγία λέγετε Σούσι. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ, και είναι το μόνο είδος που τρώγετε κατά τη γνώμη μου από την Ιαπωνική Κουζίνα. Από την άλλη βέβαια έχω ακούσει πάρα πολλούς Έλληνες να λένε «ωμά ψάρια δεν τρωω» λες και ο γαύρος μαρινάτος ή η σαρδέλα η παστή της Καλλονής είναι μαγειρεμένα ψάρια, αλλά το παραβλέπω και προχωράω.

Πήγαμε λοιπόν με παρέα χτες σε ένα μικρό συνοικιακό σουσάδικο, στη Νέα Ερυθραία. Το μαγαζί μας είναι γνωστό και οικείο πάμε τουλάχιστον μία φορά τον μήνα εκεί, συνήθως μεσοβδόμαδα, μετά τη δουλειά (εεεε ρε πούστη μου, Μανχάταν γενήκαμε!!). Είναι πάντα άδειο, έχει πάρα πολύ ησυχία, και με την πλινκι-πλονκι μουσικούλα που συνήθως έχει, τρως σε κατάσταση ζεν.

Εχτές βέβαια, μας βγήκε το ζεν από τη μύτη, καθώς είχαμε φαει τα μάκι μας, τα σασίμι και τα νιγκίρι είχαν προ πολλού εξαφανιστεί και λέγαμε να παραγγείλουμε το μους πράσινο τσάι που πραγματικά λατρεύουμε, όπου καταφτάνει οικογένεια με παιδάκια-εφήβους. Ο μπαμπάς ήταν 284,5 κιλά, με βερμούδα, μπάκα τεράστια, και σαγιοναρούλα. Ήρθε δε με ... μπρουμ, μπρουμ μπρουουουουουμμμμ, μπουμ μπου μπουμ, .... χαρλει νταβινσον!! Ο μπούρδας ... δηλαδή, αν πάρεις τέτοιο μηχάνημα, γίνεσαι και γκόμενος, έλεος.

Η σύζυγος ήρθε με μινι κουπερ κάμπριο, όπου διαπασών ήταν ένα ελληνικό σκυλοτράγουδο, αγνώστου προέλευσης. Τα 6 παιδιά, αγόρια και κορίτσια από 5 μέχρι 16 περίπου (μπορεί και να μην ήταν όλα δικά τους) ήρθαν με σκειτ και ποδήλατα πράγμα που σημαίνει, ότι έμεναν κάπου εκεί δίπλα.

Μέσα σε 20 λεπτά μας έπιασε πονοκέφαλος από τη φασαρία. Όλοι φωνάζανε, δεν μίλαγαν, φωνάζανε τόσο δυνατά, που βγήκαν από το απέναντι σπίτι και μας έκαναν παρατήρηση. Σε κανένα από τα παιδιά δεν άρεσε το σούσι, ήθελαν να φάνε τα ρολάκια με το κοτόπουλο (Καλιφόρνια μακι) αλλά χωρίς το φύκι. Να επιμένει η μανδάμ ότι το σούσι είναι υγιεινό και να κάνει παρατήρηση στη Φιλιπινέζα γκαρσόνα ο μπαμπάς ότι κακώς δεν έχουν μεγαλύτερη ποικιλία από μπύρες, βλέπεις το ινσαινταουτ με αυγά χελιδονόψαρου τρώγετε μόνο με μία παγωμένη άμστελ.

Μα .... μα τι να πω; Το φαγητό είναι κουλτούρα. Δεν μπορείς να παίρνεις την, κατά τα άλλα αποδεκτή, αισθητική του σουβλατζίδικου και να την μεταφέρεις στο σουσόμπαρο, και προφανώς το ανάποδο δεν παίζει εξίσου. Αν πάω δηλαδή σε σουβλατζίδικο και ζητήσω σάκε, δεν θα ήμουνα γελοία;

Επίσης, τι τα πας ρε συ βλάχουρα τα μικρά σε σουσάδικο; Αυτά με το ζόρι τρωνε κάτι άλλο εκτός από χάμπουργκερ, περιμένεις να φάνε κάτι τόσο περίεργο, όσο το ωμό ψάρι που και ενήλικες αποφεύγουν; Τέλος μανδάμ, όχι δεν πρέπει να φαει σούσι το 5-χρονο, όπως δεν έφαγες και εσύ στην Ανω Βουρβουρίτσα που γεννήθηκες και μεγάλωσες. Άσε το παιδί να μεγαλώσει και μετά αν το ίδιο θέλει να έρθει σε επαφή με άλλες γεύσεις και άλλες κουλτούρες, θα πάει μόνο του και θα φαει ότι θέλει.

Πάντως εγώ, δοκιμάζω με μεγάλη χαρά άλλες κουζίνες. Το σούσι πραγματικά μου αρέσει σε αντίθεση με άλλα της Γιαπωνέζικης κουζίνας που τα μπορώ καθόλου (κάτι πράσινες πάστες για παράδειγμα μέσα στις οποίες πλέουν κάτι σπανάκια – δεν ξέρω πως το λένε, δεν με νοιάζει!!). Δεν υπάρχει όμως περίπτωση να φαω κάτι και να γίνω οπαδός μίας κουζίνας, απλά επειδή είναι της μόδας. Τέτοια κατάντια ποτέ. Χίλιες φορές ο Ελληνάρας με τα σουβλάκια του και μόνο, παρά ο Ελληνάρας με τα σούσι εν είδει σουβλακίου.

Κάτι εξωτικό τώρα από μία κουζίνα που προσωπικά δεν πολυαγαπάω. Η Ινδική κουζίνα είναι βασισμένη σε μιλιούνια μπαχαρικά. Σε μία χώρα σαν την Ινδία τα μπαχάρια ήταν απαραίτητα για να συντηρήσουν τα κρέατα αλλά και για να σκεπάσουν γεύσεις και μυρωδιές από ψιλο-χαλασμένα προϊόντα. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε μία παράδοση περίπλοκης και πραγματικά δύσκολης και περίτεχνης κουζίνας, που πολύς κόσμος λατρεύει. Δεν είμαι απ’ αυτούς αν και πολύ ευχάριστα πάω σε ινδικά εστιατόρια μία στις τόσες. Εξάλλου αν είσαι στην Αγγλία; Τι θα φας; Αρνί με μέντα ή ένα ωραιότατο κοτόπουλο ταντόρι με κάρυ και άλλα συμπαρομαρτούντα;; Το Ταντόρι είναι αδύνατον να γίνει στα σπίτια μας, θέλει πολλά κλαπατσίμπανα που δύσκολα βρίσκεις. Η παρακάτω προσομοιάζει όμως. Συστήνω στους φαν να τη δοκιμάσουν με καυτερό κάρυ, και ένα ωραιότατο ρύζι μπασμάτι.

Κοτόπουλο με κάρυ

1 μέτριο κοτόπουλο κομμένο σε παϊδάκια
1 γιαούρτι πρόβειο
250 γραμμάρια ξινόγαλο (υπάρχει σε όλα τα σουπερ μάρκετ – ηρεμήστε!)
4 γεμάτες κουταλιές της σούπας κάρυ (από καθόλου έως πολύ καυτερό)
αλάτι

Ανακατεύουμε το γιαούρτι με το κάρυ και το ξυνόγαλο και μαρινάρουμε το αλατισμένο κοτόπουλο στο μείγμα για 24 ώρες. Να φροντίσουμε να μαριναριστεί καλά απ΄ όλες τις πλευρές το κοτόπουλο. Το βγάζουμε το στραγγίζουμε λίγο σε χαρτί κουζίνας και το ψήνουμε σε σχάρα στο γκρίλ, μέχρι να γίνει.

Χτένιζεται

2010-06-30T16:55:00.002+03:00

Παλιά, εκεί στη δεκαετία του ‘80, ο Χαρυ Κλιν είχε κάνει ένα απίθανο σκετσάκι με τον Ζισκάρ Ντεστέν να μιλάει Ελληνικά. Ήταν βλέπετε η εποχή, που ο Ζισκάρ ήταν εθνικός ήρωας, έχοντας παράσχει φιλοξενία στον κατατρεγμένο θείο του καταλληλότερου, ο Γάλλος Πρόεδρος αποτελούσε τον Εθνικό σύμμαχο, τον φίλο του εθνάρχη – τρομάρα μας!

Τέλος πάντων έκανε μία επίσκεψη στη χώρα ο Ζισκάρ, και έπρεπε να μιλήσει κάπου ο άνθρωπος, εκεί λέγεται ότι προσπάθησε να πει και δυο λέξεις στα Ελληνικά. Το συμβάν αυτό διακωμώδησε ο Χαρυ Κλιν με έναν απίστευτο τρόπο, όπου διάβαζε με διαλυτικά τους διφθογκους και έλεγε: Ε Δ Ω Ο Κ Ο Σ Μ Ο Σ Κ Ά Ϊ Γ Ε Τ Ά Ϊ Κ Ά Ϊ Μ Ο Ϋ Ν Ι Χ Τ Ε Ν Ί Ζ Ε Τ Ά Ϊ !!

Η έκφραση προφανώς χαρακτηρίζει την Ελληνική πραγματικότητα. Μας έχουν βάλει τα δύο πόδια σε μισό παπούτσι, κόψανε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, δώρα, άδωρα, τα πάντα. Φάγανε τα λεφτά των ταμείων, θα βγαίνουμε σε σύνταξη μετά θάνατον, τα επικουρικά και τα εφάπαξ θα τα εισπράττουμε λίγο πριν δούμε τον Άγιο Πέτρο, και το λάιφσταιλ σε αυτή τη χώρα λεει ότι πρέπει να ασχολούμαστε με την Τσούλια (παράφραση από το Τζούλια-Τσούλα) και τον πιτσιρικά του Ζαγορίτη.

Κατ’ αρχήν, όπως πολλαπλώς έχω πει, αυτά (τα μαλακισμένα λέμε) πρέπει να τα δέρνεις μικρά, μετά μεγαλώνουν, ψηλώνουν και δεν τα φτάνεις για τη φάπα. Δεύτερον, άμα το έκανες το παιδί λιγούρη, τι να σου πω ρε συ μεγάλε, στις πουτάνες θα μπλέξει. Τρίτον αν δίνεις στο παλικάρι σου, για το οποίον σημειωτέων είσαι μάλλον περήφανος γονέας, 10 χιλιάρικα εούρος να πάει να γλεντήσει στα τεταρτο-δέκατα μπουζούκια, και αυτό το καημένο με κατεβασμένα τα σώβρακα, πάει και τα σκαει στα πόδια κάποιας που και με 10 χιλιάρικα πακοτίνια σου κάθετε, τι να πω! Επίσης, αν αυτό το βλαμμένο θέλει μία μέρα να μας κυβερνήσει, όπως πολλά άλλα βλαμμένα τέκνα πολιτικών, να ξέρει ότι το βιντεάκι του θα βρίσκεται για πάντα στο γιουτιουμπ!

Έλεος, με τα τέκνα των πολιτικών και τις μαλακίες τους, έχουμε άλλα προβλήματα να ασχοληθούμε.

Κάτι πρόχειρο σήμερα, έτσι για τους αγώνες και το μουντιάλ

Εύκολα Τυροπιτάκια

Ψωμί του τοστ
Κεφαλοτύρι τριμμένο
5 αυγά
λάδι για τηγάνισμα

Αφαιρούμε τη κόρα από το τοστ και κόβουμε σε 4 κομμάτια κάθε φέτα. Χτυπάμε καλά τα αυγά και ρίχνουμε όσο κεφαλοτύρι χρειάζεται για να γίνει το μίγμα πηχτό. Βάζουμε το λάδι σε τηγάνι και το ζεσταίνουμε. Μουλιάζουμε μία μία τις φέτες του ψωμιού στο μείγμα των αυγών και τις τηγανίζουμε και από τις 2 πλευρές, μέχρι να ροδίσουν. Τις βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα σε πιατέλα και τις πασπαλίζουμε με λίγο κεφαλοτύρι και προαιρετικά με μαϊντανό. Γίνετε και με κανονικό ψωμί, με ότι υπάρχει.

Η Σχετικότητα

2010-06-29T16:30:00.001+03:00

Πριν πολλά χρόνια ένας τυπάκος με φουντωτό μαλλί, μάτι που γυάλιζε, ευφυΐα στα όρια της δυσλειτουργίας, και παντελή αδιαφορία για τα επί της γης, συνέλαβε και διατύπωσε μία θεωρία που με απλά λόγια έλεγε «όλα είναι σχετικά, μάγκα μου!!», και η βαρύτητα και η μάζα και ο χωροχρόνος, τα πάντα όλα, σχετικά, λήξης.

Πέρασαν τα χρόνια η θεωρία της σχετικότητας επιβεβαιώθηκε και πειραματικά πλέον, ο τυπάκος μας άφησε χρόνους να ταλαιπωρούμεθα εδώ επί της γης, και ένας άλλος τυπάς, εκ διαστολής αντίθετος από τον προηγούμενο παρ΄ όλο που και αυτού του γυάλιζε το μάτι, διετύπωσε μία απίθανη θεωρία που θα αλλάξει τη ζωή σε αυτό το πλανήτη.

Το πως λέγετε ο μπάρμπας, αδιάφορο είναι, έτσι και αλλιώς ποιος τον χέζει αυτόν, η θεωρία όμως, η απίστευτη αυτή προσέγγιση της συμβίωσης των ανθρώπων μέσα σε κοινωνικές δομές, είναι επαναστατική και θα αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων. Τι είπε λοιπόν η διάνοια αυτή;;

Η νομιμότητα είναι σχετική.

Τι είπε ο μεγάλος! Τι ξεστόμισε ο στόμας του;; Η νομιμότητα – γενικά – είναι συζητήσιμο πράγμα. Το τι είναι νόμιμο και τι όχι δεν καθορίζετε από τους νόμους, καθορίζετε από το κύριο Χαλιμπούρδα και τη παρέα του. Εξάλλου ποιος είναι ο δικαστής να αποφασίζει για εμάς; Αυτά είναι αστικά κατάλοιπα!

Συμφωνώ απόλυτα με τον κύριο βέβαια. Μόνο ένας χαζός δεν θα συμφωνούσε. Είναι δυνατόν να μας αρέσει η νομιμότητα; Είναι δυνατόν να μας αρέσει να συμφωνούμε με την πλειοψηφία, να μπαίνουμε σε καλούπια, να μας λεει άλλος τι να κάνουμε; Όχι βέβαια, εμείς ζούμε την επανάσταση (ώρες ώρες λες και το Ζωνιανό το ρίχνουν μέσα στο νερό!!!) και θα επαναστατήσουμε, και απεργία θα κάνουμε, και τους υπόλοιπους θα τους γράψουμε στα αρχίδια μας, γιατί τα έχουμε και μεγάλα!

Βέβαια από την άλλη θα μου πείτε ποια απεργία δεν προσβλήθηκε δικαστικά, και δεν την έκρινε το δικαστήριο παράνομη και καταχρηστική; Καμία. Το ότι δεν πήγαν όλες οι απεργίες σε δικαστήριο, αυτό πάλι είναι ένα θέμα που χρειάζεται άλλη κουλτούρα για να γίνει αντιληπτό.

Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι η απεργία, και οι χαζο-ηρωισμοί του κώλου, που στήνονται στους καταπέλτες και άλλα γραφικά. Ούτε η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει επειδή μαζεύονται 10 γραφικοί τύποι μπροστά στα πλοία, και ας φωνάζει όσο θέλει η Πρετεντέρα. Αύριο μεθαύριο, όλα αυτά έχουν ξεχαστεί, οι ναυτεργάτες θα μείνουν ναυτεργάτες και οι εφοπλιστές θα μείνουν εφοπλιστές και σε αυτόν τον κόσμο πάντα θα υπάρχουν ναυτεργάτες και πάντα θα υπάρχουν εφοπλιστές.

Το θέμα μας είναι αν η νομιμότητα είναι υποχρεωτική για όλους ή αν, όπως και η βαρύτητα στην θεωρία της σχετικότητας, οφείλετε στις καμπυλώσεις του χωροχρόνου. Αυτά είναι ζητήματα. Διότι πως να το κάνουμε αν όπως ισχυρίζεται και ο κύριος Μαλακοπυτουρόπουλος, η νομιμότητα είναι σχετική, λεω να πάρω ένα κασμά και να του το φέρω στο κεφάλι του κυρίου και αν πάνε να με μπαγλαρώσουνε να πω ... τι μας λες;; δεν παρανόμησα έπραξα σχετικά .... καμπύλωσα τις διαστάσεις του δικαίου, έκανα την γνώμη μου δίκαιο και σε κουτούπωσα!!

Είναι απλά τα πράγματα, άνθρωποι σαν εμένα, νταβραντωμένοι, με κατοικήσιμο εγκέφαλο, με αποδεδειγμένη δυνατότητα επιβίωσης σε περίπλοκα περιβάλλοντα, με γνώσεις και εμπειρίες κατά πάσα πιθανότητα θα βγούνε κερδισμένοι σε μία μάχη εκτός πλαισίου νομιμότητας, κανόνων και αρχών. Δεν υπάρχει περίπτωση, τα λιοντάρια κερδίζουν τα πρόβατα χάνουν, κανόνας! Για αυτό το λόγο έγιναν οι νόμοι, και επιβάλετε η υπακοή στη νομιμότητα, για να προστατευθούν οι αδύναμοι. Και οι ναυτεργάτες, οι όποιοι εργάτες, είναι αδύναμοι, πρέπει να υπάρχουν κανόνες και δίκαια για να προστατευθούν. Είναι αδιανόητο και συνάμα απύθμενα ηλίθιο οι αδύναμοι να απαιτούν συλλήβδην τη καταστρατήγηση των νόμων.

Βέβαια ένα θέμα είναι, όπως μου είπε ένας «φίλος» κομουνιστής, ζούμε συνθήκες επανάστασης! Τα εισαγωγικά είναι γιατί δεν μπορεί να είναι φίλος μιας και είμαστε – λεει – ταξικοί εχθροί. Τώρα περί επανάστασης τι να σας πω βρε παλικάρια, αλλιώς την είχα στο μυαλό μου, αλλιώς πίστευα ότι είναι. Μπορεί όμως και να κάνω λάθος.

Το σημερινό φαγάκι το έφτιαξα τη περασμένη βδομάδα. Καλό βγήκε αν και παλιά το είχα κάνει καλύτερο. Είναι ένα από τα πολύ παραδοσιακά φαγητά των Κυθήρων, νησί ονειρικό, νησί μαγεμένο. Είναι από αυτά τα μέρη που ή τα λατρεύεις ή δεν σου λένε τίποτα. Εγώ το έχω λατρέψει. Έτσι και αυτό το φαγάκι, σαν το νησί του ....

Ξυνόχοντρος με μελιτζάνες

1 κιλό μελιτζάνες αργείτικες
3 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
1 κουτί μικρό ντοματάκια κατά προτίμηση Σαντορίνης, λιωμένα με ένα πιρούνι
1 φλιτζάνι λάδι
αλάτι, πιπέρι
4-5 κουταλιές της σούπας ψιλοκομμένος μαϊντανός
1/2 κιλό ξυνόχονδρο

Σε ένα μεγάλο μπολ, μουσκεύουμε τον ξυνόχονδρο σε χλιαρό νερό για μισή ώρα περίπου. Κόβουμε τις μελιτζάνες σε κυβάκια. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα, ρίχνουμε το λάδι και σοτάρουμε το κρεμμύδι. Όταν γίνει διάφανο, ρίχνουμε τις μελιτζάνες, και σβήνουμε με τα ντοματάκια, αλατοπιπερώνουμε και προσθέτουμε μισό φλιτζάνι νερό. Μόλις πάρει βράση, προσθέτουμε τον ξυνόχονδρο, χαμηλώνουμε πολύ τη φωτιά γιατί κολλάει και μαγειρεύουμε για περίπου 20 λεπτά χωρίς να ανακατέψουμε πολύ. Λίγο πριν το τέλος προσθέτουμε και τον μαϊντανό, και ανακατεύουμε λίγο ίσα για να πάει παντού.

Μπομπονιέρα - Πολεμικό

2010-06-23T17:12:00.001+03:00

Έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες, γλεντζέδες και όξω καρδιά (κατά το όξ’ απ’ εδώ!), χαιρόμαστε και καρφί δεν μας καίγετε. Μπορεί βέβαια πριν κάποια χρόνια να έγινε της μαυροκακομοίρας γιατί οι άγγλοι έδωσαν την αίθουσα με τα «μάρμαρά μας» για να γίνει κοκτέιλ πάρτι, αλλά ... άλλο αυτό! Μην τα μπερδεύουμε όλα, επιτέλους.

Εμείς όταν παντρευόμαστε θέλουμε το πάρτι να το κάνουμε σε θωρηκτό. Μάλιστα, σε θωρηκτό του πολεμικού ναυτικού, απ’ αυτά που αποτελούν μαστ σε κάθε πόλεμο, απ’ αυτά με τα κανόνια, και τις τορπίλες, και τα πυροβόλα. Απ’ αυτά!

Μην ακούτε τις βλακείες περί μνημείου και συμβόλων. Αυτά είναι σαχλαμάρες. Ο γάμος βλέπετε είναι ένα πολύ ευχάριστο γεγονός και για αυτό το λόγο ένας χαρούμενος γάμος θα δώσει την απαραίτητη αισιοδοξία και κουφετογλύκα που απουσιάζει από ένα θωρηκτό. Γιατί πως να το κάνουμε βλέπετε εσείς το Θωρηκτό Αβέρωφ και σας πιάνει έτσι μία μελαγχολία, μία στεναχώρια, άντε και μια εθνική περηφάνια αλλά αυτό είναι δευτερεύων συναίσθημα. Βαλαντώνετε! Έτσι εμείς οι Εθνικοί σας Εφοπλιστές, που σας κάνουμε περήφανους στα πέρατα της γης, είπαμε να βάλουμε το χεράκι μας, να αποβάλουμε όλα αυτά τα αρνητικά κανοτέισονς (συσχετισμούς τους λετε εσείς εδώ) που προβάλλονται μέσα από το θωρηκτό.

Εξάλλου είναι της μόδας, δεν έχει έρθει βέβαια ακόμα στην Ελλάδα, όλα τα γαμήλια πάρτι να γίνονται σε χώρους με έντονο πολεμικό περιεχόμενο. Για παράδειγμα θα μπορούσαμε να κάνουμε το πάρτι στα χαρακώματα της γραμμής Μαζινό, ναι αυτά που λειτουργούν σαν μουσείο, αλλά θα ήταν μάλλον στενάχωρα. Μετά σκεφτήκαμε την Έλλη, είχαν όμως προλάβει οι Ιταλοί και την είχαν τορπιλίσει. Τέλος ερευνήσαμε και τα καταληφθέντα στον ΕλληνοΙταλικό πόλεμο υψώματα 717 και 713 άντε και το ηρωικό ύψωμα του Καλπακίου, αλλά ούτε αυτά μας χωράγανε, χώρια που η μαμά «Μαριγώ» έχει υψοφοβία!!!! Βέβαια ο ιδανικός χώρος θα ήταν το Νταχάου, αλλά βλέπετε οι Γερμανοί είναι λίγο δυσκοίλιοι και δεν μας συμπαθούν τώρα τελευταία, δεν ξέρω τι να πω, αυτό το παιδί ο Γιωργάκης την έχει τσαντίσει πολύ την Μέρκελ.

Τι μας έμεινε; ο Αβέρωφ. Τον ντύσαμε με κουφετί τούλια, η Μαργιέτα λεει ότι ταιριάζουν πολύ με το αντιτορπιλί, κούκλο τον κάναμε. Ντύσαμε και τα μοντέλα ναύτες (ή τους ναύτες μοντέλα, εδώ το ΄χασα), σας λεω αναβιώσαμε στιγμές χούντας με την Αλίκη στο Ναυτικό! Τέτοια επιτυχία.

Λίγο ως πολύ αυτά συνέβησαν αγαπητοί μου φίλοι. Εμείς και ακάλεστοι ήμασταν και στη Βενετία είχαμε πεταχτεί και δεν τα μάθαμε τα νέα εγκαίρως. Λίγο πριν φύγουμε όμως βλέπουμε τον συνοδοιπόρο Σταύρο να βγαίνει από το ξενοδοχείο με γουρλωμένα τα μάτια. Τι έγινε, πουλάκι μου; τον ρωτάμε. Ντύσανε το Θωρηκτό Αβέρωφ μπουμπουνιέρα ! μας λεει. Ο Σταύρος είναι πρώην στρατιωτικός το παλικάρι, από στρατιωτική οικογένεια, οπότε κάτι τέτοια του πέφτουν λιγάκι πιο βαριά από εμένα. Άρχισε λοιπόν να μιλάει για σύμβολα, για αγώνες για αισθητική, απόλυτο δίκιο είχε βέβαια το παιδί, το δικό μου όμως το πρόβλημα ήταν άλλο.

Πόσο ψυχοπαθής είσαι να θες να γιορτάσεις το πιο χαρούμενο γεγονός της ζωής σου πάνω σε ένα πολεμικό πλοίο. Ο πόλεμος είναι κακό πράγμα!! Κακό .... κακό .... κακό. Όπως λέμε και στα παιδάκια. Τώρα δεν ξέρω αν η κυρία «είμαι όμορφη πρώην Μις Ελλάς, λήξης» έχει καθόλου μα καθόλου αντίληψη, εξάλλου αυτήν δεν την πληρώνουν για το μυαλό της. Ο άλλος όμως ο Λεό (δεν του άρεσε του χλιμίτζουρα το Λεωνίδας όπου αναγκαστικά τον βάφτισαν!!) Μπαμπίστας, κάπως έτσι τέλος πάντων, ο παντελώς άγνωστος στους Έλληνες «διάσημος» εφοπλιστής, και η αξιαγάπητη μαμάκα του η κυρα Μαριγώ, μυαλό δεν έχουν; Αλλά τι περιμένεις, αυτή η γρέτζω είπε ότι όσοι τους κατηγόρησαν ήθελαν ψυχίατρο. Μωρέ τι μας λες! Καφρίλα.

Δεν ξέρω από που και ως που μας προέκυψαν αυτοί οι ανεκδιήγητοι τύποι. Είναι λεει από τις Οινούσσες, αλλά μένουν μόνιμα στο Λονδίνο. Γιατί λοιπόν δεν κάθονται εκεί να μας αφήσουν στην ησυχία μας, που έχουμε και σοβαρά προβλήματα να ασχοληθούμε. Και να πάρουν και τα υπόλοιπα ζώα μαζί τους, αυτά που χορεύανε μαζί τούρκικους καρσιλαμάδες πάνω στον Αβέρωφ. Δεν τους έχουμε ανάγκη τέτοιους εφοπλιστές.

Το παρακάτω μεγαλειώδες φαγάκι το φτιάχνουν διαφορετικά σε κάθε σπίτι. Νομίζω, χωρίς να είμαι και πολύ σίγουρη, ότι η ονομασία Καγιανάς είναι της Πελοποννήσου, εκεί όπου έχουν τα σύγκλινα, και τα τέτοια. Αλλού το λένε απλά αυγά με ντομάτα. Εγώ θα σας γράψω πως τα φτιάχνω εγώ, και σας προτείνω να τα κάνετε μια φορά και αν τα δικά σας είναι καλύτερα τότε να μου στείλετε τη συνταγή σας.

Αυγά Καγιανά

5 μεγάλες ώριμες ντομάτες
6 μεγάλα αυγά
αλάτι, πιπέρι, λάδι
1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη
1 κουταλιά της σούπας φιλαράκια από φρέσκο θυμάρι ή μία γεμάτη πρέζα από ξερό θυμάρι ή μία κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο βασιλικό, ή μία κουταλιά της σούπας φιλαράκια φρέσκιας ρίγανης ή μία γερή πρέζα ξερή ρίγανη
1 κουταλιά της σούπας βούτυρο Κέρκυρας

Ξεφλουδίζουμε τις ντομάτες και τις ξεσποριάζουμε. Κόβουμε τη σάρκα σε μικρά κομματάκια. Δεν τη λιώνω στο μούλτι γιατί ζωμός και σε αυτό το φαγάκι θέλω την ντομάτα να “ακούγετε”. Βάζουμε την ψιλοκομένη ντομάτα σε ένα μεγάλο τηγάνι που έχει καπάκι, την αλατοπιπερώνουμε και την αφήνουμε να βράσει καλά σε μέτρια φωτιά μέχρι να πιει το μεγαλύτερο μέρος από το ζωμό της. Προσθέτουμε τη ζάχαρη, τη μισή ποσότητα από το μυρωδικό που θα βάλουμε και το λάδι και ανακατεύουμε. Μόλις κάψει το λάδι με ένα κουτάλι ανοίγουμε 6 “τρύπες” στη ντομάτα, χώρο δηλαδή μέσα στον οποίο θα σπάσω ένα ένα τα αυγά, ένα σε κάθε τρύπα. Πασπαλίζω με τα υπόλοιπα μυριστικά, χαμηλώνουμε τη φωτιά στο μέτριο και καπακώνουμε το τηγάνι. Αφήνουμε να τηγανιστούν για 3-4 λεπτά μέχρι να γίνουν τα αυγά. Αν θέλουμε να είναι αρκετά σφιχτά τα αυγά ραντίζουμε τον κρόκο με κουταλιές από τη καυτή σάλτσα, μέχρι να δέσει καλά ο κρόκος. Στο τέλος, σκορπίζουμε πάνω από κάθε αυγό λίγο από το βούτυρο. Αν δεν θέλουμε τον καγιανά με αυγά μάτια, αλλά με ομελέτα, τότε χτυπάμε σε μπολ κανονικά τα αυγά και τα ρίχνουμε στη σάλτσα όπου και τα ψήνουμε ανακατεύοντας.

Αν θέλετε βέβαια, μπορείτε να προσθέσετε πιπεριές, λουκάνικα, πατάτες και ότι άλλο σας έρθει αλλά το αποτέλεσμα δεν θα είναι το ίδιο. Προσωπικά μου αρέσει πολύ ο συνδυασμός του αυγού με τη φρέσκια ντομάτα και δεν θέλω άλλα υλικά να μου χαλάσουν την αρμονία.

Να σας προτείνω να τον σερβίρετε πάνω σε μία χοντρή φέτα φρυγανισμένου χωριάτικου ψωμιού, μαζί με ένα λευκό χλωρό τυρί, όπως το μανούρι, άντε και για εσάς τους λάτρες του είδους, σας επιτρέπω να βάλετε φέτα!!!

Ασχήμια

2010-06-21T18:14:00.001+03:00

Ο παράς και ο φουκαράς, ναι βέβαια, αλλά ρε πουλάκι μου μεγάλη ασχήμια αυτός ο παράς!

Την έχω την απορία η άμοιρη, τι να κάμνω; Πείτε μου γιατί όλοι αυτοί οι πλούσιοι είναι άσχημοι;; Μιλάμε για πολύ ασχήμια, χωρίς καμία λογική.

Εννοώ ότι, λογικά οι πλούσιοι, την έχουν την οικονομική άνεση να πάνε να σουλουπωθούνε. Να κάνουν 4-5-46-92 εγχειρήσεις, να κάνουν τα μπότοξ, να κάνουν κανένα γαστρικό μπαλονάκι, κανένα σλήβ, κάτι τέλος πάντων να γίνουν λίγο πιο εμφανίσιμοι. Δεν λεω να πάνε και να γίνουν αγνώριστοι σαν την κυρία Γιάννα που δεν κλίνει πλέον ο στόμας της και δεν μπορεί να καταπιεί τη σούπα η γυνή, αλλά κάτι βρε αδελφέ να μην τρομάζουν τα μωρά το βράδυ.

Εμείς οι λοιποί φουκαριάρηδες λογικό είναι να μην αντέχει η τσέπη μας τα πολλά πολλά, να σκεφτόμαστε ακόμα και το λέιζερ στο μπικίνι, και να τη βγάζουμε με βότανα αγριοτσουκνίδας που κάνουν, θεωρητικά, ανόρθωση βλεφάρου. Εμείς έχουμε κάθε δίκιο να έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια, που λεει ο λόγος. Αυτοί όμως, γιατί είναι τόσο χάλια; Κυρίως οι νέοι εφοπλιστές ....

Εκείνος ο Ωνάσης, ήταν σαν γαμώ το φελέκι μου, αλλά πες άλλες εποχές δεν είχε προοδεύσει τόσο πολύ η επιστήμη, λογικό ήταν. Αυτόν το Μαρινάκη όμως τον έχετε δει; Μιλάμε για το α π ο λ υ τ ο χάλι. Ξεχειλίζουν τα πουκάμισα από τα παντελόνια, έχει μία μπακοκοιλιά σαν σκάφη για μπουγάδα, και φυτρώνει και μουσάκλα μεγαλύτερη των μοναχών της Μονής Βατοπαιδίου, μπας και κρυφτούν οι μαγούλες. Και μάλλον είναι και νέο παιδί! Που πας με τέτοια χάλια ρε γαμώτο! Φτιάξου λίγο.

Εξάλλου, υποτίθεται ότι ένα από τα προνόμια των πλουσίων είναι ότι μπορούν να παντρευτούν όμορφες κοπέλες και έτσι να σπάσει το κακό το γονίδιο να ενωθεί εκεί με λίγη ομορφιά και να βγει στο τέλος κάτι εμφανίσιμο. Μύθος !!! όλα είναι μύθος!! Έχετε δει τον Πατέρα; Εκεί να δεις γοητεία!

Και τέλος πάντων πούθε και μας προέκυψαν όλοι αυτοί οι νέοι εφοπλιστές; Ακούς κάτι άσχετα ονόματα, παντελώς άγνωστα, και είναι λεει ζάπλουτοι. Ένα πράμα ξέρω, με εξαίρεση κανα-δύο όλοι οι υπόλοιποι είναι να τους δείχνεις το βράδυ στα παιδάκια να τρωνε το φαγητό τους!!!

Κους κους λαχανικών

½ κιλό κους κους
1 μέτριο κολοκυθάκι κομμένο σε κυβάκια
1 μέτρια πράσινη πιπεριά κομμένη σε κυβάκια
1 μέτρια κίτρινη πιπεριά κομμένη σε κυβάκια
1 ντομάτα, ξεφλουδισμένη και ξεσποριασμένη κομμένη σε κυβάκια
5 κουταλιές της σούπας μαϊντανό ψιλοκομμένο
αλάτι, πιπέρι, λάδι
μπόλικο λεμόνι

Βράζουμε ελάχιστα το κους κους σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το λάδι και σοτάρουμε το κολοκύθι και τις πιπεριές μέχρι να μαλακώσουν. Προσθέτουμε και το σουρωμένο κους κους, το μαϊντανό, το αλάτι και το πιπέρι και όσο λεμόνι μας αρέσει. Αναμειγνύουμε τα υλικά και είναι έτοιμο! Είναι πολύ νόστιμο συνοδευτικό τηγανιτών ψαριών, μπαρμπούνια για παράδειγμα, ή γλώσσα, αλλά και ενός καλοψημένου φιλέτου κοτόπουλου.

Υπέροχη

2010-06-17T17:56:00.001+03:00

Η Βενετία είναι υπέροχη. Πανέμορφη πόλη, με προσωπικότητα, γοητεία και αντικειμενική ομορφιά. Είναι όμως και μια πόλη που προσωπικά δεν μπορώ να ζήσω. Δεν μπορώ να μένω στενάχωρα, μεταξύ νερού και ουρανού. Θέλω την άπλα μου. Ως τουρίστρια όμως δεν έχω παρά να επαινέσω τις ομορφιές της, να θαυμάσω τα αξιοθέατά της και να προτρέψω κόσμο να πάει.

Να πάτε λοιπόν στη Βενετία, σύντομα γιατί δεν την βλέπω για πολλά χρόνια ακόμα, κάτι με την καθίζηση, κάτι με τις πλημμύρες, ίσα που προλάβαμε. Να μην πάτε όμως με Aegean, ίσως η χειρότερη εταιρία στον κόσμο μετά την Αφρικαν Ερλάινς του Κονγκό. Για το τσεκ ιν στην Βενετία είχαν ένα γκισέ ανοιχτό, με έναν υπάλληλο που ήταν τόσο αργός όσο δεν φαντάζεστε και έκανε 45 λεπτά να μας τσεκάρει. Αδιανόητο!!! Επίσης μου έσπασαν τη βαλίτσα και αρνούνται να την επισκευάσουν. Είναι η μόνη αεροπορική εταιρία στον κόσμο που το κάνει αυτό! Εγώ όμως έστειλα μέιλ στην ΙΑΤΑ με τα χαΐρια τους και όποιον ξέρω και δεν ξέρω του λεω να μην ταξιδεύει με αυτήν. Δεν είμαι άσχετη με τα ταξίδια, 20 χρόνια τώρα ταξιδεύω και για πολλά χρόνια έκανα ένα ταξίδι την εβδομάδα. Ξέρω τι λεω, μακριά!

Πίσω στη Βενετία. Ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλεως είναι οι τουρίστες της. Αξίζει πραγματικά να κάθεσαι κάπου στην πλατεία του Αγ. Μάρκου και να χαζεύεις με τις ώρες το πλήθος. Εκεί θα δεις τα εξής:

Α) Γέροντες. Σεβάσμια γερόντια, Αμερικανικής κυρίως προέλευσης, κάπου μεταξύ 90 και 290, με πι – μαγκούρες - αναπηρικές καρέκλες - βοηθούς – βαστάζους και λοιπούς παρατρεχάμενους, να περιφέρουν το ήδη πεθαμένο σαρκίο τους στα κανάλια και τα παλάτια. Χαράς το κουράγιο τους μεν, αλλά γιατί;;

Β) Γκρουπ. Πολλά τα γκρουπ! Μπροστά πάει οδηγός-ξεναγός που έχει υψώσει λάβαρο, ομπρέλα, σημαία, παλούκι, φωσφορίζον παλούκι και από πίσω ακολουθούν ωσάν πρόβατα οι τουρίστες, που είναι κυρίως μεγάλοι σε ηλικία και Αμερικανοί! Σταματάνε κάπου όλοι μαζί, και εκεί παρατηρείς ότι ο ξεναγός είτε φοράει ένα σύστημα από κρεμαστά μεγάφωνα σαν κινητό χομ σινεμα ένα πράγμα, και αυτός μιλάει σε ένα μικρόφωνο και τον ακούνε όλοι του γκρουπ, του διπλανού γκρουπ, του διπλανού νησιού και της γειτονικής χώρας.

Γ) Ινδοί. Αν σκεφτεί κανείς ότι είναι αηδιαστικά πολυπληθής χώρα, καταλαβαίνετε ότι αναλογικά οι Ινδοί τουρίστες ήταν πολλοί. Οικογένειες βέβαια με μαμά μπαμπά και 7-8 παιδιά η κάθε μία. Τα αρσενικά ήταν όλα νορμάλ ντυμένα, τα θηλυκά ήταν το κάτι άλλο !! πανδαισία χρωμάτων, υφασμάτων και κτιτσαριού. Φανταστείτε κοριτσάκι 7 χρονών ντυμένο με έντονη ροζ φόδρα. Ναι ύφασμα φόδρας μιλάμε. Γυαλιστερό και συνθετικό. Που λόγω ζέστης έτσι και πλησίαζες την παιδούλα λιποθυμούσες από τη βρώμα. Και «ομορφόσογα» όπως είπε και ο Σταύρος. Τέτοια ομορφιά, δεν περιγράφετε. Και όλοι μιλάγανε Ινδικά ! δεν ήταν δηλαδή Ινδοί από την Αγγλία. Ήταν Ινδοί – Ινδοί.

Δ) Αμερικανοί. Ιδιαίτερη κατηγορία. Είτε μόνοι τους είτε σε γκρουπ, είναι ομάδα με ειδικές ανάγκες. Κατ’ αρχήν φωνάζουν, ουρλιάζουν, ενθουσιάζονται και σχολιάζουν τα πάντα. Η παρουσία τους είναι αισθητή τόσο από την εμφάνισή τους, όσο και απ’ την ομιλία τους. Δεύτερον, καθώς στερούνται πολιτισμό αδυνατούν να καταλάβουν έννοιες που συνδέονται με αυτόν. Για παράδειγμα. Δάσκαλος που συνόδευε έφηβους, τους εξηγούσε ότι ο Αγιος Μάρκος αποτελεί μνημείο – μονιουμεντ τους έλεγε. Μιας και τα μικρά δεν έδειχναν να καταλαβαίνουν την έννοια του μνημείου και της σημασίας του, τους εξήγησε παρακάτω «εμείς στο Γουισκόνσιν δεν έχουμε κάποιο ανάλογο Μνημείο, αλλά ίσως μετά από κάποιες εκατοντάδες χρόνων και η δικιά μας εκκλησία να αποτελέσει μνημείο!!!»

Ε) Ζευγάρια. Ανεξαρτήτως εθνικότητας όλα τα ζευγάρια έχουν την ίδια σχεδόν συμπεριφορά. Βρίσκονται στη πιο ρομαντική πόλη του κόσμου και άρα ... φιλιούνται χαϊδεύονται, αγκαλιάζονται και βγάζουν φωτογραφίες ο ένας τον άλλον. Και καλά οι μεν άνδρες κάθονται σαν ξυλάγγουρα να βγει η φωτογραφία και ντρέπονται. Οι γυναίκες όμως .... τι να σας πω! όλα τα λεφτά; Όχι κάτι παραπάνω απ΄ αυτό. Φανταστείτε να ποζάρουν όλες σαν τη Βουγιουκλάκη, να παίζουν με τα μαλλιά τους να στήνουν τα πόδια τους, να τουρλώνουν τον κώλο τους, να φιλάνε στον αέρα, και οι άλλοι οι χάνοι, περήφανοι κυκλοφορητές της ανεκδιήγητης χαζοματαιοδοξίας της οποιασδήποτε ηλίθιας. Και να ήταν γκομενες να έλεγα. Σχεδόν όλες δεν βλέπονταν, φοράγανε απαράδεκτες σαγιονάρες με μισοβαμένα και κακοκομμένα νύχια ποδιών, και θέλανε και ποζάρισμα πανάθεμά τις. Γίδια!

Εκτός όμως από τους τουρίστες υπάρχει και η ίδια η πόλη που για μελλοντικούς επισκέπτες έχει τα εξής μαστ ντου:

1) Ποτό νωρίς το απόγευμα στην πλατεία του Αγ. Μάρκου. Ένα ουίσκι και ένα μπουκαλάκι νερό 36 Ευρώ! Πολλά, αλλά αξίζει.
2) Βόλτα το απόγευμα στο Καναρέτζιο ή το Ντουρσιντόρο ή και στα δύο. Οι περιοχές που μένουν οι Βενετοί, όπου δεν πάνε οι τουρίστες, όπου όλα είναι ήσυχα, και καθαρά.
3) Επίσκεψη στο Μπουράνο, (όχι στο Μουράνο), με τα πολύχρωμα ψαρόσπιτα
4) Άφιξη στο νησί από το αεροδρόμιο με ιδιωτικό ταξί – τύπου κρισκραφτ. Είναι λίγο ακριβό αλλά αξίζει τον κόπο.
5) Διαμονή είτε στο μεγάλο Κανάλι ή πάνω στην κεντρική προβλήτα (όμως εμείς) είναι σημαντικό να έχει παράθυρο το δωμάτιο όπου να βλέπεις θέα στο κανάλι και όχι στην τουαλέτα του διπλανού παλάτσιο!
6) Βόλτα με γόνδολα, αν και είχα ενδοιασμούς για αυτή τη τουριστική ατραξιόν, τελικά άξιζε και τα 120 ευρώ (για 6 άτομα)
7) Να φάτε ριζότο με μελάνι σουπιάς, ή σπαγγέτι με μελάνι σουπιάς ή τέλος πάντων ότι βρείτε με μελάνι σουπιάς.

Και δύο νοτ ντου

1) Μην πάτε στο Λίντο, δεν λεει τίποτα
2) Μην πιείτε Μπελίνι στο Χάρις Μπαρ, πανάκριβο και μία μαλακία σκέτη.

Αυτά από την ξακουστή Βενετία. Τι να σας γράψω όμως δεν ξέρω. Σουπιές με μελάνι σας έχω γράψει και παλιά και πλέον μου στερεύουν οι συνταγές. Θυμήθηκα λοιπόν μια παλιά συνταγή που μας έφτιαχνε ο φίλος μας ο Κωστής που ήταν μακαρονάς και γεματούλης. Τώρα δεν είναι πλέον, το έρημο, έκανε εκείνη την εγχείρηση και έγινε στυλάκι που του πάει πολύ, έπαψε όμως να είναι μακαρονάς ...

Σκορδομακάρονα με γιαούρτι

½ κιλό μακαρόνια/φετουστίνι/λαζανάκι βρασμένα κατά το δοκούν
½ κιλό γιαούρτι στραγγιστό
5 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
½ φλιτζάνι βούτυρο γάλακτος
1 κουταλιά καυτερή πάπρικα ή μπούκοβο ή λίγο ταμπάσκο
αλάτι

Ανακατεύουμε το γιαούρτι με την πάπρικα ή ότι άλλο χρησιμοποιήσουμε και το αλάτι, και το βάζουμε σε ένα τουλουπάνι να στραγγίξει καλά για τουλάχιστον 5-6 ώρες. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το βούτυρο και σοτάρουμε το σκόρδο, μέχρι να μαυρίσει. Πετάμε το σκόρδο και με το αρωματισμένο πλέον βούτυρο καιμε τα μακαρόνια. Προσθέτουμε το στραγγισμένο γιαούρτι και ανακατεύουμε να πάει παντού. Σερβίρουμε πασπαλίζοντας με πάπρικα. Το στραγγισμένο γιαούρτι θα μοιάζει με ένα πολύ μαλακό και φρέσκο ανθότυρο. Αν δεν θέλουμε να κάνουμε τη διαδικασία του στραγγίσματος. Μπορούμε να ανακατέψουμε μισή ποσότητα γιαουρτιού με το καυτερό μας και την ίδια ποσότητα ανθότυρου. Το αποτέλεσμα θα είναι παρόμοιο.

Βενετιά

2010-06-16T18:32:00.004+03:00

Να πας στη Βενετιά ....

Αυριο τα υπόλοιπα

Χρόνος

2010-06-10T19:22:00.002+03:00

Δεν έχω χρόνο!! τι να κάνω η έρμη .... τρέχω και δεν φτάνω ! Τι να σας λέω, δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα.

Και μέσα στον γενικό χαμό, με πολύ δουλειά με το ταξίδι στην Βενετία, με τις καλοκαιρινές διακοπές που πρέπει να οργανώσω, έχουμε και το άγχος με τις δραχμές και τα γάλατα.

Πάντα στην Ελλάδα η αντίδραση σε ένα φανταστικό κίνδυνο είναι τα γάλατα και τα μακαρόνια. Άλλες χώρες δεν το κάνουν. Στο Βέλγιο για παράδειγμα, δεν τρέχουν στα σουπερ μάρκετ να αγοράσουν γάλατα, ρύζια και μακαρόνια με το παραμικρό. Βέβαια οι Έλληνες μία πείνα την πέρασαν, πέφτανε σαν τα κοτόπουλα στον πόλεμο, εξού και το κατοχικό σύνδρομο που έχει περάσει από παππού σε κόρη και εγγόνα.

Θυμάμαι καταστάσεις πανικού. Σε όλες τις περιπτώσεις αδειάζανε τα σούπερ μάρκετ. Όπως τότε με το Σισμίκ, Μάρτης του ΄87. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μεγάλος τσαμπουκάς τότε, με άγνοια κινδύνου μάλλον, ετοιμάστηκε να μας βάλει σε πόλεμο με τους Τούρκους. Δεν άφησε το Σισμίκ να μπει σε Ελληνικά χωρικά ύδατα, για να κάνει έρευνα για πετρέλαια, και μέσα σε ένα 24-ωρο η κλιμάκωση ήταν τέτοια που κήρυξε μερική επιστράτευση. Εμείς μόλις είχαμε τελειώσει το Λύκειο, και κάναμε ξεκούραστη φοιτητική ζωή με χαβαλέ και αραλίκι. Είχαμε λοιπόν πάει το Σαββατοκύριακο σε ένα εξοχικό φίλου στη Ραφήνα και χαζολογούσαμε, όταν μας πήραν οι γονείς έντρομοι τηλέφωνο να μας ρωτήσουν αν ήμασταν καλά γιατί .... «έχουμε πόλεμο με την Τουρκία!!!». Εμείς βέβαια χαμπάρι δεν είχαμε πάρει.

Αυτό ήταν το δεύτερο περιστατικού Εθνικού πανικού. Το πρώτο αφορούσε στην Πενταήμερή μας!!! Ταμπού για όλους μας. Ότι θες κάνε την Πενταήμερη μην πιάσεις στο στόμα σου. Ήταν Μάιος του 1986, οι Αμερικανοί είχαν βομβαρδίσει τη Τρίπολη του Καντάφι, κάτι είχε κάνει και αυτός με μία αεροπειρατεία, δεν πολυθυμάμαι. Είχε σκοτωθεί η κόρη του, και πολλοί άλλοι και το καλόπαιδο (είναι και λίγο σάικο το παλικάρι) τα είχε πάρει στη κράνα και ήθελε να βομβαρδίσει για αντίποινα την μισή υφήλιο. Απειλούσε λοιπόν ότι θα βομβάρδιζε και την Ελλάδα γιατί είχε την υποψία ότι τα αεροπλάνα έφυγαν από κάποια Αμερικάνικη βάση στην Ελλάδα. Μιλάμε για τον απόλυτο πανικό. Τόνοι Νουνού και μακαρονιών Μίσκο αγοράστηκαν, για να μπουν σε αποθήκες. Και μέσα σε όλα καθηγητές και γονείς να λένε ότι δεν έπρεπε να πάμε στη Ζάκυνθο γιατί δεν ξέρω και εγώ τι με τον μουρλάρα τον Καντάφι. Εννοείτε βέβάια ότι και πενταήμερη πήγαμε και ο Καντάφι την έκανε μόκο για τα υπόλοιπα 25 χρόνια. Ολα δε τα Νουνού και τα μακαρόνια πετάχτηκαν μετά από λίγο καιρό γιατί έλιξαν.

Πάντα ήμασταν ένας λαός αλέγρος και τραγικός ταυτόχρονα. Και Αριστοφάνης και Σοφοκλής. Η τραγωδία και η υπερβολή είναι στο αίμα μας και αυτό μπορεί να μην μας αρέσει αλλά δεν αλλάζει. Η έκφραση της τραγικότητας βέβαια γίνετε με διαφορετικό τρόπο όταν περνάνε τα χρόνια. Δεν «βυθίσατε το χόρα!» πλέον, ούτε αδειάζουμε το Σουπερ Μάρκετ. Αντιθέτως τρέχουμε σαν τρελοί πίσω από κάθε φήμη και φανταστική ιστορία και αγοράζουμε μετοχές τζογάροντας σαν ηλίθιοι σε κάθε ένα παιχνίδι-καζίνο που δεν ξέρουμε. Με την ίδια ευκολία πουλάμε τα παλιόχαρτα και δεν πιάνουμε ποτέ ξανά τράπουλα/μετοχή στα χέρια μας!

Περίπου οι ίδιοι άνθρωποι που τότε αγοράζανε μετοχές «μανούλι» σαν τρελοί, τρέχουν στο Χολαργό βραδιάτικα να δουν αν κόβει δραχμές το νομισματοκοπείο. Με την ίδια αφέλεια που εμπιστευόντουσαν κάθε τυχάρπαστο χρηματιστή τώρα πιστεύουν σε όλα ανεξαιρέτως τα σενάρια χρεοκοπίας της χώρας. Το δικαίωμα στην αφέλεια και στη χαζομάρα είναι βέβαια ιερό, και ποια είμαι εγώ να το κρίνω! Απλά σκέφτομαι ήμασταν ανέκαθεν ανθέλληνες; Τόσο πολύ επιτέλους δεν αγαπάμε αυτή τη χώρα; Μάλλον έτσι είναι αλλιώς δεν θα την καταντούσαμε αυτό το κουρέλι που είναι τώρα.

Λοιπόν παιδάκια, φεύγω για Βενετία με την παρέα το Σάββατο, επανέρχομαι την Τετάρτη με πολλές φωτό.

Μελιτζάνες με γιαούρτι και μαϊντανό

4 μελιτζάνες φλάσκες
1 ματσάκι μαϊντανό χονδροκομμένο
Λάδι, αλάτι, πιπέρι
1 φλιτζάνι στραγγιστό γιαούρτι
4 σκελίδες σκόρδο λιωμένο
5 φρέσκιες ντομάτες τριμμένες στον τρίφτη
3 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
μία χούφτα χοντροκομμένα καρύδια

Κόβουμε τις μελιτζάνες σε ροδέλες, τις πασπαλίζουμε με αλάτι και τις αφήνουμε σε ένα σουρωτήρι να ξεπικρίζουν για μισή ώρα. Τις ξευγάζουμε και τις στραγγίζουμε καλά με το χέρι. Τις απλώνουμε πάνω σε μία λαμαρίνα και τις λαδώνουμε με ένα πινέλο με λίγο λάδι και από τις δύο πλευρές. Τις ψήνουμε (σε δύο δόσεις) λίγο στο γκρίλ και από τις δύο πλευρές. Φτιάχνουμε τη σάλτσα. Ρίχνουμε λάδι σε ένα τηγάνι, και σοτάρουμε λίγο το σκόρδο, σβήνουμε με τις ντομάτες και αφήνετε να βράσουν. Προσθέτουμε τη ζάχαρη, το αλάτι, το πιπέρι, ανακατεύοντας διαρκώς μέχρι να δέσει η σάλτσα. Για να σερβίρουμε βάζουμε σε ένα σκεύος μια στρώση μελιτζάνες, από πάνω στρώνουμε το μισό γιαούρτι , πασπαλίζουμε με τα μισά καρύδια στη συνέχεια πασπαλίζουμε μία στρώση μαϊντανό και τέλος μια στρώση από τη σάλτσα. Επαναλαμβάνουμε με άλλη μια στρώση από όλα τα παραπάνω υλικά.

Λευκά Είδη

2010-06-08T16:14:00.002+03:00

Όταν αγόρασα το σπίτι μου, έπρεπε να στήσω βέβαια ολόκληρη οικοσυσκευή. Να πάρω ψυγείο, να πάρω κουζίνα, να πάρω μίξερ. Πολλά τα πράγματα.

Έλεγα τότε, να πάω να πάρω τα Λευκά Είδη. Γέλαγαν όλοι, γιατί υπάρχουν και έγχρωμα είδη; Με ρωτούσαν. Αυτοί βέβαια ήξεραν τότε ότι με τον όρο Λευκά Είδη στην Ελλάδα εννοούμε τα σεντόνια και τις πετσέτες. Εγώ πάλι κάνοντας απλή μετάφραση του γουάϊτ γκουντς, εννοούσα τα ηλεκτρικά είδη σπιτιού. Περιττό να σας πω πόσο επέμενα, και πόσο γέλιο είχαν ρίξει οι φίλοι μου!!!

Εμένα βλέπετε τότε, δεν βρέθηκε κανένας να μου χαρίσει την οικοσυσκευή-λευκά είδη-έγχρωμα είδη, που το σπίτι μου χρειαζόταν! Πήγα ωσάν ζώο και τα αγόρασα, και μάλιστα επειδή ήταν πανάκριβα, τα έβαλα στην κάρτα και τα πλήρωσα διπλά με τα επιτόκια και τις μπούρδες.

Έτσι είναι τα πράγματα γιατί εγώ βλέπετε, δεν είμαι πολιτικός, δημοσιογράφος, δημόσιος υπάλληλος, αστυνομικός-φύλακας πολιτικών, γραμματέας πολιτικού, εξαδέλφη δημοσιογράφου, ανιψιά παρένθετου λογαριασμού, γκόμενα κάποιου γνωστού γαμήκουλα, για να μην πω και τίποτε άλλο!!!!

Έλα όμως που με πήρε τηλέφωνο φίλος και με ρώτησε συνωμοτικά «έχεις ψυγείο ζήμενς;;;». «Δεν ξέρω, κάτσε να ρίξω μία ματιά». «Κάνε μία γύρα σπίτι σου, τσέκαρε και πάρε με».

Και έχω βέβαια, άτυχη ως είμαι, και ψυγείο έχω, και απορροφητήρα, και σκουπάκι επαναφορτιζόμενο, και πλυντήριο πιάτων (το μικρό έχω πάρει το 45-αρι κύριε εισαγγελέα μου, δεν μου χώραγε το μεγάλο). Αλλά η κουζίνα μου είναι Νεφ, και το πλυντήριο ρούχων είναι μπος, σώζομαι, ή πάω μέσα;;; Αυγουλιέρα δεν έχω, έμαθα όμως ότι σε αυτό το είδος μικρο-συσκευής ειδικεύετε ο Μητσοτάκης ο μικρός…..

Τα λεω στον φίλο μου, και αν και δια τηλεφώνου κατάλαβα ότι το παλικάρι κούναγε το κεφάλι του με συμπόνια. «Αποδείξεις αγοράς έχεις κρατήσει;» μου λεει. «Τι να σου πω, πάνε χρόνια τώρα, αλλά και να είχα κρατήσει μάλλον τις έχω βάλει στη φορολογική μου δήλωση!», «την πάτησες …..» πληρωμένη απάντηση!!!

Ένα πράγμα δεν έχω καταλάβει, εκ΄ του αποτελέσματος διαφαίνεται ότι ο Χριστοφοράκος γύρναγε στα υπουργεία και μοίραζε ψυγεία. Η απορία λοιπόν λογική και αναμενόμενη ….. γιατί, το φελέκι μου, πάντα λείπω όταν ο θεός βρέχει λευκά είδη;;;

Χαίρομαι πολύ που με διαβάζετε!!! Ευχαριστώ.

Λατρεύω τα μανιτάρια. Η παρακάτω συνταγή είναι από τις αγαπημένες μου. Δοκιμάστε την, παραλλάξτε την, και ξαναφτιάξτε την.

Λαζάνια με μανιτάρια

1 μέτριο ξερό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
250 γραμμάρια μανιτάρια καθαρισμένα και κομμένα σε ροδέλες
3 φέτες μπέικον ψιλοκομμένο (προαιρετικά)
1 φλιτζάνι κρέμα γάλακτος (η Εφη που κάνει μονίμως δίαιτα επιτρέπετε να βάλει αυτό το ζουμί με τα 3% λιπαρά, οι υπόλοιποι μην τρελαθούμε μακαρονάδα είπαμε να φαμε!!!)
4 κουταλιές της σούπας παρμεζάνα τριμμένη και επιπλέον για το σερβίρισμα
½ μικρή πράσινη πιπεριά καυτερή
2 κουταλιές της σούπας ψιλοκομμένο μαϊντανό
λάδι, αλάτι
1 πακέτο Λαζάνια βρασμένα σύμφωνα με τις οδηγίες

Σε ένα μεγάλο τηγάνι, ζεσταίνουμε το λάδι και σοτάρουμε σε μέτρια φωτιά το κρεμμύδι, μέχρι να μαλακώσει και να γίνει διάφανο. Προσθέτουμε και το λιωμένο σκόρδο και το σοτάρουμε και αυτό μαζί. Προσθέτουμε το μπέικον και την πιπερίτσα και τα σοτάρουμε. Βάζουμε και τα μανιτάρια και ανακατεύουμε καλά. Δυναμώνουμε τη φωτιά και σοτάρουμε καλά τα μανιτάρια να μαραθούν, να βγάλουν τα ζουμιά τους. Τα μαγειρεύουμε μέχρι να στεγνώσει το τηγάνι μας από τα υγρά των μανιταριών. Τότε σβήνουμε με την κρέμα γάλακτος. Προσθέτουμε και το τριμμένο τυρί και μαγειρεύουμε σε μέτρια φωτιά για 1-2 λεπτά μέχρι να δέσουν όλα τα υλικά με την κρέμα. Ρίχνουμε τη σάλτσα στη κατσαρόλα με τα μαγειρεμένα, στραγγισμένα και βουτυρωμένα λαζάνια και ανακατεύουμε καλά. Τέλος βάζουμε και τον μαϊντανό. Σερβίρουμε με έξτρα τριμμένο τυρί αν θέλουμε (που συνήθως θέλουμε δηλαδή).

Θηρίο ο Θυρεοειδής

2010-06-07T16:35:00.002+03:00

- Έχετε πάρει κάτι;;;, Με ρωτάει έκπληκτος ο καρδιολόγος.
- Ναι ρε γίδι, πήρα κοκαΐνη και ήρθα καπάκι να με εξετάσεις!, σκέφτηκα.
- Τι να πάρω δηλαδή; Όχι, δεν έχω πάρει κάτι, έχω ταχυκαρδία γι’ αυτό το λόγο ήρθα να με δείτε!!!, απάντησα ψύχραιμη.
- ... και τρέμουν τα χέρια μου, συνέχισα, και αισθάνομαι αδύναμη, και έχω εξάψεις, ....

- Μάλιστα, να πάτε αμέσως στον ενδοκρινολόγο σας έχετε απορυθμισμένο Θυρεοειδή!!!

Και πήγα και με εξέτασε και αυτός, και εξετάσεις αίματος κάναμε, και ξανα-εξεταστήκαμε, και τα πάντα όλα, και ....
... έχετε βαρύ υπερθυρεοειδισμό ...

- Από τι το έπαθα;
- Τι να σας πως «τα κάνει αυτά ο Θυρεοειδής», κατατοπιστικότατος ο γιατρός, να τις βράσω τις ιατρικές σας, μη χέσω.

- Τι πρέπει να κάνω;

- Αυτά και εκείνα τα χάπια, και κομμένα: τα μπάνια στη θάλασσα, ο ήλιος, η ζέστη, η σωματική άσκηση, ακόμα και στη γωνία θα πηγαίνετε με αυτοκίνητο, οι γαρίδες, τα μύδια, οι αστακοί, οι καραβίδες, όλα τα όστρακα, το κοτόπουλο (ρίχνουν μπεταντίν στο νερό!!!!), οι κονσέρβες, το ιωδιούχο αλάτι, το ιώδιο, το μπεταντίν, και όλα τα συναφή. Επίσης, μαύρα γυαλιά ηλίου γιατί θα σας πεταχτούν τα μάτια όξω και θα πάθετε εξόφθαλμο!! Ούτε στην παραλία δεν θα κάθεστε να μην αναπνέετε ιώδιο....

και να προσέχετε να μην πάθετε έμφραγμα, και την πίεση σας, αν σας πέφτει, να την ανεβάζετε ... και ελάτε πάλι το Σεπτέμβρη...

Χάπια καρδιάς, χάπια πίεσης, χάπια θυρεοειδή, χάπια ζαχάρου (που δεν έχω ακόμα, αλλά προληπτικά να μην πάθω) χάπια για τη μέση, χάπια, χάπια, χάπια .... τους έχω κάνει πλούσιους!!!!

Τα έχασα! Καλά όλα αυτά τα χάπια, αλλά το μπάνιο; Η θάλασσα; Στην Ελλάδα ζούμε, Ελληνίδα είμαι, δεν είμαι Ελβετίδα. Στην αρχή δεν τον πίστευα, κάνει πλάκα σκέφτηκα. Αστειεύεστε του είπα. Δεν είναι δυνατόν να εννοείτε να κόψω το μπάνιο. Βέβαια μου λεει, έχετε άγριο Υπερθυρεοειδισμό κυρία μου. Ο θυρεοειδείς σας είναι θηρίο ........ ή θα τον κάνουμε καλά ή θα τον βγάλουμε. Αλλιώς θα πάθετε έμφραγμα μια μέρα.

Φέτος το καλοκαίρι προβλέπετε δυσοίωνο. Θα δούμε όμως.

Πως το έλεγε ο Ελύτης;

Ένα και δύο: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δύο: τη μοίρα του ήλιου θα την πουμ’ εμείς.

Αυτά τα νέα μου, ρωτάγατε μερικοί λόγω ανάρτησης στο φεϊσμπουκ, ας μπούμε στις μαγειρικές πάλι. Οι φράουλες αυτή την εποχή και για λίγο καιρό ακόμα είναι πάρα πολύ φτηνές, σχεδόν τζάμπα. Είναι κρίμα λοιπόν να μην φτιάξουμε κάτι φραουλένιο, μία μαρμελάδα για παράδειγμα. Είχα όμως μαρμελάδα φράουλα που είχε φτιάξει η μάνα μου και δεν την πολυχρησιμοποιώ έτσι και αλλιώς, και τι να κάνω; Βρήκα μία εύκολη συνταγούλα του κυρίου Παρλιάρου, για μία ελαφριά μαρμελάδα φράουλας, που είναι ότι πρέπει για επικάλυψη σε τσιζκέικ, και αρκετά ξινούτσικη για χρήση σε γιαουρτογλυκά ψυγείου για παράδειγμα. Βγήκε πάρα πολύ ωραία σας λεω και προτείνω να την φτιάξετε για να έχετε άρωμα φράουλας όποτε θέλετε.

Ελαφριά Μαρμελάδα Φράουλας

500 γραμμάρια φρέσκες φράουλες
100 γραμμάρια ζάχαρη (αν είναι δυνατόν με πηκτίνη)

Λιώνουμε τις μισές φράουλες στο μούλτι και κόβουμε στη μέση τις υπόλοιπες. Αν είναι μεγάλες τις κόβουμε στα τέσσερα. Ανακατεύουμε τη ζάχαρη με τις φράουλες και την πούλπα και τα βάζουμε για βράσιμο σε μία κατσαρόλα. Τα βράζουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι τους 102-105 βαθμούς (περίπου 20 λεπτά), μέχρι να δέσει. Εμένα επειδή δεν έβαλα ζάχαρη με πηκτίνη αλλά απλή ζάχαρη έγινε λίγο ζουμερή πράγμα που δεν με ένοιαζε όμως, γιατί θέλω να την χρησιμοποιήσω σε γλυκά και όχι ως μαρμελάδα για ψωμί. Μύρισαν οι φράουλες σας λεω ..... τέλεια !!

Οι Παρέες

2010-06-03T15:27:00.002+03:00

Είναι διάσημος μάλλον ο στίχος του Σαββόπουλου: «Φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες». Για τα κυκλώματα, τι να πω τώρα, είμαστε παγκοσμίως γνωστοί για την ικανότητά μας να βρίσκουμε το κύκλωμα, τον γνωστό, την πόρτα.

Πριν πολλά χρόνια είχα λυθεί στα γέλια σε μία συνάντηση, σε ένα υπουργείο, σε άλλη χώρα βέβαια, όπου ένας Ελληνάρας προσπαθούσε να μάθει, ποιος είναι το ταμείο!!, σε αυτό το υπουργείο. Ρώταγε λοιπόν κάτι ακατάληπτα για το cashier, και the door, και άλλα τέτοια, και ο άνθρωπος τον κοίταζε αποσβολωμένος προσπαθώντας να καταλάβει τι του έλεγε.

Εκτός όμως από κυκλώματα, έχουμε και παρέες, ναι, βέβαια, παρέες που γράφουν ιστορία. Μπορεί βέβαια να μην είναι σωστό για την χώρα την ιστορία της να την γράφουν παρέες, όπως αυτή του Γιώργου (aka ο 3ος), του Κωστάκη (aka μπουχέσας), του Αντώνη (aka 18%), ή άλλες παρέες όπως αυτές του Σωκράτη, της Μυκόνου, της Δίκας, του Πέτρου, του Τάσου ... πολλές οι παρέες παιδιά και δεν μετριούνται. (σημείωση aka = also known as)

Υπάρχουν όμως και άλλες παρέες, που γράφουν ιστορία, αλλά άλλου τύπου. Όχι απ’ αυτές με τις προμήθειες, το χρήμα και την εξυπηρέτηση, αλλά ιστορίες με γέλιο, γλέντι και πολύ μα πάρα πολύ κέφι.

Έπεσε στα χέρια μου το παρακάτω βίντεο. Να το δείτε και θα καταλάβετε τι σημαίνει παρέα. Αυτές είναι οι παρέες που γράφουν ιστορία πραγματικά.

Έχει γίνει τεράστια ιστορία με αυτό το βιντεάκι. Έχει 50 εκατομμύρια χτυπήματα! Και μην ξεχνάτε πρόκειται για βίντεο γάμου!!! Στις δικές μας τις παρέες λοιπόν, κάθε ευτυχία!!!!

Το σημερινό φαγάκι είναι Ιταλικό, και πολύ αρωματικό. Όταν είχαμε πάει στη Νάπολη, είχαμε αγοράσει συσκευασμένα ριζότα, έτοιμα, με όλα τα μπαχαρικά τους. Έπρεπε απλά να τα βράσεις. Έτσι είχαμε πάρει και το παρακάτω, που μας άρεσε πάρα πολύ, έψαξα το βρήκα και το έφτιαξα πρόσφατα.

Ριζότο Λεμόνι

1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
2 σκελίδες σκόρδο
2 μέτρια κλαράκια σέλινο κομένα σε λεπτές ροδέλες
150 γρ. ρύζι αρμπόριο ή καρολίνα για γεμιστά
1 σφηνάκι βότκα, ή 1 ποτηράκι μικρό κρασί ξερό
Ξύσμα από μισό λεμόνι
Φλούδα από μισό λεμόνι
Χυμό από 1 λεμόνι
3 κουταλιές της σούπας φρέσκο βασιλικό ψιλοκομμένο, ή φρέσκια ρίγανη
3 κουταλιές της σούπας παρμεζάνα
500 ml ζωμό λαχανικών από κύβο
ελαιόλαδο, αλάτι και πιπέρι
2 κουταλιές της σούπας μασκαρπόνε ή φιλαδέλφια, ή βούτυρο

Σε ένα μεγάλο τηγάνι με καπάκι σοτάρουμε στο λάδι το κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσει και να γίνει διάφανο, προσθέτουμε το σκόρδο λιωμένο και το σέλινο και τα σοτάρουμε σε μέτρια φωτιά όλα μαζί. Τα αφήνουμε να μαραθούν και τα σβήνουμε με το αλκοόλ. Αφήνουμε λίγο να εξατμισθεί και ρίχνουμε και το ρύζι, ανακατεύουμε να σοταρισθεί καλά και αυτό και στη συνέχεια προσθέτουμε μία κουτάλα από το ζεστό ζωμό, και τη φλούδα από το μισό λεμόνι. Μαγειρεύουμε, ανακατεύοντας σε μέτρια φωτιά προσθέτοντας λίγο λίγο στον ζωμό όταν ψιλοσώνονται τα υγρά του. Θέλει περίπου 15-17 λεπτά μαγείρεμα, πρέπει να κρατάει λίγο το ρύζι στο δόντι. Όταν είναι έτοιμο, βγάζουμε τη φλούδα και ρίχνουμε το χυμό και το ξύσμα. Ανακατεύουμε και προσθέτουμε το βασιλικό, και τη παρμεζάνα. Ανακατεύουμε και βγάζουμε από τη φωτιά. Στο τέλος προσθέτουμε το μασκαρπόνε ή το βούτυρο και ανακατεύουμε να ομογενοποιηθεί και αυτό. Πρέπει να είναι λίγο ζουμερό και αρκετά μυρωδάτο. Σερβίρουμε γαρνίροντας με ξύσμα και φρέσκο βασιλικό.

Σήμερα

2010-06-02T16:32:00.001+03:00

Είμαι απ΄ αυτούς που πιστεύουν ότι το Ηρώδειο είναι ιερός χώρος. Δεν είναι για όλους. Δεν είναι για όλα τα είδη μουσικής, για όλα τα είδη θεάτρου. Μα τι ταμπού είναι αυτά ! θα μου πείτε. Ναι έτσι είναι, ταμπού, αυτό πιστεύω να μην το πω;

Ο χώρος έχει δοθεί σε πολλούς καλλιτέχνες απ’ όλο τον κόσμο, σε κάποιος άξιζε να τραγουδήσουν κάτω από την ακρόπολη σε κάποιους όχι, κατά τη δικιά μου γνώμη βέβαια. Πολλοί είναι επίσης αυτοί που παραπονέθηκαν γιατί δεν τους δόθηκε το Ηρώδειο. Η κυρία Βίσση για παράδειγμα, τόσο η ίδια όσο και οι οπαδοί της θεωρούν ότι οι «τσουλάρες» πρέπει να ακουστούν στον ιερό βράχο.

Σήμερα όμως είναι μία μαγική μέρα. Σήμερα ο Ψαραντώνης και ο Αγγελάκας θα τραγουδήσουν με τραγούδια Ελληνικά στο Ηρώδειο. Δεν θα είμαι εκεί δυστυχώς. Είναι μία δύσκολη εβδομάδα και δεν κατάφερα να οργανώσω τον χρόνο μου καλά. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία το αν θα είμαι εγώ εκεί η όχι. Σημασία έχει ότι κάποιος νοήμον γραφειοκράτης, σκέφτηκε ότι ένας κάποιος φόρος τιμής πρέπει να αποδοθεί στον αδελφό του Ξυλούρη που προάγει τη λύρα και το ούτι και την παραδοσιακή ελληνική μουσική, και που τραγουδάει ακόμα τον Ερωτόκριτο και ας έχουν περάσει κοντά 300 χρόνια από τότε που τον έγραψε ο Βιτσέντζος Κορνάρος.

Να ’χεν η θάλασσα βουνά
κι άγρια μονοπάθια
να πάρω ένα και να ’ρθω
μάθια γλυκά μου μάθια

Θάλασσα απ’ όλα τα νερά
και τα ποτάμια πίνεις
κι απ’ τα δικά μου δάκρυα
πλατύτερη να γίνεις

Δεν θα είναι όμως μόνος του. Μια άλλη θρυλική μορφή του σύγχρονου Ελληνικού Ροκ, ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Τρύπες, ο Γιάννης Αγγελάκας θα τραγουδήσει μαζί του και μαζί θα αποδείξουν πόσο Ροκ είναι οι μαντινάδες του Ψαραντώνη και πόσο παραδοσιακά είναι πλέον τα ροκ κομμάτια του Αγγελάκα.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Ζούμε πολύ δύσκολες εποχές. Ζούμε μαύρες μέρες και η αβεβαιότητα μας έχει όλους αγχώσει τόσο πολύ, που πλέον βλέπεις γύρω σου μόνο τεταμένα πρόσωπα. Με τις μουσικές που θα ακουστούν σήμερα στο Ηρώδειο, θα ανατριχιάσουν οι βράχοι, θα δακρύσουν τα μάρμαρα, και το φεγγάρι θα προσκυνήσει πάνω στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Ξέρω ότι δεν αρέσουν σε πολλούς αλλά για εμένα ο Ψαραντώνης και ο Αγγελάκας, είναι γνήσια τέκνα του Ελληνικού πολιτισμού, ότι έχει απομείνει δηλαδή.

Τι φαγάκι να γράψω αναρωτιόμουνα σήμερα, μιας και δεν έχω φτιάξει κάτι ιδιαίτερο τελευταία. Εκτός από τυρί. Ναι έφτιαξα τυρί! Έχω ξαναφτιάξει με μία συνταγή που βρήκα σε ένα περιοδικό και γινόταν χωρίς πυτιά. Ωραίο ήταν. Τώρα όμως ο Μιχάλης βρήκε πυτιά σε κάποιο μάλλον επαρχιακό μπακάλικο στην Αιδηψό, και μου έφερε και είπα να δοκιμάσω να φτιάξω τυρί με πυτιά. Βγήκε ένα νοστιμότατο ανθότυρο – μανούρι ανάλατο όμως γιατί δεν έβαλα αλάτι, πολύ ωραίο. Ξέρω καλά δεν πρόκειται να το φτιάξετε αλλά για να καλύψω την περιέργεια σας για το πως γίνετε το τυρί σας γράφω τη συνταγούλα!

Τυρί

1 λίτρο κατσικίσιο γάλα, φρέσκο πλήρες
1 λίτρο αγελαδινό γάλα, φρέσκο πλήρες
250 γραμμάρια κρέμα γάλακτος
2 σταγόνες πυτιά (ή 3 κουταλιές της σούπας λεμόνι αλλά δεν έπηξε τόσο πολύ με το λεμόνι)

Σε μία μεγάλη κατσαρόλα βάζουμε τα γάλατα και την κρέμα και τα ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι τους 35 βαθμούς. Διαλύουμε την πυτιά σε ένα δάχτυλο νερό και την ρίχνουμε στο γάλα. Ανακατεύουμε λίγο και το αφήνουμε, χωρίς να το ξανα-ανακατέψουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά (στο 3 σε κεραμική εστία) να ζεσταθεί μέχρι τους 85 βαθμούς, ελέγχουμε με θερμόμετρο. Σβήνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε να κρυώσει πάλι σιγά σιγά. Σε αυτή τη φάση το γάλα θα «κόψει» και θα γίνει το τυρόπηγμα (μεγάλα κομμάτια μαλακού τυριού, σαν κουταλιές γιαούρτι ένα πράγμα) και το ψιλοδιάφανο τυρόγαλο. Θέλει περίπου 30-45 λεπτά μέχρι να κρυώσει τελείως και να πήξει όσο το δυνατόν περισσότερο. Με μία τρυπητή κουτάλα μαζεύετε το τυρόπηγμα και το ρίχνετε σε ένα τουλουπάνι ή τούλι από μπομπονιέρες. Το αλατίζετε ελάχιστα και το κλείνετε με ένα σπάγκο. Το κρεμάτε στο νεροχύτη, ώστε να στάζει και το αφήνετε όλο το βράδυ να στραγγίξει. Εγώ έχω αγοράσει από την Τήνο μικρό καλαθάκι για πήξιμο τυριού! Για πλάκα το πήρα ποτέ δεν πίστευα ότι θα το χρησιμοποιήσω. Έβαλα μέσα εκεί το τουλουπάνι μου με το τυρί μου, και το κρέμασα από τη μπαταρία της κουζίνας. Έβγαλα ένα υπέροχο φρέσκο τυρί που με το φρεσκοτριμμένο πιπέρι που του ρίξαμε, μας έκανε με τον Μιχάλη να πιούμε όλα τα τσίπουρα πάλι!!!! Την άλλη φορά θα δοκιμάσω να το αρωματίσω λιγάκι με σκόρδο, ή με λίγο μάραθο ... θα δω!

Μπο Μπρουμελ

2010-06-01T15:49:00.001+03:00

Λίγοι γνώστες των πασοκο-καταστάσεων, γνωρίζουν αυτό το παρατσούκλι του Άκη. Ο παρ’ ολίγον πρόεδρος του Πασοκ και παρ’ ολίγον πρωθυπουργός της χώρας, κάποτε θεωρείτο ωραίος άνδρας. Θα μου πείτε, για κάποιες και ο Ανδρέας ήταν ωραίος άνδρας, γιατί όχι ο Άκης.

Σύμφωνα με τα αρχεία του κινήματος (υπενθυμίζω ότι το Πασόκ είναι κίνημα, όχι κόμμα) ο Απόστολος – Αθανάσιος (Αποστολάκης-Ακης) Τσοχατζόπουλος γεννήθηκε το 1939, προπολεμικός εραστής δηλαδή, εκεί λοιπόν το ‘ 81, όπου έγιναν όλοι αυτοί γνωστοί, ήταν 42 ετών παλικαράκι, στην ηλικία μου δηλαδή. Φανταστείτε τον λοιπόν, ψηλό και λεπτό, ανάμεσα στους κοντόχοντρους Έλληνες, μορφωμένο και αγωνιστή, καλοντυμένο και γοητευτικό με τα λευκά του μαλλιά, όταν οι μισοί άνδρες της γενιάς του δεν έχουν μαλλιά ..... κάπως έτσι του βγήκε και το παρατσούκλι του Μπο Μπρουμελ.

Ποιος του το έβγαλε δεν έχει καταγραφεί, είναι ο γαλλομαθής Πάγκαλος; Άγνωστο! Έπιασε όμως, και αν και οι Ελληνίδες δεν είχαν ιδέα ποιος στο καλό είναι αυτός ο Μπρουμέλ, με χαρά δέχτηκαν το γαλλόφωνο αυτό παρατσούκλι που απλά ανέβαζε τη γοητεία του Άκη. Αργότερα βέβαια αυτό το όνομα επανήλθε με τη μορφή πανάκριβου εστιατορίου στην Κηφισιά.

Πέρασαν τα χρόνια και αν και μεγάλωνε το παλικάρι, η γοητεία ανέβαινε όπως αυτή του Σον Κόνερι, ή του Γουόρεν Μπίτι. Βέβαια ο δικός μας έχει τα μαύρα του τα χάλια σε σύγκριση με τους παραπάνω, άντε όμως να το πεις αυτό στη μάνα μου. Θα σε έχεζε κανονικότατα.

Βέβαια μαζί με τις δημοτικότητα, την πολιτική ισχύ, την δύναμη, και προφανώς το χρήμα, ο θεσσαλονικιός πολιτικός απόκτησε και γκόμενες. Όλα αυτά πάνε μαζί βλέπετε. Άφησε για λίγο την επανάσταση στην άκρη, ανέθεσε σε άλλα συντρόφια την ευημερία της χώρας και έπιασε τις γκόμενες. Επειδή όμως ο γεροντοέρωτας είναι κακή φάση σας λεω, με μία απ’ αυτές την πάτησε.

Η κοπελιά είναι νεότατη, καμιά 40-αριά χρόνια μικρότερή του, ψηλή, κλασάτη, αριστοκρατική. Καμιά σχέση με την έρημη την πρώην, που και Γερμανίδα ήταν και μεγαλο-μεγάλη πλέον. Είναι δυνατόν ο ωραίος Ακης, ένας δάνδης επιπέδου Μπο Μπρουμέλ, να κάτσει με την Γερμανίδα γραία, και να χάσει το κορμί. Να την πατήσει ο άνθρωπος όπως στη διαφήμιση. Δεν θα χάσουμε το κορμί πατριώτη!! Ψέλλισε και τσούπ δρομολογήθηκε το διαζύγιο με την θεία, που το μόνο που την ένοιαζε ήταν ότι πρέπει να γυρίσει στη Γερμανία και μάλλον χάρηκε που άλλη θα φαει στη μάπα τον γέρο με τα τίλια του.

Ο γάμος του νέου ζεύγους έγινε στα Παρίσα, στο Φορ Σιζονς και είχε βουίξει το κίνημα και τα γειτονικά του κινηματάκια για το πόσο σοσιαλιστικό είναι το Φορ Σιζονς. Χεστήκαμε όμως για το σοσιαλισμό, το κορμί κοιτάμε τώρα και ούτε και μας ένοιαξε που το νέο μας τέκνο είναι μικρότερο από τα εγγόνια μας, αυτά – όπως μου είπε γνωστός μου Πασοκτζής, ανίατη περίπτωση λέμε – είναι μικροαστικά απωθημένα που τα αποβάλαμε μέσα από την πορεία μας στο τρίτο δρόμο!

Μετά το γάμο το ζεύγος έπρεπε κάπου να στεγάσει τον έρωτά του. Σε δυάρι στον Βύρωνα θα έμεναν, σαν εκείνο τον ηλίθιο τον Μαντέλη. Όχι βέβαια! Ένα σπιτάκι στη Διονυσίου Αεροπαγήτου, κάτι λίγο μην φαντάζεστε, 210 τετραγωνικά. Μην κοιτάτε που εσείς μένετε σε μικρά σπίτια, χαζοί είστε προφανώς. Ο κάθε άνθρωπος θέλει 70 τετραγωνικά μέτρα για να απλωθεί, λένε οι επιστήμονες, άρα ένα σπιτάκι για 2 ενήλικες και ένα μωρό πρέπει υποχρεωτικά να είναι πάνω από 200 τμ.

Επίσης ένας έρωτας σαν αυτόν πρέπει να στεγαστεί στους πρόποδες της Ακρόπολης. Αλλιώς δεν γίνετε λέμε. Το παγκόσμιο σύμβολο του πολιτισμού, της δημοκρατίας, του δυτικού τρόπου σκέψης, πρέπει να το ατενίζουν καθημερινά ζευγάρια σαν αυτούς. Ο δε Μπο Μπρουμέλ έχει προσφέρει τόσα πολλά στη χώρα, αφιλοκερδώς που θεωρεί μάλλον ότι του αξίζει το καλύτερο, η θέα της Ακρόπολης.

Ποτέ μου δεν εκτίμησα τους γηραιούς άνδρες που αφήνουν τις συνομήλικες γυναίκες τους για κάποιο κορμί. Ηθικά δεν μου στέκει όλο αυτό. Οι διαδρομές του χρήματος από οφσορ σε οφσορ, και από εταιρία σε εταιρία, μόνο αηδία μου φέρνουν. Όση αηδία μου έφερναν και τα νόμιμα και ηθικά του άλλου. Πόσο κρίμα τέτοιος εκφυλισμός. Κρίμα! Για μία γκόμενα!

Λοιπόν, χτες δεν έγραψα συνταγούλα γιατί δεν προλάβαινα και ο Σταύρος μου τα έχωσε!! Η σημερινή συνταγή λοιπόν είναι περίπλοκη και δύσκολή, καθ’ όλα ελληνική όμως. Μόλις την έφτιαξα και εμένα μου άρεσε πάρα πολύ.

Τουρλού κατσαρόλας

3 μεγάλες μελιτζάνες αργείτικες
4 κολοκύθια μέτρια
5 μεγάλες πατάτες
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι
3 σκελίδες σκόρδο
2 μεγάλες ντομάτες
1 κουτάκι ντοματάκια Σαντορίνης
2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
2 κουταλιές της σούπας ψιλοκομμένο μαϊντανό
2 κουταλιές της σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο κόλιανδρο
1 κουταλιά της σούπας ψιλοκομμένο δυόσμο
αλάτι, πιπέρι, λάδι
3 κουταλιές της σούπας τραχανά (προαιρετικά)

Κόβουμε τις μελιτζάνες σε ροδέλες πάχους 2 δάχτυλων και τις αλατίζουμε καλά. Τις βάζουμε σε ένα σουρωτήρι και τις αφήνουμε για 1 ώρα. Ξεφλουδίζουμε και αφαιρούμε τα σπόρια από τις ντομάτες. Τις κόβουμε σε ένα ξύλο σε μικρά καρεδάκια και τις βάζουμε σε ένα μπολ. Προσθέτουμε λίγο λάδι, αλάτι, λευκό πιπέρι, και μία κουταλιά της σούπας ζάχαρη, ανακατεύουμε και τις αφήνουμε να μαριναριστούν. Σε ένα άλλο μπολ αδειάζουμε την κονσέρβα με τα ντοματάκια Σαντορίνης και με ένα πιρούνι τα λιώνουμε. Καθαρίζουμε και κόβουμε τις πατάτες σε κομμάτια όπως για ψητό. Κόβουμε τα κολοκύθια σε ροδέλες με πάχος επίσης 2-3 δάχτυλα. Σε ένα τηγάνι βάζουμε λίγο λάδι και περνάμε τις πατάτες αρχικά και μετά τα κολοκύθια για λίγο, όχι να γίνουν αλλά να ψιλοτηγανιστούν απ’ όλες τις πλευρές. Τα βγάζουμε σε μία πιατέλα. Ξεπλένουμε τις μελιτζάνες και τις στύβουμε λίγο με το χέρι να φύγουν τα πολλά υγρά και τις περνάμε και αυτές λίγο από το τηγάνι με λιγάκι λάδι. Μην προσθέσετε άλλο λάδι όταν το πιουν, γιατί δεν θέλουμε να απορροφήσουν πολύ, και μετά να το βγάλουν στη κατσαρόλα. Θέλουμε απλά να τις μαράνουμε λίγο. Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι και λιώνουμε το σκόρδο. Βάζουμε σε μία μεγάλη κατσαρόλα (φαρδιά) λάδι αρκετό να καλύψει τον πάτο και σοτάρουμε το κρεμμύδι σε μέτρια φωτιά να μαλακώσει. Προσθέτουμε το σκόρδο και το σοτάρουμε και αυτό. Απλώνουμε πρώτα στον πάτο τις πατάτες, περιχύνουμε με την ψιλοκομένη ντομάτα. Από πάνω απλώνουμε τα κολοκύθια και πάνω πάνω τις μελιτζάνες. Δυναμώνουμε τη φωτιά και περιχύνουμε με τα ντοματάκια σαντορίνης και τον χυμό τους. Ρίχνουμε μπόλικο αλάτι, πιπέρι και την υπόλοιπη ζάχαρη και κουνάμε την κατσαρόλα από τα χερούλια της ώστε να ανακατευτούν τα υλικά. Μόλις πάρει βράση η σάλτσα την χαμηλώνουμε αρκετά (σε κεραμική εστία μαγείρεψα το φαγητό στο 3) και μαγειρεύουμε με σκεπασμένη κατσαρόλα για 15 λεπτά. Προσθέτουμε τα μυρωδικά και με μία κουτάλα ανακατεύουμε πολύ προσεκτικά να μην μας λιώσουν τα ζαρζαβατικά ώστε να πάνε παντού τα μυρωδικά. Δεν ξαναβάζουμε κουτάλα στο φαγητό. Μαγειρεύουμε για άλλα 15-20 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν οι πατάτες και τα κολοκύθια, αλλά όχι περισσότερο και μας λιώσουν οι μελιτζάνες. Ίσως να χρειαστεί λίγο νερό, εγώ πάντως δεν έβαλα, μιας και το ήθελα να είναι τσίμα τσίμα στα υγρά του. Θέλει όμως πολύ συχνό κούνημα η κατσαρόλα για να μην κολλήσει. Στο τέλος πρόσθεσα τον τραχανά ανοίγοντας λίγο χώρο στα πλάγια. Ο τραχανάς, είναι προαιρετικός, δίνει ξινούτσικο άρωμα στο φαγητό και απορροφάει όλα τα υγρά. Αν δεν το θέλετε και προτιμάτε ένα παραδοσιακό λαδερό για παπάρα, ξεχάστε τον!!! Τέλος αναποδογυρίστε τη κατσαρόλα σε ένα πυρέξ να απλωθούν τα ζαρζαβάτια ώστε να μπορέσετε να σερβίρετε, επιλέγοντας λίγο απ΄ όλα, και να μην τα διαλύσετε με την κουτάλα. Ένα αγαπημένο φαγητό, που με κράτησε 1 ώρα στην κουζίνα για την προετοιμασία του μόνο!!!

Robert Allen Zimmerman

2010-05-31T17:12:00.000+03:00

Ποιος είναι αυτός; θα μου πείτε τώρα; Δεν είναι ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης, δεν είναι ο Μπομπ ο Μάστορας, δεν είναι ο Μπομπ ο Μεζούρας, είναι ο ένας και μοναδικός, ο ανεπανάληπτος, ο ..... Μπομπ Ντύλαν.

Και ήταν ένα πανέμορφο καλοκαιρινό βραδάκι, όπως αυτά που μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν, όπως αυτά που μόνο στην Αθήνα τυχαίνουν. Όλα ήταν «όπως έπρεπε» η θερμοκρασία τέλεια, τα πεύκα εκεί στη Μαλακάσα μοσχοβολούσαν ρετσίνι, το φεγγάρι καλοκαιρινό, ο κόσμος υπέροχος, η παρέα καταπληκτική και οι μπύρες όσο παγωμένες έπρεπε να είναι.

Αφού πήγαμε σχετικά νωρίς, φοβόμουνα βλέπετε που θα παρκάρουμε και μην ταλαιπωρηθούμε, και βρήκαμε ευκολότατα να χώσουμε το αμαξάκι μας, το κόψαμε με το πόδι, κάτι λιγότερο από χιλιόμετρο, μέχρι που βρεθήκαμε στην καταπληκτική αλάνα του Τερρα Βαιμπρ, με το γρασίδι, και το πευκοδάσος να μας περιβάλλει. Τι να σας λεω δηλαδή, σε τέτοιον χώρο μέχρι και τον Τερζή ακούω!! Αράξαμε λοιπόν χάμω, βάλαμε και τις μπύρες στη μέση και αρχίσαμε να χαζεύουμε το κράουντ και να κουτσομπολεύουμε.

Τι να σας πω τώρα, τα πάντα όλα, από παππούδες 70 και βάλε, οικογένειες με έφηβους, φοιτητές, καθοδηγητές, φρικιά, ροκάδες, γκομενάκια, χεβυμεταλάδες, τύπισσες με τακούνια και γιαπάκια με σηκωμένους γιακάδες. Τα πάντα σας λεω, τα πάντα. Και καλά να πάμε εμείς οι σαραντάρηδες, να πάμε, άντε και οι μεγαλύτεροι. Τα παιδάκια όμως 16, 18 χρόνων να πάνε να δούνε τον παππού να ροκάρει, τι να σας πω περίεργο είναι.

Βέβαια ο κύριος αυτός είναι μουσική ιδιοφυΐα ακόμα και τώρα. Η μουσική του διαχρονική, μοναδική, εύπεπτη αλλά και ιδιάζουσα ταυτόχρονα. Οι στίχοι του, μικρά και μεγάλα ποιήματα, με νόημα, ουσία και ειρμό. Ένας κλασσικός, πλέον, τροβαδούρος, ένας σόλο ροκ σταρ.

Αλλαααααα .... και ας με συγχωρέσουν αυτοί που πιστεύουν ότι στα είδωλα δεν πρέπει να κάνεις κριτική.

Δεν καταλάβαινες τίποτα, τίποτα. Άκουγες ένα συνεχόμενο νιαούρισμα, ένα θόρυβο. Καλά, θα μου πείτε, ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ φωνή, πόσο μάλλον τώρα, στα 70ηντα του. Εδώ είναι το θέμα μου βλέπετε! Εγώ πήγα για να τον τιμήσω, δεν πήγα να τον ακούσω. Μπορούσα να φανταστώ ότι ένας άνθρωπος σε αυτή την ηλικία με το ζόρι, θα μπορεί να απαγγείλει. Έλα όμως που αυτός ο θόρυβος που έκανε, καθώς και ότι πολλά από τα τραγούδια ήταν ελαφρά διασκευασμένα, ή διαφορετικά ενορχηστρωμένα, μας έφερε σε μία τεράστια αμηχανία. Δεν μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε το τραγούδι!!

Πέραν αυτού, ο άνθρωπος ήταν πάντα ένας ιδιόμορφος σόλο καλλιτέχνης. Δεν ήταν ποτέ ο ροκ σταρ που θα ξεσηκώσει τα πλήθη. Η προτίμηση της μοναξιάς και η απαξία της μαζικότητας είναι προφανής σε όλη του τη ζωή. Μια στριμμένη γεροντοκόρη! Ε... αυτό το βγάζει και στη συναυλία. Δεν θα μιλήσει, δεν θα προσπαθήσει να ξεσηκώσει. Βλέπεις η μουσική του είναι τόσο δυνατή που τα υπόλοιπα περισσεύουν. Αυτό όμως κάνει η συναυλία του διαφορετική. Και εκεί που λες, οκει, δεν θα ξεσηκωθώ να χορέψω αλλά θα τραγουδήσω όλα τα λόγια ... κάπου εκεί την πατάς γιατί τι αν τραγουδήσεις?? Λέξη δεν βγάζεις. Θα μου πεις έπρεπε να τα ξέρεις όλα απ’ έξω ... τι μου λες δηλαδή ..... να γεμίσω το μυαλό μου και μετά να μην θυμάμαι πως με λένε.

Εμείς όλοι περάσαμε πολύ ωραία! Όχι γιατί ευχαριστηθήκαμε τη μουσική, όχι, έχω παει σε πολύ καλύτερες συναυλίες, αλλά γιατί είδαμε τον γερόλυκο πριν τα πεθάνει, γιατί ο χώρος ήταν πολύ όμορφος και γιατί ο κόσμος ήταν υπέροχος.

Καλοκαίρι στην Αθήνα σημαίνει συναυλίες, οπότε προετοιμαστείτε, ακολουθούν προς το παρόν Τζέθρο Ταλλ.

Μια απορία όμως .... τα έχει τόσο πολύ ανάγκη τα λεφτά, που κάνει ακόμα συναυλίες. Ο εβραίος!!!

Αλλάξτε όνομα!!

2010-05-27T19:35:00.001+03:00

Όλο το πανελλήνιο έχει μείνει κάγκελο. Όχι από τη χορηγία Μαντέλη, αυτή καθ’ αυτή, αλλά από την κυνικότητα της παραδοχής. Από την αστειότητα της επιχειρηματολογίας, από το θράσος της παρουσίας.

Έτσι είναι! Πλέον ο κάθε ένας – γιατί ο Μαντέλης είναι ο κάθε ένας μην τρελαθούμε - μπορεί να μας δουλεύει και με απόλυτη ειρωνεία να μας φτύνει στα μούτρα και εμείς να καθόμαστε εμβρόντητοι.

Ο κύριος αυτός λοιπόν, δεξή κωλομέρι του κύριου καθηγητή για πολλά χρόνια, δεν ασχολήθηκε με τα πάντα, οι τηλεπικοινωνίες ήταν το θεματάκι του και έτσι αφού πέρασε από ΟΤΕ, ΕΛΤΑ, Γενικές Γραμματείες, κατέληξε στο ένα και μοναδικό υπουργείο που του ταίριαζε το Μεταφορών και Επικοινωνιών. Έκανε τη μπάζα του ο άνθρωπος, σπούδασε και τα παιδάκια του, τον μεγάλο τον Χαράλαμπο σε ξακουστά πανεπιστήμια της Αμερικής όπου και έμαθε το παλικάρι τελεκομιουνικεσιονς και τη μικρή τη Χριστίνα σε ευρωπαϊκά μαγαζιά όπου έμαθε το κοριτσάκι αιτί και κομπιούτερς. Κάνανε και τα δύο τα διδακτορικά τους, γιατί σε περίπτωση που δεν το ξέρετε τα διδακτορικά πλέον είναι ψωμοτύρι, ιδιαίτερα αν έχεις λεφτά και ο μεν μεγάλος εργάζεται το παλικάρι στη Νόκια-Ζιμενς (που αλλού άλλωστε;) η μικρά έχει λίγο καιρό ακόμα μέχρι να τελειώσει τη διπλωματική της στην Ολλανδία.

Ο μπαμπάς, όμως μιας και οι ιθαγενείς δεν τον ξαναεκλέξανε, γιατί άραγε τέτοια προσωπικότης;; αποφάσισε να βγει για δουλειά νέο παιδί που είναι σιγά μην βγει στη σύνταξη από τα 60 – αυτά είναι για τους ιθαγενείς είπαμε!! - πήγε λοιπόν στο παλιό του φίλο (δεν σας λεω όνομα αλλά εύκολα μπορείτε να το βρείτε) και του ζήτησε δουλεία.

Έχω μία στο Ουζμπεκιστάν, του λεει ο άλλος, πας; Τι θεματάκι είπαμε; Προώθηση του εκδημοκρατισμού της χώρας! πως σου φαίνετε; Μια χαρά απαντάει ο παν-μέγιστος, τα ξέρω εγώ αυτά. Στα γρήγορα ετοιμάζει ένα σιβί και το στέλνει στον πελάτη – την ευρωπαϊκή επιτροπή (μόνο αυτοί χρηματοδοτούν τέτοιες μαλακίες!) . Κάγκελο οι κοινοτικοί τέτοιο παλικάρι, τέτοιες εμπειρίες, τέλεια, προσλαμβάνεστε!

Κάθισε εκεί από το 2004 μέχρι το 2006, μετά πήγε στην Μολδαβία, στην Ρωσία και τώρα στο Αζερμπαϊτζάν. Χώρες θα μου πείτε ! έτσι είναι αλλά γιατί περιμένατε κάτι καλύτερο; Εξάγουμε νοου χαου στη λαμογιά, και πορτοκάλια. Ξέρετε τι μισθοί παίζουν για τέτοιες δουλειές? Κάπου στα 10 000 Ευρώ το μήνα, μαύρα (μέσω εταιρίας στο Λουξεμβούργο) και καθαρά μιας και χώρια χρεώνονται η διαμονή, διατροφή και μετάβαση.

Που τα ξέρω αυτά; Μα αυτή ακριβώς είναι η δουλειά μου, και τα έργα ξέρω, και την εταιρεία για την οποία εργάζεται ξέρω και τα πάντα όλα ξέρω, εγώ και αρκετοί άλλοι άλλωστε.

Η γνώμη μου είναι όμως ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να πληρώσει. Δεν χρειάζεται να πάει μέσα για το σκάνδαλο της Σιέμενς, ας πάει μέσα για φοροδιαφυγή, ας πάει μέσα για ψευδή δήλωση, ας την πληρώσουν τα παιδιά του και μέσω αυτών ο ίδιος, ας σπιλωθεί το όνομα Μαντέλη για πάντα, να γίνει συνώνυμο της λαμογιάς, να περπατάνε στο δρόμο και να τρωνε ροχάλες, να είναι δαχτυλοδειχτούμενοι, να ντρέπονται να βγουν στο δρόμο, όχι μόνο εδώ παντού εκεί που ζούνε, εκεί που κρύφτηκαν τα τρωκτικά. Να πας και να πεις στους συναδέλφους του κυρίου Μαντέλη υιού για παράδειγμα, ότι το παιδάκι σπούδασε με δικά μου λεφτά τα οποία και υφάρπαξε η σκουλικαντέρα ο πατέρας του!!! Να σου πω εγώ ευυπόληπτοι πολίτες.

Ξέρω ότι αυτό δεν αρέσει σε πολλούς, τα παιδία βλέπετε είναι αθώα, όπως όμως και όλοι οι συνταξιούχοι που τους έκοψαν τη σύνταξη! Ναι είναι λαϊκίστικο, αλλά κάπως πρέπει να πληρώσει ο τύπος.

Ένα αλλιώτικο γλυκό έχει το μενού σήμερα. Είχα πολλούς ενδοιασμούς να το φτιάξω αλλά είχα και μπόλικο ροκφόρ σπίτι που έπρεπε να χρησιμοποιήσω. Σας το προτείνω!!

Κέικ με ροκφόρ και αχλάδι

300 γραμμάρια ροκφόρ πολτοποιημένο στο μούλτι
200 γραμμάρια αμύγδαλα σκόνη
200 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
160 γραμμάρια ελαιόλαδο
260 γραμμάρια άχνη
1 κουταλάκι του γλυκού μπέικιν πάουντερ
6 μισά αχλάδια κονσέρβας ψιλοκομμένα

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε όλα τα υλικά κρατώντας τα αχλάδια για το τέλος. Αφού ομογενοποιηθούν προσθέτουμε και τα κομματάκια αχλάδι και ενώνουμε τα υλικά μαζί. Γεμίζουμε αλευρωμένη και βουτυρωμένη φόρμα κέικ και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς για 50 λεπτά περίπου.

Ανησυχία

2010-05-26T19:01:00.001+03:00

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως που κάθομαι δω-να μονάχη, για ένα και μοναδικό πράγμα ανησυχώ και σκιάζομαι:

Για το αν θα δώσει συνέντευξη ο Καραμανλής και σε ποιόν.

Πως να το κάνουμε δηλαδή, είναι μεγάλο θέμα. Θα μου πείτε, τι να μας πει τώρα ο άχρηστος! Όχι δεν έχετε δίκιο, τόσοι άνθρωποι τον ψήφισαν και τον ξαναψήφισαν και θεώρησαν για τουλάχιστον 10 χρόνια ότι ήταν οι καταλληλότερος. Τώρα καταλληλότερος να μας πτωχεύσει, να μας φουντάρει, να μας τρελάνει, τι να σας πω δεν ξέρω ρωτήστε τους, καταλληλότερος πάντως.

Να την δώσει λοιπόν τη συνέντευξη το παλικάρι, έτσι που κάθετε μετά τα σουβλάκια του, και αφού έχει ρίξει και ένα ρέψιμο με το μπυρόνι, να μας πει που πήγαν τα λεφτά που ρωτάει ο κόσμος, να μας πει πόσο άχρηστος είναι και άλλα τέτοια. Αφού θέλουν να τον ακούνε και ρωτάνε γιατί δεν μιλάει τι να πω εγώ; Όχι να πω; χώρια που δεν μου πέφτει και λόγος, εγώ πάντα έλεγα ότι ο μπούλης θα τα σκατώσει εσείς δεν με ακούγατε.

Τώρα αν τη συνέντευξη θα τη δώσει στην Πρετεντάρα, ή σε κάποιον άλλο, καρφάκι δεν καίγετε σε κανένα και αυτό είναι ένα μαύρο γεγονός, όσο μαύρη είναι και η μοίρα μας!!!

Ένας άλλος λόγος επίσης, σοβαρότατος θα έλεγα, ανησυχίας είναι τι θα κάνει ο Αλκαίος με τη Γιουροβίζιον. Τι να σας πω, το πανελλήνιο δεν κοιμάται τα βράδια!!! Το μόνο καθησυχαστικό είναι ότι ένα τέτοιο τραγούδι με τον τίτλο «Όπα!!» μάλλον, μάλλον λεω, δεν θα βγει. Γιατί έτσι και βγει και μου έρθει εκείνος ο Γερουλάνος και μου πει, πλέρωνε τώρα για να οργανώσουμε και Γιουροβίζιον, δεν ξέρω και ‘γω τι θα κάνω!!! Θα βγω στον δρόμο και αρχίσω να δαγκώνω κόσμο, αυτό θα κάνω.

Λουκουμάδες

500 γραμμάρια γάλα φρέσκο
500 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
½ σακουλάκι ξερή μαγιά
2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
½ κουταλάκι του γλυκού μαστίχα σκόνη ή 1 σταγόνα μαστιχέλαιο
1 πρέζα αλάτι
ηλιέλαιο για το τηγάνισμα
μέλι, κανέλα και καρύδια

Βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι το 1/3 από το γάλα και ζεστάνετέ το λιγάκι (μέχρι τους 35 βαθμούς περίπου). Βάζετε το ζεστό γάλα σε ένα μεγάλο μπολ και διαλύετε μέσα τη μαγιά τη ζάχαρη και το αλάτι. Προσθέτετε το υπόλοιπο γάλα, τη μαστίχα και στο τέλος το αλεύρι σιγά σιγά. Ανακατεύετε καλά να ομογενοποιηθεί το μίγμα και να έχουμε ένα μαλακό ζυμάρι, αρκετά αραιό όμως, όχι όπως η ζύμη του ψωμιού, αλλά να μπορούμε να την πιάσουμε με τη χούφτα μας να μην είναι σαν χυλός. Ανάλογα με το αλεύρι ίσως χρειαστεί να προσθέσετε λίγο αλεύρι ακόμα Αφήνουμε το μίγμα, σκεπασμένο, να φουσκώσει και να διπλασιαστεί για μία ώρα.

Ζεσταίνουμε σε μία κατσαρόλα το λάδι, παίρνουμε αρκετό ζυμάρι στη χούφτα μας και την κλείνουμε πάνω από την κατσαρόλα ώστε να βγει ένας στρογγυλός λουκουμάς και να πέσει μέσα στο λάδι. Ίσως να χρειαστεί να τον κόψουμε με ένα βρεγμένο μαχαίρι από το υπόλοιπο ζυμάρι που είναι μέσα στη χούφτα μας. Με αυτό το τρόπο κόβουμε μικρούς ομοιόμορφους λουκουμάδες που τηγανίζουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να χρυσίζουν. Τους βγάζουμε και τους στραγγίζουμε σε χαρτί κουζίνας. Για να σερβίρουμε περιχύνουμε με μέλι, κανέλα και πασπαλίζουμε με καρύδια. Δεν είναι δύσκολοι, πιστέψτε με, και αξίζει να τους φτιάξετε ένα απόγευμα.

Pelion οπως Πήλιο

2010-05-25T15:53:00.001+03:00

Πόσο όμορφο είναι αυτό το βουνό, πόσο όμορφο!! Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ένας τόπος να είναι τόσο ευλογημένος, να έχει τα πάντα, φύση, χωριά, παραλίες, θάλασσες, τα πάντα.

Αν και ο ξενώνας που μας φιλοξένησε ήταν καταπληκτικός, γυρίσαμε όλο το βουνό, πήγαμε παντού σχεδόν και έτσι κουραστήκαμε λιγάκι, αλλά χαλάλι.

Μιας και στο Πήλιο έχουμε πάει πολλές φορές, και έχουμε δει τα sos είπαμε να μείνουμε στο Μούρεσι, που είναι στην βόρεια-ανατολική πλευρά, βλέπει Αιγαίο και είναι κεντρικό για εκείνη τη περιοχή. Ο ξενώνας ήταν ο καλύτερος που έχω πάει, η μάλλον ο καλύτερος που έχω δει. Ένα παλιό πέτρινο σπίτι ανακαινισμένο υπέροχα, με εξαιρετικό γούστο. Το δωμάτιο είχε τα πάντα, cocomat στρώματα, και παπλώματα και πετσέτες και ήταν όλα τόσο καλόγουστα και τόσο προσεγμένα, που τι να σας λεω τώρα!!! Στο σαλονάκι υπήρχε όλη τη μέρα ζεστός καφές και σπιτικό κέικ, και βουνίσια ροφήματα με μέλι και και και .....

Εντυπωσιαστήκαμε, τόσο από τον ξενώνα όσο και από τα νέα παιδιά που τον είχανε και έδειξαν τόσο ενδιαφέρον και μας έδωσαν οδηγίες για την περιοχή και μας είπαν που να πάμε μέχρι τηλέφωνο μας πήραν αφού είχαμε φύγει, να μας ρωτήσουν αν περάσαμε καλά γιατί αυτοί μένουν στην Αθήνα και είχαν φύγει νωρίτερα από εμάς. Θα μου πείτε τα στοιχειώδη σε εντυπωσίασαν;;; ναι τα στοιχειώδη! Γιατί πλέον είναι σπάνιο κάποιος να κάνει καλά τη δουλειά του, και να είναι ευγενικός και να είναι και επαγγελματίας.

Για να φανταστείτε στην επιστροφή είπαμε να φαμε σε ένα από τα γνωστά και περίφημα τσιπουράδικα του Βόλου. Μαλακία μας τελικά! Αφού τα αγενέστατα γκαρσόνια μας εκνεύρισαν με τη καθυστέρησή τους και τον αντιεπαγγελματισμό τους, ανοίξαμε τον κατάλογο και το 90% των πιάτων του ήταν από κατεψυγμένα, προπαρασκευασμένα σκευάσματα. Τι να σας λεω τώρα, εντυπωσιαστήκαμε, τα πάντα, κροκέτες, χταπόδια, σουπιές, γαρίδες, σαγανάκια, όλα μα όλα ήταν κατεψυγμένα. Μα γιατί να φαω κατεψυγμένο χταπόδι ατλαντικού, Μάη μήνα στην Ελλάδα;;;

Έτσι λοιπόν όταν βλέπεις κάποιον να προσπαθεί να κάνει καλά τη δουλεία του, πρέπει να τον επαινείς. Ο ξενώνας λέγετε Το μυστικό του βουνού και θα τον βρείτε στο σαιτ www.mountainsecret.gr, και προσέξτε δεν είναι ακριβός, καθόλου ακριβός. Με λίγα λόγια, να πάτε. Θα βάλω και φωτογραφίες τις επόμενες μέρες, δεν τις έχω κατεβάσει ακόμα.

Εκτός από τον Ξενώνα όμως και άλλα ήταν πολύ ωραία, τα ψάρια που φάγαμε σε ταβερνάκια, οι παραλίες που είδαμε η μία ωραιότερη από την άλλη (με τη σειρά προτίμησης Μυλοπόταμος, Λαμπινού, Ποτιστικά, Φακίστρα, Παπά Νερό, Νταμούχαρη, ...., όρεξη να έχετε!) τα χωριά κρεμασμένα πάνω στο βράχο, το δάσος, η αρχιτεκτονική, το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και η μαγευτική πολυνησία του Παγασητικού. Τι άλλο θέλει ο άνθρωπος! Μόνο 3 ώρες δρόμος από την Αθήνα και είστε στους πρόποδες του Πηλίου.

Χωριό κορυφή ο Λαύκος στο Νότιο Πήλιο, με θέα τον Παγασητικό πιάτο! Όλα τα λεφτά σας λεω, όταν πάτε – γιατί θα πάτε – θα με θυμηθείτε.

Με ρωτήσατε πολλοί αν είχε κόσμο, όχι δεν είχε. Δεν ήταν άδειο βέβαια, ο Ξενώνας μας για παράδειγμα ήταν γεμάτος, αλλά δεν γινόταν αυτός ο μαύρος χαμός που έβλεπες άλλες εποχές. Εμάς αυτό βέβαια μας άρεσε, και δεν το αποδώσαμε στην κρίση. Μάλλον για το νωρίς της εποχής, τον καιρό και το κρύο μας έφερνε το πράγμα. Αλλά και πάλι τι να σας πω. Εμείς ξεκινήσαμε να πάμε 15 άτομα και τελικά πήγαμε μόνο 3. Εμείς οι προνομιούχοι ......

Η σημερινή συνταγή είναι του κουμπάρου μου, που τη φτιάχνει για τα παιδιά. Αν και Ελληνοαμερικάνος ο Στήβ, με μηδενικές γνώσεις στη κουζίνα, κάποιος του την έμαθε όταν ήρθε στην Ελλάδα αυτή την εύκολη και πολύ υγιεινή συνταγή, και από τότε τη φτιάχνει συνέχεια. Παραδόξως βγάζει τα πιο νόστιμα μπισκότα.

Μπισκότα με βρώμη και ταχίνι

½ φλιτζάνι ταχίνι
½ φλιτζάνι μέλι
1 φλιτζάνι αμύγδαλα λεπτοκομμένα στο μούλτι
½ φλιτζάνι σταφίδες ξανθές
1 ½ φλιτζάνι νιφάδες βρώμης (κουάκερ)
λίγες σταγόνες σοκολάτας ή μισή κουβερτούρα πολύ ψιλοκομμένη
κανέλα

Σε ένα μπολ ανακατεύετε όλα τα υλικά μαζί μέχρι να ομογενοποιηθούν. Στρώνετε με λαδόκολλα μία λαμαρίνα και με ένα κουτάλι απλώνετε σε όλη τη λαμαρίνα κουταλιές σε μέγεθος καρυδιού. Δεν φουσκώνουν και άρα δεν χρειάζονται απόσταση μεταξύ τους. Τα ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς αέρα για 8 με 10 λεπτά. Αφήστε τα να κρυώσουν και να σφίξουν πριν τα βγάλετε από τη λαμαρίνα.

Μόνο συνταγή

2010-05-21T15:45:00.001+03:00

Σήμερα δεν έχω πολύ χρόνο για μπαρουφολογίες, μόνο για μία συνταγούλα μπήκα. Φεύγουμε για Πήλιο, να ηρεμήσουμε λιγάκι, να μυρίσουμε φρέσκο αέρα, να ανοίξει το μάτι μας ....

Αγκινάρες με προσούτο

12 αγκινάρες, καθαρισμένες και κομμένες στα 4
2 κρεμμύδια ψιλοκομμένα
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
3 φλιτζάνια ζωμό κοτόπουλο
8 φέτες προσούτο Ελληνικό αν γίνετε παρακαλώ, ζητήστε αυτό του κυρίου Στρεμένου, από τον Προυσσό της Ευρυτανίας
Χυμό από μισό λεμόνι
½ φλιτζάνι κρέμα γάλακτος
2 κρόκοι
1 κουταλιά της σούπας κορνφλάουερ
λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
λάδι αλάτι πιπέρι

Σοτάρουμε στο λάδι το κρεμμύδι και το σκόρδο μέχρι να μαλακώσουν σε μέτρια φωτιά. Προσθέτουμε και τις αγκινάνες και τις σοτάρουμε και αυτές λιγάκι. Σβύνουμε με το ζωμό, αλατοπιπερώνουμε και μαγειρεύουμε με ξεσκέπαστη κατσαρόλα για μισή ώρα σε μέτρια φωτιά. Κόβουμε το προσούτο σε κομματάκια και το σοτάρουμε λίγο σε ένα τηγάνι. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τη κρέμα γάλακτος με τους κρόκους και το κορνφλάουερ, και το ρίχνουμε στις μαγειρεμένες αγκινάρες. Ρίχνουμε και το προσούτο και ανακατεύουμε. Πασπαλίζουμε με μαϊντανό και σερβίρουμε.

Του Σεμιναρίου

2010-05-20T16:45:00.002+03:00

Κύριε Σαμιωτάκη, Βασίλειου εδώ ..... είστε του Σεμιναρίου;; Θρυλική Δεσποινίς Διευθυντής, με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη που ήταν το παιδάκι του Σεμιναρίου.

Δεν σας είπα λοιπόν τα δρώμενα της περασμένης εβδομάδας και του Σεμιναρίου για Ιντερνάσιοναλ Μαρκετινγκ. Πολύ, πάρα πολύ καλό ήταν, πάρα πολλά μάθαμε ανάμεσα σε αυτά και τα διαγράμματα Σίνους Μιλιού (Sinus-Milieus) ή αλλιώς πατάτες (!) που δείχνουν την κοινωνική διαστρωμάτωση σε διάφορες χώρες, και βάση των οποίων οι μοντέρνοι διαφημιστές αποφασίζουν τι σπότ θα φτιάξουν. Ψαχτε να τα βρήτε στο Ιντερνετ και αν εχετε απορίες ρωτήστε με.

Πριν πολλά χρόνια, μου ζήτησαν στη δουλειά να διδάξω σε ένα σεμινάριο. Πάγωσα και που το άκουσα, και μόνο με την ιδέα ότι θα εμφανιστώ μπροστά σε κοινό, χέστηκα από το φόβο μου. Έψαξα λοιπόν και αγόρασα ένα βιβλίο, αμερικάνικο (μόνο αυτοί γράφουν τέτοιες μαλακίες) για την δυναμική μέσα σε μία αίθουσα διάλεξης, για το κοινό για των σεμιναρίων. Χρόνια τώρα, μετράω δεκάδες σεμινάρια ως διδάσκων και διδασκόμενη, πόσο δίκιο έχει αυτό το βιβλίο δεν μπορείτε να φανταστείτε.

Συμμετέχων Α: ο κύριος «τα ξέρω αυτά». Τα ξέρει όλα, αλλά ενδιαφέρετε πολύ να τα ξανακούσει προφανώς. Απαντάει σε όλες τις ερωτήσεις, πολλές φορές λάθος, γιατί ... τα ξέρει όλα! Όχι όλα όλα, αλλά όλα αυτά!!! Επιστημονικά αυτός λέγετε Unconscious Incompetent, δεν ξέρει και δεν το ξέρει!

Συμμετέχων Β: ο κύριος «τα ξέρω αυτά» και βαριέμαι. Έχει 62 πτυχία σε μάρκετινγκ, δουλεύει πολλά χρόνια στο θέμα, αλλά το σεμινάριο είναι καλή ευκαιρία για κοπάνα και δεν χάνω τέτοια. Από νωρίς ρωτάει «είναι δυνατόν να τελειώσουμε λίγο νωρίτερα σήμερα;;;»!!! αν και τον αγνοούν οι πάντες επιμένει να κάθετε μέχρι το τέλος, και να χασμουριέται.

Συμμετέχων Γ: Έλα ρε συ;;; σοβαρααααααά, γίνονται τέτοιααααααααααα, τι λεει ο άνθρωπος ρε.......

Συμμετέχων Δ: Πσσσσσς μεγάλε τώρα έγραψες!!! Αν τα κάναμε εμείς έτσι τα πράγματα, δέκα φορές καλύτεροι από τους Γερμανούς θα ήμασταν. Καλά είμαστε και έτσι λοιπόν

Συμμετέχων Ε: Αυτά κύριε προφέσορά μου είναι για μάνατζερ που δεν έχουν το ταλέντο και πρέπει να κρυφτούν πίσω από νούμερα. Γιατί εγώ για παράδειγμα ένα ταξίδι να κάνω σε μία χώρα α μ έ σ ω ς θα καταλάβω που κινείται η αγορά, τι να τις κάνω εγώ τις μελέτες και τα στοιχεία. Αυτά είναι για να χαλάς λεφτά. Έτσι πήγα στη Βουλγαρία και κατάλαβα ότι ο κόσμος διψάει για χυμούς, και αμέσως φτιάξαμε εργοστάσιο .... Και η τράπεζα σας έδωσε χρηματοδότηση χωρίς κάποιο μαρκετ ρισερτς;; Όχι βέβαια, έπρεπε να τους δώσουμε και τα χαρτιά αλλά εγώ το είχα καταλάβει αμέσως (ο συγκεκριμένος είναι μεγαλοδιευθυντής σε μεγάλη επιχείρηση αναψυκτικών-χυμών κλπ)

Συμμετέχων ΣΤ: Το εξηγείται λίγο γιατί δεν το κατάλαβα (αγαπητέ μου με αρνητικό IQ μην βγαίνεις από το σπίτι σου και με τυραννάς !!! κάτσε μέσα που θες και σεμινάρια το φελέκι μου!!!)

Συμμετέχων Ζ: Τα λετε σας παρακαλώ πιο αργά γιατί δεν προλαβένω να γράψω σημειώσεις. Μα σας έχουμε δώσει χανταουτς με όλα οσα λέμε! Αααααα, δεν το ήξερα και το τέστ από τα χαντουτς θα είναι;;; Δεν είμαστε στο σχολείο πουλάκι μου!!

Συμμετέχων Η: Να σας ρωτήσω, σας έχει συμβεί .... το «τάδε τρελό πράγμα», σας έχει συμβεί εκείνο, σας έχει συμβεί ετούτο, και να σας ρωτήσω ......

Συμμετέχων Θ: Ααααα ναι βέβαιααααα!!! Έχει συμβεί και σε εσάς;;; Ναι αμέ! Και τι εξάγει η επιχείρησή σας;; Ακόμα τίποτα το σκέφτομαι και δεν έχω αποφασίσει.

Όλοι αυτοί ήταν στο σεμινάριό μου, μαζί και με κάποιους άλλους που ήταν νορμάλ. Πάντα υπάρχουν και οι νορμάλ.

Μάλλον έχετε καταλάβει, ότι μου αρέσουν πολύ οι μους. Μάλλον μου θυμίζουν τις παιδικές τροφές, που τόσο μου άρεσαν παλιά. Τι να πω δεν ξέρω, πάντως όπου βρίσκω συνταγή για μους τη φτιάχνω και η παρακάτω σας πληροφορώ, είναι ένα υπέροχο γλυκό.

Μους Χαλβά

250 γραμμάρια χαλβά
250 γραμμάρια γάλα καρύδας (σε κονσέρβα το βρίσκετε στα σουπερ μαρκετ)
3 φύλα ζελατίνης
2 κουταλιές της σούπας λεμόνι
ξύσμα από μισό λεμόνι
Ψιλοκομμένα φιστίκια για γαρνίρισμα

Μουσκεύουμε τη ζελατίνα σε νερό και τη στραγγίζουμε αφού μαλακώσει. Ζεσταίνουμε ½ φλιτζάνι γάλα καρύδας και λίγο πριν βράσει το βγάζουμε από το φωτιά και ρίχνουμε μέσα τη ζελατίνα. Ανακατεύουμε καλά να λιώσει τελείως. Κόβουμε το χαλβά σε μικρά κομμάτια και τα χτυπάμε στο μούλτι μαζί με υπόλοιπο γάλα καρύδας, και προσθέτουμε το ζεσταμένο γάλα με τη ζελατίνα το χυμό και το ξύσμα. Μοιράζουμε το μίγμα σε μικρά ποτήρια και το βάζουμε στο πήξει για 4 ώρες. Γαρνίρουμε με τα φιστίκια και σερβίρουμε.

Τι να κάνεις;;;

2010-05-18T18:46:00.001+03:00

Τον λυπάμαι ρε παιδιά τον έρημο τον φοροφυγά, το παιδί του λαού. Τον λυπάμαι!!

Σε αυτή τη χώρα, βέβαια, κάθε λίγο και λιγάκι ασχολούμαστε με τον Τόλλλλλλλη το παιδί του λαού. Πότε με την πρώην κυρία του, ένας καραπούτανος ολκής, που μας τα είχε κάνει τσουρέκια με το διαζύγιό της και τις λεπτομέρειες του γάμου τους, πότε με τους ατυχείς έρωτές του, και τώρα με την φοροδιαφυγή του.

Μάλλον άσχημος, πολύ κοντός, πολύ λαϊκός, πολύ παιδί του λαού, πολύ ερωτιάρης, από τις χαζοταινίες του Φίνου έγινε εθνικός σταρ, εθνική περιουσία. Τέτοιοι ήμασταν τέτοιους σταρ είχαμε, θα μου πείτε και θα συμφωνήσω.

Από την άλλη, την Άντζελα, δεν θα την ήξερε ούτε θυρωρός της πολυκατοικίας της (α ρε Κατσιφάρα ιστορία έγραψες!) αν δεν είχε παντρευτεί το παιδί του Λαού και δεν είχε βέβαια επωμιστεί όλες τις ματσακανίες του τροβαδούρου της. Έτσι τα ωραία της μάτια δεν θα γινόντουσαν ποτέ, τα πιο εντυπωσιακά μάτια της εγχώριας πολιτικής.

Γλυκά πονούσε το μαχαίρι,
έσταζε μέλι η μαχαιριά.
Και πέθαινα στην αμμουδιά
πέρσυ το καλοκαίρι.

Και πέθαινα στην αγκαλιά σου
κι έκλαιγες μ’ αναφιλητά...
Και πέφταν πάνω μου λυτά
τα ζωντανά μαλλιά σου.

Μπορεί το παραπάνω – συγκλονιστικό ομολογουμένως – άσμα να το ερμήνευσε με περισσή λαγνεία ο Τόλλλλλλλης για την Ζωήτσα, την ΞΑΠ (Ξανθιά Αγαπημένη Παναγιά), αλλά τώρα, τώρα ...... μήπως ταιριάζει απόλυτα στην σημερινή κατάσταση;;;

Το ρητό ξέρετε με την γυναίκα του Καίσαρα δουλεύει και ανάποδα, δεν αρκεί να φαίνεται τίμια πρέπει και να είναι! Εμένα δεν μου φαίνετε καθαρός ο κύριος Τόλης, μπορεί και να είναι βέβαια ο άνθρωπος αλλά τι να το κάνεις αφού εδώ και 200 χρόνια δεν μπόρεσε να καθαρίσει το φορολογικό του μητρώο κάτι, κάτι λεω δεν πάει καλά. Τώρα αν η κυρία «τα μάτια», πρέπει ή δεν πρέπει να πληρώσει, τι να σας πω! Όταν κάποιος θέλει να μπει στην πολιτική, και άρα να μπορεί να σηκώνει το δάχτυλο σε εμένα και να μου τα χώνει, πρέπει να κοιτάξει την βαλίτσα του πρώτα πολύ καλά. Να βεβαιωθεί ότι δεν κουβαλάει τίποτα βρώμες, τίποτα ιστορίες, παλιές ή νέες. Μόνο τότε δικαιούται να μιλάει και να μας κάνει μαθήματα. Όσον αφορά στο Πασόκ, μην πανηγυρίζει, που την παραίτησε, γιατί ναι μεν η ΝΔ ούτε κατά διάνοια τέτοια συμπεριφορά, αλλά το σωστό θα ήταν να είχαν ελέγξει την υπόθεση μόνοι τους, και όχι να περιμένανε ένα δημοσιογράφο να την βγάλει και αυτοί να αντιδράσουν.

Αυτά είχα να πω! Να φανταστείτε ότι το Σάββατο η Φιφή έλεγε, ότι την εκπλήσσει γιατί έχει ακούσει από διάφορους ότι είναι αξιόλογη πολιτικός και δεν της το είχε, είναι σύζυγος του Τόλλλλλλλλη άλλωστε.

Τυροκαυτερή

250 γραμμάρια μανούρι
1 ½ κουταλιά της σούπας μπούκοβο
1 κουταλιά της σούπας λάδι
1 κουταλάκι του γλυκού πάπρικα
1/3 του φλιτζανιού κρέμα γάλακτος

Σε ένα κατσαρολάκι ζεσταίνουμε λίγο τη κρέμα γάλακτος να γίνει χλιαρή. Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε το λάδι με το μπούκοβο σε μέτρια φωτιά. Στο μούλτι χτυπάμε το μανούρι τριμμένο, με τη κρέμα γάλακτος, το λάδι με το μπούκοβο, και τη πάπρικα. Τα χτυπάμε μέχρι να λιώσουν όλα και να γίνουν αφράτη κρέμα. Τη βάζουμε σε ένα τάπερ στο ψυγείο για ένα βράδυ να κρυώσει και να δέσει. Γίνετε και με φέτα αλλά εγώ προτιμώ βέβαια το μανούρι. Επίσης γίνετε και με καυτερή πράσινη πιπεριά αλλά νομίζω ότι το μπούκοβο δίνει άλλο αέρα. Με ζεστά ψωμάκια ή αραβικές πίτες είναι εξαιρετική.

Τυχαίο;;;

2010-05-17T15:04:00.002+03:00

Άπαιχτη διαφήμιση. Άπαιχτη! Αυτή μωρέ με το Τυχαίο;; δεν νομίζω!

Ο τύπος με την αφάνα, είναι μοναδική μαλακόφατσα, και η φωνή αντίστοιχα, όσο πρέπει τσιριχτή και πλαδαρή. Το απίθανο όμως είναι η συνωμοσιολογία. Όλα οδηγούν στο νούμερο που θέλουμε, και αυτό δεν είναι τυχαίο, αγαπητοί μου.

Τι έχω ακούσει αυτές τις μέρες δεν λέγετε. Έχουμε τα μαύρα μας τα χάλια, από κάθε άποψη, και μίας και ο ανθρώπινος νους δεν χωράει αυτά που μας συμβαίνουν, αρχίζουμε και τα ρίχνουμε σε θεωρίες, συνωμοσίας και μη, ουσίας και μη, βλακείας και μη.

Καθόλου τυχαία λοιπόν δεν είναι η επίσκεψη Ερντογάν με τα σημερινά οικονομικά της παρτίδας μας, καθόλου τυχαίο ότι το Ερντογονγαιλοιυκνα (εκείνο το ηφαίστειο ντε! Στην Ισλανδία) ξαναέσκασε την ίδια ακριβώς –προσέξτε τι σας λεω !!! – την ίδια περίοδο που άρχισαν τα σπρεντ να αποκλιμακώνονται. Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι ΟΤΕ βγήκε από το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης την ίδια ώρα, την ίδια ώρα λέμε, που μου κόλλησε το στιφάδο στην κατσαρόλα .....

Τυχαίο ;;;; δεν νομίζω !!!!

Το παρακάτω γλυκάκι το έφτιαξα σε ένα από τα τραπέζια μου και άρεσε πολύ. Είναι από ένα βιβλίο με εξελληνισμένες συνταγές, ενός από τους καλύτερους έλληνες μαγείρους, του κου Χριστόφορου Πέσκια.

Πανακότα με γιαούρτι και μαστίχα

500 γραμμάρια γιαούρτι στραγγιστό
300 γραμμάρια γιαούρτι πρόβειο
500 γραμμάρια κρέμα γάλακτος
15 γραμμάρια φύλλα ζελατίνης
60 γραμμάρια ζάχαρη
2 σταγόνες μαστιχέλαιο, ή μισό κουταλάκι σκόνη μαστίχας
μισό κιλό φράουλες
1 σφηνάκι γλυκό κρασί ή λικέρ αμαρέτο ή κονιάκ και 2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη
λίγα φύλα δυόσμου για διακόσμηση

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τα γιαούρτια με τα 2/3 της κρέμας γάλακτος. Βάζουμε σε ένα βαθύ πιάτο τα φύλλα ζελατίνης με κρύο νερό και τις αφήνουμε 5 λεπτά να μαλακώσουν. Σε ένα μικρό κατσαρολάκι ζεσταίνουμε την υπόλοιπη κρέμα γάλακτος με τη ζάχαρη (και τη σκόνη μαστίχας αν βάλουμε σκόνη) σε μέτρια φωτιά μέχρι να λιώσει η ζάχαρη και να ζεσταθεί καλά η κρέμα. Στύβουμε με τα χέρια καλά τα φύλλα ζελατίνης και τα ρίχνουμε στη ζεστή κρέμα. Ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει τελείως η ζελατίνη. Προσθέτουμε τη κρέμα στα γιαούρτια και ανακατεύουμε. Τέλος βάζουμε και το μαστιχέλαιο. Ανακατεύουμε καλά και γεμίζουμε ή μια μεγάλη φόρμα ή μικρά φορμάκια. Τα βάζουμε στο ψυγείο μέχρι να κρυώσουν και να πήξουν καλά.

Καθαρίζουμε και ψιλοκόβουμε τα 400 γραμμάρια από τις φράουλες. Τις υπόλοιπες τις χτυπάμε στο μούλτι μαζί με το λικέρ μέχρι να γίνει πολτός. Ανακατεύουμε το πολτό από το μούλτι με τις ψιλοκομμένες φράουλες. Στο σερβίρισμα κόβουμε ένα κομμάτι πανακότα και περιχύνουμε με τις φράουλες. Πασπαλίζουμε με ψιλοκομμένο δυόσμο.

Φίλοι

2010-05-11T10:50:00.001+03:00

Τη παιδική μου φίλη, την είδα ξαφνικά να στέκει και να με κοιτά .....

Τα έλεγε, και τα λεει ακόμα βέβαια, ο Σαββόπουλος, αλλά τι να το κάνεις, τους χάνεις τους παιδικούς σου φίλους. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι και τους μη παιδικούς και αυτούς τους χάνεις.

Το Σάββατο είχα τους συμφοιτητές σπίτι. Με παίρνει ένας απ’ αυτούς το πρωί τηλέφωνο. Θα φέρω κοπέλα, μου λεει. Όποιον θες φέρε, του λεω. Κοίτα καλά, πάρε και τα άλλα κωλόπαιδα, και πες τους να είναι κόσμιοι, να μην με εκθέσουν, να μην αρχίσουν να λένε ιστορίες παλιές και με περάσει η κοπέλα για κανένα αληταρά, έχω σοβαρό σκοπό. Εσείς εξάλλου είστε τα μπαγκάζια μου, το παρελθόν μου.

Έτσι είναι η βαλίτσα του καθενός, εκτός από εμπειρίες, στιγμές, παθήματα και μαθήματα κρύβει μέσα της και ανθρώπους, σχέσεις, αγάπες και πάθη. Η εξοικείωση που όλοι νιώθουμε με τη βαλίτσα μας είναι πραγματικά εντυπωσιακή, και παρ’ όλο που οι άνθρωποι αλλάζουν, ωριμάζουν, μεγαλώνουν, κάνουν παιδιά και οικογένεια, είναι πάντα οι παιδικοί μας φίλοι.

Γενικά έχω πολλούς φίλους, δεν είναι υπερβολή, είναι πολλοί. Δεν τους μιλάω συχνά, δεν ξέρω τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας τους, το κινητό τους δεν το έχω στο σπιντ νταιλ της δικιάς μου παντόφλας, αλλά είναι φίλοι μου. Εγώ τους νιώθω φίλους. Τους σκέφτομαι, νοιάζομαι για αυτούς, θα τρέξω αν πρέπει και θα βοηθήσω. Βέβαια όλο αυτό θέλει μεγάλη ενέργεια από πλευράς μου, και υπομονή και ενδιαφέρον και προσπάθεια.

Πάντα οι καθημερινοί γνωστοί, οι σημερινές παρέες, απορροφούν τον χρόνο μας και την ενέργειά μας. Ένα χρόνο και μία ενέργεια που συνήθως δεν διαθέτουμε για τους φίλους μας, γιατί είναι δεδομένοι, γιατί είναι πάντα εκεί.

Δεν παραπονιέμαι, απλά μεταξύ τραπεζιών για το χατίρι φίλων, και μία συζήτηση που έκανα χτες με την Ολγα, για τους φίλους που χάνονται, αισθάνθηκα ότι είμαι πολύ ευτυχισμένη που έχω φίλους και τους αφιερώνω όλη μου την ενέργεια και ας είναι κουραστικό μερικές φορές.

Αυτά τα νέα του Σαββατοκύριακού. Ξέρετε αυτά τα κειμενάκια τα γράφω το βράδυ, και τα ανεβάζω το απόγευμα μετά τη δουλειά. Τα ήσυχα βράδια, που λεει και η Αρλέτα, που δεν βλέπω τηλεόραση, που δεν μαγειρεύω, που συνήθως διαβάζω, αυτά τα ήσυχα βράδια γράφω τις αρλούμπες μου και τις διαχέω στην μπλογκόσφαιρα. Αισθάνομαι ότι οι αναρτήσεις αυτές είναι σαν εκείνα τα ασυνάρτητα μηνύματα που στέλνουν οι διαστημο-επαγγελματίες και περιμένουν να τους ακούσει κανένα ούφο και τους απαντήσει. Ξέρω βέβαια ότι εκτός από μερικούς φίλους (είναι αρκετοί που δεν με διαβάζουν γιατί λένε ότι είμαι βλαμμένο!!) με διαβάζει και η Σοφία, από μακρινά μέρη, και ορισμένοι άλλοι, και αυτό είναι πολύ ωραίο.

Θα συνεχίσω λοιπόν γράφω αρλούμπες μετά συνταγών, και ελπίζω να κάνω τα τραπέζια σας πιο νόστιμα και τα μυαλά σας πιο δραστήρια.

Αυτή την εβδομάδα όμως ..... θα δυσκολευτώ. Όπως σας είπα παραπάνω γράφω βράδυ, άρα πρέπει να είμαι σπίτι το βράδυ για να το κάνω αυτό και να μην δουλεύω ωσάν το ζώο πράγμα που θα κάνω αυτή τη βδομάδα. Θυμάστε εκείνο το πρωί μαθήτρια το βράδυ πόρνη; έτσι και εγώ θα είμαι το πρωί υπάλληλος το βράδυ του σεμιναρίου.

Μέχρι τις 10 κάθε βράδυ θα κάνω σεμινάριο μάρκετινγκ. Τώρα τι το θέλω εγώ το μάρκετινγκ μηχανικός άνθρωπος και μάλιστα σε ηλικία συντάξιμη με δεδομένα προηγούμενων ετών; τι να σας πω .... δεν ξέρω. Δια βίου μάθηση, το λένε, να είμαστε ευέλικτοι και να προσαρμοζόμαστε. Έτσι και εγώ, αντί να κάτσω το ζώων να κάνω 3-4 ανήλικα, που δεν θα μπορώ να θρέψω, να πιάσω καμία δουλίτσα σε κανένα ευρύτερο τομέα (τη λέξη δημόσιο δεν την λέμε πλέον), να πάρω την συνταξούλα μου στα 42 που είμαι ωραία, ωραία, κάθομαι και κάνω τον κονσάλταντ, και πάω να μάθω μάρκετινγκ μηχανικός πράμα, και κοροϊδεύω το κόσμο – κατά τα λεγόμενα φίλου ! Τι να κάνεις όμως, έτσι είναι η ζωή, άδικη, τράβα τώρα να μάθεις για προντακτ ποζισιονινγκ, γέρος άνθρωπος!!!!

Άρα δεν έχει συνταγές και αναρτήσεις, γιατί δεν θα προλάβω. Υπόσχομαι όμως από βδομάδα, να σας επανέλθω με πολλές συνταγές. Εξάλλου 3 τραπέζια θα έχουν μεσολαβήσει.

Σκασμός

2010-05-07T15:45:00.000+03:00

Θέλω να σκάσουν όλοι. Όχι να σωπάσουν, να σκάσουν, να το βουλώσουν. Όλοι. Αυτό δεν γίνετε όμως. Πρέπει να ακούω ότι τις ιδεολογικο-πολιτικές μπαρούφες του κάθε ένα, όλες τις μαλακίες για τις εξόδους κινδύνου, όλα τα χαζά για απεργοσπάστες, όλα αυτά τα ανούσια που μόνο σκοπό έχουν να σε κάνουν να ξεχάσεις ότι δολοφονήθηκαν άνθρωποι για ιδεολογικό λόγο.

Δεν θέλω να ακούω τις περιγραφές της συναδέλφου που μιλάει για τη φίλης της, που το περασμένο Σάββατο τους είπε ότι ήταν έγκυος, και .... χάρηκαν όλοι τόσο πολύ ....

Δεν θέλω να ακούω τους πολιτικούς και τις πολιτικές τους. Να τις βράσω τις πορείες και τα δίκια του εργάτη που δεν μπορούν να περιφρουρηθούν.

Θέλω να κουφαθώ, και να τυφλωθώ, ώστε να μην βλέπω και να μην ακούω όλο αυτό το μίσος, που δεν μου ταιριάζει.

Ποιοι είναι άραγε οι γονείς αυτοί που μεγάλωσαν αυτά τα παιδιά που έβαλαν φωτιά στη τράπεζα; Είναι περήφανοι σήμερα; Έκαναν καλή δουλειά;

Αυτή η κοινωνία που φτιάξαμε, σήμερα στην Ελλάδα, είναι τόσο βρώμικη και τόσο άρρωστη, που δεν σώνετε. Και είμαστε όλοι υπεύθυνοι για αυτό. Και κυρίως όλοι αυτοί που μιλάνε και δεν βγάζουν το σκασμό.

Δεν ξέρω αν είναι ώρα για συνταγές. Μέχρι να το κλείσω το ρημάδι σκέφτομαι. Εξάλλου ο λόγος που το έφτιαξα, είναι οι 5-10 φίλοι μου, που με ξέρουν, να μπορούν να βρουν τις συνταγές που φτιάχνω, να λέμε καμιά μαλακία να περνάει η ώρα.

Ντρέπομαι

2010-05-06T11:25:00.000+03:00

Το μόνο συναίσθημα που έχω είναι αυτό της ντροπής. Όχι δεν είμαι θυμωμένη, δεν είμαι λυπημένη, δεν είμαι τσαντισμένη, αυτά αισθανόμουν τον Δεκέμβριο του 2008, σήμερα ντρέπομαι.

Ντρέπομαι που ζω σε αυτή τη χώρα, ντρέπομαι που η κοινωνία μας έχει συνηθίσει τη βία. Ντρέπομαι που είμαστε ανίκανοι να βγάλουμε τη βία από τη ζωή μας, ντρέπομαι που η λεκτική βία μπαίνει κάθε μέρα στο σπίτι μου μέσα από τη τηλεόραση, ντρέπομαι που κανένας, κανένας, κανένας, δεν βγαίνει να φωνάξει δυνατά ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΒΙΑ!!!!

Δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικοί και οι ιδεολογίες, δεν με ενδιαφέρουν τα δίκια και τα άδικα, δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις του κάθε ένα και ο σεβασμός τους, ΟΛΑ έχουν ισοπεδωθεί, τίποτα δεν έχει νόημα πλέον. Έχουμε καταρρεύσει ηθικά. Είμαστε μία κοινωνία που ανέχεται, δικαιολογεί και μερικές φορές επικροτεί τη βία τόσο σε συλλογικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Είναι απεργοσπάστες κάψτε τους! Είναι επιχειρηματίες σκοτώστε τους, είναι πολιτικοί δολοφονείστε τους. Βία στη βία. Η αστυνομία είναι δυνάμεις καταστολής, και η δολοφονία είναι απαλλοτρίωση ζωής.

Νομίζω ότι ζω έναν εφιάλτη, ακούω αποσπασματικά ασυνάρτητες κουβέντες η πορεία, τα μπλοκ, η περιφρούρηση, η μιγκ, οι κουκουλοφόροι, η προβοκάτσια, οι μολότοφ, η συναίνεση, τα μέτρα, .... τίποτα από αυτά δεν μου λεει κάτι, δεν τα καταλαβαίνω. Δεν θέλω ούτε να ακούσω ούτε να καταλάβω.

Θέλω να φύγω, να φύγω μακριά πολύ μακριά, να πάω κάπου που η βία δεν γίνετε αποδεκτή από τους πολίτες, να πάω σε ένα μέρος που τη στυγνή δολοφονία δεν την δικαιολογούν με σαθρά ιδεολογικά ευφυολογήματα, περί επανάστασης και παράπλευρων απωλειών. Να πάω κάπου που η ανθρώπινη ζωή είναι σεβαστή.

Να φύγω, γιατί ντρέπομαι που ζω εδώ.

Δεν ...

2010-05-05T15:51:00.002+03:00

Εχω χάσει κάθε δύναμη και επιθυμία να κάνω το οτιδήποτε. Δεν μπορώ να αναπνεύσω, δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ να καταπιώ. Ενας κόμπος έχει σταματίσει στο λαιμό μου και ένα δάκρυ είναι έτοιμο να σκάσει στα μάτια μου....

Δεν είμαστε άνθρωποι, αγρίμια είμαστε!