Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Ρουμανία - Αιγυπτος

Από το πρωί μου έρχονται στο νου εκείνα τα Χριστούγεννα του ‘ 89. Ήμασταν στην Αίγινα, όλη η οικογένεια μαζεμένη, και όσο ψηνόταν η γαλοπούλα η γιαγιά μου έλεγε «πάει το Τσαουσέσκουλο!». Είχε ζήσει βλέπετε την άνοδο και την πτώση του Κομουνισμού σε όλο της το εύρος. Από την εποχή του όπου το «σιδηρούν παραπέτασμα» όριζε τα πάντα στην Ευρώπη μέχρι τις εικόνες που βλέπαμε εκείνο το βράδυ στην τηλεόραση, με χιλιάδες κόσμου στην κεντρική πλατεία του Βουκουρεστίου, να ζητάνε το κεφάλι του Δικτάτορα επί πίνακι.

Τα γεγονότα των προηγούμενων μηνών, με τις βελούδινες «επαναστάσεις» των υπολοίπων χωρών του ανατολικού μπλοκ, μας είχαν κάνει να πιστέψουμε, ακόμα και εμάς που ήμασταν τότε «μικρά», ότι ήρθε η ώρα και οι κομουνιστο-δικτατορίες θα έπεφταν σαν ώριμα σύκα τον Αύγουστο.

Πιο παρανοϊκούς και σαλεμένους κυβερνήτες από τον Τσαουσέσκου και την γυναίκα του δεν είχε γνωρίσει η Ευρώπη. Ο άνθρωπος δεν ήταν κλασικός Κομουνιστής, ιδεολόγος, και τα λοιπά, ήταν σάικο. Απόφοιτος δημοτικού, ελάχιστα εγγράμματος, έδινε στον εαυτό του πτυχία διδακτορικού σε ότι επιστήμη γούσταρε. Ηθελε να φτιάξει το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο, το παλάτι του λαού, όπως το έλεγε, για να μένει ο ίδιος και η οικογένειά του σε περίπου 5000 δωμάτια! Είναι πολλές οι ιστορίες που λέγονται, άλλη φορά θα τις γράψω.

Αυτό όμως που μου περνάει τώρα από το νου είναι, ότι τότε ήταν ξεκάθαρο σε όλους ότι ο τύπος ήταν ένας από τους πιο στυγνούς, εναπομείναντες δικτάτορες στην Ευρώπη. Η αντίδραση των Ρουμάνων, ήταν ευπρόσδεκτη από όλους με χαρά, δεν θέλαμε να χυθεί αίμα βέβαια, αλλά μιας και δεν γίνετε αλλιώς, τι να κάνουμε, λέγαμε. Πρέπει να τελειώνουμε με τέτοια υποκείμενα που στην τελική και τον Κομουνισμό διέβαλλαν.

Επίσης ήταν η εποχή της τηλεοπτικής κυριαρχίας. Όλα τα έβλεπες στην τηλεόραση και σε ριαλ ταιμ!. Το μαλάκα να προσπαθεί να βγάλει λόγο και το πλήθος να τον βρίζει, τις φασαρίες, τα επεισόδια. Μεγάλη εντύπωση μας έκαναν όλα αυτά τότε. Ο τηλεοπτικός χρόνος, υιοθετήθηκε και στην απόδοση δικαιοσύνης. Τον μπαγλαρώσανε στις 9 το πρωί, ανήμερα Χριστούγεννα, κάπου στο μεσημέρι έγινε η δίκη τους συνολικής διάρκειας 2 ωρών, κατά τις 7 το απόγευμα τον είχαν εκτελέσει. Συνοπτικές διαδικασίες, μπας και γίνει καμία στραβή. Έτσι και αλλιώς ο τύπος είχε απολέσει προ πολλού το δικαίωμα για μια δίκαιη δίκη, ή για μία χάρη που θα οδηγούσε σε ισόβια. Οι φρικαλεότητες που βγήκαν στην επιφάνεια μετά τον θάνατό του, και που τότε ήταν γνωστές ακόμα και στις πέτρες εντός Ρουμανίας, έκαναν την όποια επιείκεια Εθνική Προδοσία.

Θα μου πεις: τι είναι αυτά που λες τώρα!!! Οι πολιτισμένοι λαοί δεν σκοτώνουν τους εχθρούς τους σαν σκυλιά. Έτσι είναι, αλλά αν με έχεις εξαθλιώσει έπαψα να είμαι πολιτισμένος, τι να κάνω.

Όταν ξεκίνησε η ιστορία με τις δικτατορίες της Βορείου Αφρικής (το ξέρω ότι ξενίζω μερικούς, αλλά ναι, ναι, ναι, Αίγυπτος, Τυνησία, Μαρόκο, Λιβύη ΔΕΝ είναι Μέση Ανατολή, είναι Βόρειος Αφρική), ούτε κατά διάνοια δεν σκέφτηκα την αντιστοιχία τους με τη Ρουμάνικη επανάσταση. Έτσι και αλλιώς σε αυτές τις χώρες η ζωή έχει άλλη αξία, και νόμιζα ότι διάφοροι φανατικοί θρησκόληπτοι, τα έχουν βάλει πάλι με τους Αμερικανούς, και τους δυτικούς εν γένη.

Όταν μετά από μέρες είδα τους φίλους μου τους Ρουμάνους στο Facebook, να γράφουν για την Αίγυπτο, συνδέθηκα που λένε, και κατάλαβα τον παραλληλισμό.

Η τηλεόραση βέβαια κάνει τη δουλειά της, η αγχωμένη Μαρία Καρχιλάκη, στο Μέγκα σου μεταφέρει ένα πανικό εφάμιλλου του πυρηνικού ολοκαυτώματος, και τα καλά εργαζόμενα δημοσιογραφάκια/υπάλληλοι του κυρίου και της κυρίας Βαρδινογιάννη, αναφέρονται στον «Πρόεδρο Μουμπάρακ». Μην ξεχνάμε ότι ο εθνικός μας ευεργέτης είναι συνεταίρος με το Αιγύπτιο ραμολί, και η κυρία «Ελπίδα» που αγαπάει τόσο πολύ «οοοοολα τα παιδάκια του κόσμου» είναι κολλητή με την σύζυγο του ραμολιμέντου και κάνουν μαζί αγαθοεργίες ανά τον κόσμο κάτω από την αιγίδα της Ουνέσκο. Για τούτα και για εκείνα, μιλάμε πολιτικαλι κορεκτ, χρησιμοποιώντας, τον επίσημο τίτλο του Δικτάτορα, ακόμα και τώρα, παραβλέποντας ότι κυβερνάει περίπου όσο κυβέρνησε ο Φράνκο την Ισπανία, και δεν εκλέχτηκε ποτέ! Ανέλαβε, εξουσία που του παραδόθηκε.

Αυτά όμως είναι πραγματικά λεπτομέρειες, μιάς και ο άνθρωπος αυτός, είναι «σοσιαλιστής», μέλος της σοβαρής «σοσιαλιστικής διεθνούς», που προεδρεύει ο δικός μας, επίσημος συνομιλητής όλης της δύσης, και όσο και αν φώναζαν οι έρημοι οι Αιγύπτιοι (διαβάστε το βιβλίο Σικάγο για να καταλάβετε), αλλά και οι οικονομικοί δείκτες της χώρας ότι μιλάμε για ανείπωτη φτώχια και διαφθορά, κανένας δεν άκουγε. Μιλάμε για γαμώ τις υποκρισίες (και από εμένα βέβαια)!

Τώρα που η φωτιά έχει μπει για τα καλά, και μάλλον δεν θα σβήσει εύκολα – δεν έχει κερδισθεί η μάχη ακόμα, αλλά λέμε – που καίγονται τα μπατζάκια μας, μιας και είμαστε πολύ γείτονες, μα πολύ πραγματικά, τώρα αρχίζουμε να μιλάμε, άναρθρα ακόμα, μιας και κάποιοι λένε για τη φτώχια αυτού του λαού, κάποιοι για τον μουσουλμανικό κίνδυνο, κάποιοι για το χάος που επικρατεί, κάποιοι για το δίκαιο του αγώνα. Αλλά τουλάχιστον μιλάμε, 10 χρόνια μετά τους πύργους, αποφασίσαμε εμείς οι δυτικοί να δούμε λίγο και τα χάλια αυτών των χωρών και να σκεφτούμε «μήπως μας αφορούν και αυτές οι δικτατορίες;».

Μια ακόμα αξιοσημείωτη διαφορά είναι, ότι αυτή η επανάσταση, δεν είναι τηλεοπτική. Ηρθε η ώρα των νέων μέσων να παρουν την σκυτάλη. Εχει ανάψει το Facebook και το Twitter!! Αν βάλεις #Egypt στο τελευταίο, θα καταλάβεις, ανεβαίνουν περίσου 5000 tweets το δευτερόλεπτο. Τους έκοψαν λέει την επικοινωνία, μαλακίες, δεν γίνετε πλέον να κόψεις την επικοινωνία, εκτός αν αρχίσεις να κατεβάζει δορυφόρους (αν δεν κάνω λάθος τα καλάσνικοφ δεν φτάνουν τόσο ψηλά). Πλέον υπάρχουν νέοι μέθοδοι στο τραπέζι για τα πάντα που αφορούν την επικοινωνία, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από τον 85-χρονο κυρ. πρόερδο!

Αν ο κυριος Μουμπάρακ θα έχει την τύχη του Τσαουσέσκου δεν το ξέρω. Πιστεύω όμως ότι κάτι ανάλογο του αξίζει. Το να βρει και αυτός καταφύγιο στα παλάτια της Σαουδικής Αραβίας ή κάπου αλλού, δεν αποτελεί δικαιοσύνη. Το αν αυτή η κατάσταση θα μεταδοθεί όπως η γρίπη των χοίρων σε χοιροστάσιο του Μεξικού, ούτε αυτό το ξέρω. Φίλοι και συνεργάτες από όλες αυτές τις χώρες λένε με βεβαιότητα, ότι δεν θα γλιτώσει κανένας, κανένας, είναι θέμα χρόνου πότε θα τους πάρει όλους η μπάλα. Αυτό λένε αυτοί συνεπαρμένοι από τον αέρα της «επανάστασης».

Φαίνεται όμως ότι η απόλυτη κυριαρχία του όλα αυτά τα χρόνια δεν τον βοηθάει να καταλάβει ότι ο κίνδυνος να τον κρεμάσουν με συνοπτικές διαδικασίες είναι πολύ μεγάλος. Έτσι την έπαθε και το Τσαουσέσκουλο, μεγάλεεεε, ούτε και κατάλαβε από που του ήρθε. Πόσο δίκιο είχαν οι Ρουμάνοι τελικά (το γράφει και το protagon αυτό).

Τώρα όσον αφορά κάποιους εδώ δικούς μας που ονειρεύονται ανάλογες επαναστάσεις και στην Ελλάδα, τι να πω; αν δεν μπορούν να κατανοήσουν τις θεμελιώδεις διαφορές της λαϊκής δυσαρέσκειας, εγώ θα τους την εξηγήσω. Στην τελική είναι και θέμα ευφυΐας.

Αντε να σας γλυκάνω, μιας και έχω χαθεί πολύ καιρό, και πρώτη μέρα σήμερα σας πήρα με τις πέτρες! Υπόσχομαι να προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά. Πνίγομαι όμως, βρε πουλάκι μου, και συνήθως τα βράδια είμαι ένα κουρέλι. Πρέπει όμως να καταγράφω τις συνταγές που φτιάχνω γιατί αλλιώς μην νομίζετε και εγώ τις ξεχνάω.

Σουφλεδάκια σοκολάτας

150 γραμμάρια κουβερτούρα
60 γραμμάρια βούτυρο
100 γραμμάρια μαύρη ζάχαρη
4 κουταλάκια του γλυκού αλεύρι για όλες τις χρήσεις
4 αυγά.

Λιώνετε τη σοκολάτα και το βούτυρο σε φούρνο μικροκυμάτων ή σε μπεν μαρί. Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε, τα αυτά με τη ζάχαρη, να ανακατευτούν πού καλά και προσθέτετε και το αλεύρι. Ανακατεύετε καλά και στο τέλος προσθέτετε τη λιωμένη σοκολάτα που έχετε ομογενοποιήσει με το βούτυρο. Μοιράζετε το μίγμα σε 6 ατομικές φόρμιτσες για σουφλέ ή μικρή μαφινιέρα, που έχετε όμως βουτυρώσει και αλευρώσει ελαφρά για να μην κολλήσουν. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στον αέρα στους 200 βαθμούς για 10 λεπτά. Τα βγάζουμε αμέσως και ξεφορμάρουμε μετά από 2-3 λεπτά. Σαν μαλακό κεκάκι απ’ έξω, υγρό από μέσα. Έτσι πρέπει να είναι. Μην νομίσετε ότι είναι άψητα και τα παραψήσετε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: