Γενικά έχω καλές σχέσεις με τα διάφορα φυσικά φαινόμενα, τα πάμε καλά βρε αδελφέ, συναντιόμαστε, τα λέμε που και που, και όλα βαίνουν καλώς. Με το σεισμό όμως έχω μαλώσει από την πρώτη πρώτη μας συνεύρεση, κάτι δεν μου άρεσε απάνω του, δεν μου πήγαινε το στυλάκι του, πολύ κουνιστός, πολύ απρόβλεπτος. Από το ΄81 λοιπόν, έχω κόψει σχέσεις, δεν μιλιόμαστε!
Ανήκω στην κατηγορία αυτών που πανικοβάλλονται με τον σεισμό, όχι απλά φοβάμαι, πανικοβάλλομαι, τρέμουν τα πόδια μου, δεν μπορώ να ανασάνω και η μόνη μου αντίδραση είναι να την κάνω, να βγω έξω στην ύπαιθρο, μακριά από κτίρια και οικοδομές. Έτσι όταν είμαι σε κτίριο το πρώτο που κάνω είναι να πάρω, πορτοφόλι, κλειδιά, ταυτότητα - διαβατήριο – άδεια οδήγησης, να «ποδεθώ» και να βγω έξω. Όλα αυτά τα κάνω με απίστευτη ταχύτητα, σχεδόν τρέχοντας, και μόνο όταν βρεθώ έξω αρχίζω και αναπνέω. Κάνω καμιά βόλτα (συνήθως με την πιζάμα μου), γύρω από το τετράγωνο και μετά είμαι εντάξει να ξαναμπώ μέσα. Μάλιστα μία φορά στη Ρουμανία, σε ένα σχετικά μεγάλο σεισμό μόνο εγώ είχα βγεί απο το σπίτι στο δρόμο με τις πιζάμες μου, και φυσικά αρνιόμουνα για ώρες να ξαναμπώ μέσα, είδαν και έπαθαν οι ντόπιοι συνάδελφοι να με πείσουν ότι στο Βουκουρέστι δεν ειναι και πολυ φυσιολογικό να είσαι με την πιζάμα σου στην αντίστοιχη Πανεπιστημίου στις 2 το πρωί ακόμα και αν εχει γίνει ένας μεγάλος σεισμός!!
Αυτό λοιπόν που φοβάμαι δεν είναι ο ίδιος ο σεισμός, αλλά τα κτίρια. Αυτά θα με πλακώσουν. Σε αυτά δεν έχω εμπιστοσύνη. Αυτά κουνιούνται πέρα-δώθε! Όταν είσαι στα χωράφια, το ταρακούνημα της γης είναι μάλλον αστεία κατάσταση. Είναι προφανές ότι δεν σε σκοτώνει, δεν σε απειλεί, εκτός αν ανοίξει κανα τεράστιο χαντάκι και χωθείς μέσα, ή γίνει τσουνάμι και σε πάρει και σε σηκώσει. Αλλά αυτά είναι μάλλον σπάνια φαινόμενα για την περιοχή του Γέρακα που μένω και άρα, το να με φοβίζουν ως πιθανότητες είναι μάλλον βλακώδες.
Η αγωνία δε του πόσο ήταν ο σεισμός είναι επίσης ηλίθια. Άντε και θα σου πουν ένα νούμερο βρε κακομοίρη, και τι έγινε;; έχει διαφορά αν είναι 5,9 ή 6,5;; Μάλλον όχι και μάλλον εγκυκλοπαιδική είναι πλέον αυτή η γνώση. Γιατί μετά το ΄99 καταλάβαμε όλοι ότι το 5,9 μπορεί να είναι πολύ πιο επικίνδυνο από το 6,5.
Τέλος πάντων, ένα από τα ωραία αυτών των γεγονότων οι περιγραφές των δημοσιογράφων. Απίστευτοι τύποι όλοι αυτοί οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ, απόφοιτοι οι περισσότεροι της ακαδημίας του ΑΝΤ1 (κάτι σαν το Κολούμπια ας πούμε) που με έντονα δραματικό ύφος και λαχανιασμένη φωνή – βασικό συστατικό του ρεπορτάζ, αν δεν είσαι λαχανιασμένος, δεν είσαι σοβαρός ρεπόρτερ – λένε απίστευτες και ασυνάρτητες αρλούμπες. Ένας στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ, έλεγε συνέχεια, «.... με όση ψυχραιμία μου έχει απομείνει, ...», και το έλεγε πραγματικά στην αρχή κάθε φράσης του. Ένας άλλος εξηγούσε τις ζημιές στα αεροδρόμια της Ανδραβίδας και του Αραξου και έλεγε, «οι ζημιές στο πύργο ελέγχου των αεροπλάνων δεν είναι μεγάλες» και «με δικά της μέσα η ΥΠΑ των αεροπλάνων θα κάνει προσγειώσεις και απογειώσεις για την Κεφαλονιά»!!! εγώ πάντως δεν κατάλαβα τίποτα.
Ένα άλλο θέμα των δημοσιογράφων είναι το πόσο άργησε το Αστεροσκοπείο να δώσει το μέγεθος. Τους αρέσει αυτό το θέμα, τώρα αν απασχολεί κανένα άλλο σώφρονα άνθρωπο, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Μα είναι εικόνα αυτή, να έχει γίνει σεισμός που τον ένιωσε όλη η χώρα, και άρα ήταν μεγάλος εκ των πραγμάτων, και να γκρινιάζουν γιατί έχουν περάσει 12 λεπτά και 32 δεύτερα και δεν έχει ανακοινωθεί το μέγεθος!!. Δηλαδή αν ανακοινωθεί σε 15 λεπτά θα αλλάξει κάτι;
Εκτός όμως από τους δημοσιογράφους χειρότερα γραφικοί είναι οι σεισμολόγοι. Αυτοί έχουν φτάσει σε επίπεδο «κοίλη γη» και άλλα τέτοια! Οι μισοί είχαν προβλέψει ότι σε μία γεωγραφική έκταση κάποιων εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων στις επόμενες 15 μέρες-μήνες-χρόνια, πιθανών να γινόταν κάποιος σεισμός, μεσαιο-μεγάλου μεγέθους, και οι άλλοι μισοί δεν είχαν διαβάσει τις ανακοινώσεις των πρώτων γιατί τους είχαν λεει πει αγράμματους. Στη μέση αυτής της ηλίθιας διαμάχης βρίσκετε πάντα ένας κακομοίρης πολιτικός; που είναι «αγράμματος» γιατί δεν έχει σπουδάσει σεισμολογία, και ανεύθυνος γιατί δεν έχει ακόμα εκκενώσει την χώρα παντελώς μία και το μόνο σίγουρο είναι ότι στην Ελλάδα θα γίνονται σεισμοί.
Οι δημοσιογράφοι δε, που πρέπει να ενημερώνουν τον κόσμο, με μεγάλη χαρά βγάζουν τα άπλυτά τους στην φόρα, τους βάζουν να μαλώνουν για επιστημονικά θέματα στα τηλεοπτικά παράθυρα, εμείς προσπαθούμε με τις λίγες γνώσεις γεωλογίας που μάθαμε στο δημοτικό να καταλάβουμε τι είναι όλες αυτές οι αρλούμπες που λένε, το μόνο που τελικά καταλαβαίνουμε είναι ότι μαλώνουν για τα δικά μας λεφτά – τους φόρους μας δηλαδή – και οι πολιτικοί μηχανικοί, πουθενά. Γιατί το ξαναλέγω τα κτίρια μας σκοτώνουν όχι ο σεισμός. Ο πολιτικός μηχανικός είναι αυτός που θα μας πει τι πρέπει να κάνουμε και πως να σωθούμε, πως να φτιάξουμε κτίρια που να μην πέφτουν εύκολα. Αυτός θα πάρει και θα επεξεργαστεί την πληροφορία και την γνώση από τον σεισμολόγο και θα την κάνει πρακτική συμβουλή για τον κόσμο.
Άκουγα στο ράδιο, μία συνέντευξη ενός κυριούλη από το αστεροσκοπείο, όπου μία αγενέστατη και άσχετη δεσποινίδα, ρώταγε με αέρα 325 καρδιναλίων γιατί δεν αξιοποιούν τις προβλέψεις της ομάδας ΒΑΝ, το ύφος δε ήταν πολύ επικριτικό. Απάντησε κάτι αυτός για την ασάφεια της όποιας πρόβλεψης, κλπ, κλπ, αλλά αυτή επέμενε και τότε τα παίρνει ο κυριούλης, και την ρωτάει τι ακριβώς θα περίμενε αυτή να γίνει, να εκκενωθεί όλη η βόρεια Πελοπόννησος για κανα δύο μήνες δηλαδή. Να βγουν οι επιστήμονες και να πουν το γνωστό, αν δεν βρέξει, θα χιονίσει, αλλιώς θα κάνει κάλη μέρα, και άρα εμείς, να φοράμε μαγιό και γούνα κρατώντας και μία ομπρέλα. Δεν είμαστε καλά!! Τι να την κάνεις βρε ηλίθια την όποια πληροφορία όταν δεν μπορείς να κάνεις κάτι; Αντί να ασχοληθείς με το πόσο τσιμέντο και πόσο σίδερο έχει το σπίτι σου, και να φροντίσεις να το κάνεις όσο πιο ασφαλές γίνετε, κάθεσαι και αναρωτιέσαι αν θα γίνει Δευτέρα παρουσία και αν μπορούν αυτό να το προβλέψουν οι επιστήμονες με απόκλιση μόνο 2000 ετών.
Το θέμα για εμάς κλίνει με την γνωστή μας πλέον «ετοιμότητα του κράτους». Όλοι ήταν πανέτοιμοι, δεν μπορείς να πεις. Ο Πάκης με τις συνεντεύξεις τύπου, ο καγγελάκιας, να τρέχει στα νοσοκομεία, όλα καλά, μπήκαν και σε εφαρμογή διάφορα σχέδια με αρχαιοελληνικά ονόματα, τι Ξενοκράτης, τι Περσέας, τι Αχιλλέας, τι Αγαμέμνονας, όλοι ήταν εκεί και έτοιμοι. Ο έρημος ο Κωστάκης είμαι βεβαία ότι κατεβάζει καντίλια, δεν έχω καμία μα καμία αμφιβολία! γιατί του είπαν ότι αν δεν τα μαζέψει να γυρίσει πίσω από την Αυστρία που πήγε δήθεν για επίσημη επίσκεψη – τώρα βρήκε που αρχίζει το EURO – τότε θα φαει μαύρο. Δεν μπορώ να πω τον καταλαβαίνω τον άνθρωπο, αλλά έτσι είναι, θέλει θυσίες η προσφορά στην πατρίδα! Αλλά από την άλλη είμαι πιο ήσυχη, τώρα που γύρισε και μπορεί μαζί με τον κο Ρουσό να συντονίζει την επικοινωνιακή πλευρά αυτού του πολύπλευρου θέματος.
Έτσι λοιπόν τα είπα όλα και καθάρισα! Προσωπικά, πέραν ότι τους φοβάμαι τους σεισμούς, πέραν του ότι ποσώς με ενδιαφέρουν οι βλακείες των δημοσιογράφων, των σεισμολόγων και το αν ο Κωστάκης έχασε τον αγώνα της εθνικής, νομίζω ότι οι σεισμοί είναι μία πολύ ωραία ευκαιρία κοινωνικοποίησης, έτσι που βγαίνουμε όλοι από τα σπίτια μας, που μιλάμε με τους γείτονες «......και εσείς κουνηθήκατε πολύ έτσι; ...», που καταλαβαίνουμε το μέγεθός μας.
Μιας και Κυριακή μεσημέρι δεν κοιμήθηκα, και μιας και είχα μία νευρικότητα, και πολλά ασπράδια στο ψυγείο μου, αποφάσισα να φτιάξω μαλακά μπισκοτάκια καρύδας. Εύκολη πολύ εύκολη συνταγή και μιας και άρεσαν στους συναδέλφους στο γραφείο είπα να την γράψω.
Μαλακά μπισκότα Καρύδας
Ασπράδια από 4 αυγά
300 γραμμάρια ζάχαρη
350 γραμμάρια τριμμένη καρύδα ξερή
½ σφηνάκι ρούμι, ή κονιάκ
Σε μπεν μαρί, ανακατεύετε τα ασπράδια με τη ζάχαρη μέχρι να γίνουν περίπου 45 βαθμοί. Μιας και μάλλον δεν έχετε θερμόμετρο ζαχαροπλαστικής, αυτό σημαίνει να έχει αρχίσει το νερό να κοχλάζει για περίπου 1 λεπτό και το μίγμα να είναι πολύ ζεστό, αλλά όχι καυτό.
Το βγάζετε από την φωτιά, προσθέτετε την καρύδα και το ρούμι, ανακατεύετε να ομογενοποιηθούν. Με δύο κουτάλια φτιάχνετε «βραχάκια» από το μίγμα και τα βάζετε σε ένα ταψί που έχετε στρώσει με λαδόκολλα. Τα ψήνετε για 20 λεπτά μέχρι να χρυσίσουν σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς.
Δευτέρα 9 Ιουνίου 2008
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Τροφιμα
Πάμε λοιπόν στο Σουπερ Μαρκετ ή στο Μανάβη, ή ακόμα και στο μπακαλικάκι της γειτονιάς και με απίστευτη ευκολία, λόγω άγνοιας και αδιαφορίας, αγοράζουμε τρόφιμα, επιλέγοντας ταυτόχρονα τον τρόπο που θα πεθάνουμε.
Τι θέλω να πω; Αγοράζουμε δηλητήρια, αυτό θέλω να πω! Και τα καταναλώνουμε επίσης. Αν σου έλεγε κάποιος ότι το τάδε ή το δείνα προϊόν που αγοράζεις έχει τόση ποσότητα μολύβδου, ή υδραργύρου θα το αγόραζες; Μάλλον όχι. Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι που λένε, ότι αφού κυκλοφορεί στην αγορά ελεύθερα δεν είναι επικίνδυνο διότι υπάρχουν υπηρεσίες και φορείς εθνικοί και διεθνείς, που αυτή τη δουλειά κάνουν, μας προστατεύουν. Μάλιστα! θα απαντήσω σε αυτόν τον γραφικό τύπο και θα αλλάξω συζήτηση μίας και είμαστε σε άλλο μήκος κύματος.
Υπάρχουν άλλοι που λένε ότι δεν έχει αποδειχτεί ακόμα ότι τα μεταλλαγμένα για παράδειγμα κάνουν κακό στην υγεία του ανθρώπου. Ούτε με αυτόν θα συνεχίσω την συζήτηση, για τον ίδιο λόγο. Κάποτε είχα πει σε κάποιον ότι το 1940 το τσιγάρο ήταν ωφέλιμο για την υγεία, μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο πέθαναν πολλά εκατομμύρια. Αλλά και πάλι μου είπε ότι δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή του με υποθέσεις, και έτσι τον άφησα ήσυχο να πεθάνει με τον τρόπο που αυτός επιλέγει.
Ο Βαγγέλης επιμένει ότι η επιστήμη έχει προοδέψει τόσο πολύ, που γιατρεύει τους ανθρώπους, και άρα θα ζήσουμε πολλά πολλά χρόνια. Ούτε αυτή η άποψη όμως με ικανοποιεί. Πρώτον γιατί δεν θέλω να ζήσω πολλά πολλά χρόνια, και δεύτερων γιατί δεν με ενδιαφέρει να ζήσω ιατρικά υποστηριζόμενος για πολλά χρόνια. Για παράδειγμα, οι διοξίνες κάνουν κακό. Λένε ότι δημιουργούν και ενδομητρίωση, και ίσως στειρότητα. Έχω ενδομητρίωση, έκανα και εγχείρηση, πήρα φάρμακα, παιδεύτηκα βρε αδελφέ. Δεν θα πεθάνω απ΄ αυτό. Θα έχω άλλα προβλήματα, γυναικολογικής φύσεως, που δεν κάνουν τη ζωή μου εύκολη. Το ίδιο και με τον καρκίνο, μάλλον δεν πεθαίνεις εύκολα πλέον, μάλλον τη γλιτώνεις με θεραπείες, αλλά για μένα ο σκοπός πρέπει να είναι να μην πάθεις καρκίνο και όχι πως θα ζήσεις πολλά χρόνια με αυτόν. Επίσης η επιστήμη κατά τη γνώμη μου δεν είναι πλέον ανεξάρτητη. Έχει χάσει παντελώς το κύρος της. Η έρευνα είναι χρηματοδοτούμενη κυρίως από εταιρίες που μάλλον θέλουν να με πείσουν να τρωω διοξίνες, που ναι μεν δεν μου κάνουν καλό, αλλά στην τελική θα με σώσουν με φάρμακα.
Για μένα το θέμα είναι ρουλέτα, τζογάρουμε κάθε φορά που τρωμε επεξεργασμένα τρόφιμα. Δεν μπορείς βέβαια να σταματήσεις να τρως ούτε να γίνεις ριζοφάγος ή ότι άλλο εκκεντρικό ακούμε τελευταία. Μπορείς όμως να ενημερωθείς και τέλος πάντων να έχεις άποψη και ως καταναλωτής να συμπεριφέρεσαι ανάλογα. Το κέρδος των εταιριών έχει μεγάλο ρόλο σε όλα αυτά. Το παράλογο είναι ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις όλες αυτές οι συνθετικές αηδίες που μας σερβίρουν είναι και πιο ακριβές από τα υγιεινά προϊόντα μικρών παραγωγών. Τα βιολογικά καρότα και οι βιολογικές πατάτες είναι πολύ πιο φθηνά. Γιατί; Δεν θέλω να γράψω τώρα για την ακρίβεια, θα έρθει και αυτή η ώρα, αλλά αναρωτιέμαι αν προτιμάμε να δίνουμε τα χρήματά μας τώρα για να τρωμε κάτι που παράγει η φύση, η προτιμάμε να τρωμε προϊόντα εργαστηρίου και να δίνουμε τα χρήματά μας στα φάρμακα. Είμαστε ακόμα τυχεροί, υπάρχουν προϊόντα της φύσης να αγοράσουμε, ας το κάνουμε όσο μπορούμε.
Η Ζέφη επέμενε να γράψω για αυτό το θέμα. Φαίνεται τα έχει πάρει τελευταία δεν ξέρω γιατί. Μου έστειλε λοιπόν τα κείμενα που βγάζει η Greenpeace, με τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, τις επικίνδυνες χρωστικές, κλπ. Είναι δύσκολο να τα ανεβάσω όλα, αλλά είναι και μάλλον άχρηστο. Όλοι έχουμε δει τέτοια, όλοι εκπλαγήκαμε για 10 λεπτά, το κουβεντιάσαμε για μία δύο μέρες και στο τέλος, όλοι τα ξεχάσαμε. Δεν μπορούμε να συγκρατούμε τέτοιες πληροφορίες, όταν μας έρχονται μαζεμένες. Επίσης για ένα σχετικά ευαισθητοποιημένο άτομο, η πληροφορία ότι τα Πιτσίνια, τα Γαριδάκια και τα Φουντούνια, περιέχουν γενετικά μεταλλαγμένα συστατικά, πάλι δεν μας λεει κάτι. Το ξέρεις αυτό.
Η Φέτα Δωδώνη, όμως; αυτό το ήξερες;;;; Το βούτυρο Λουρπακ της Αρλα; το Neslac της Nestle; το Νουνού;;;; Αν κάνουμε όλοι μια αρχή, να σταματήσουμε να αγοράζουμε ένα από τα προϊόντα της λίστας. Μόνο ένα για σήμερα, και όταν αυτό μας γίνει συνήθεια τότε σταματάμε να αγοράζουμε και το δεύτερο, και το τρίτο, μέχρι να τα βγάλουμε από τη ζωή μας. Μπορείτε να μου πείτε βέβαια γιατί να πιστέψουμε την Greenpeace; Δεν τους τα χώσανε και γι΄ αυτό τους κράζουν. Μπορεί και αυτό να είναι σωστό, αλλά το κύρος ενός οργανισμού, ή μίας εταιρίας δεν είναι δεδομένο κερδίζετε και για εμένα η Greenpeace, έχει ακόμα κύρος.
Εκτός από τα μεταλλαγμένα υπάρχουν και οι χρωστικές και τα άλλα πρόσθετα. Εδώ ο κατάλογος είναι πάρα πολύ μεγάλος, η κωδικοποίηση περίπλοκη με τα Ε και τα νούμερα, τα γράμματα στα κουτιά πιο μικρά από αυτά στα συμβόλαια των τραπεζών. Άντε να βγάλεις άκρη δηλαδή. Και βέβαια δεν μπορείς να πηγαίνεις στο Βασιλόπουλο με τον κατάλογο εκτυπωμένο στο χέρι και να ψάχνεις ένα ένα τα προϊόντα τι έχουν μέσα. Υπάρχουν κάποια απαγορευμένα, όπως το Ε103, το Ε105, κάποια επικίνδυνα που όμως δεν έχουν απαγορευτεί όπως το Ε110 και το Ε120 και κάποια εξαιρετικά επικίνδυνα που δεν έχουν απαγορευτεί ακόμα στην Ευρώπη, όπως το Ε123. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα 3 τελευταία. Έτσι για να δούμε αν μπορούμε να το κάνουμε. Θα κοιτάμε τα κουτάκια και θα προσπαθούμε να θυμόμαστε αυτά τα 3 νούμερα Ε123, Ε110 και Ε120. Αν βρούμε κάποιο προϊόν με αυτά να μην το πάρουμε, και μετά να θυμόμαστε μόνο το προϊόν.
Κάντε λοιπόν μία προσπάθεια. Αν δεν θέλετε τώρα να θυμάστε 5 νούμερα, σε λίγα χρόνια θα θυμάστε 10 ονόματα φαρμάκων, και σας βεβαιώνω δεν είναι ούτε αυτά εύκολα!!!
Ενα άλλο πράγμα που κάνω είναι ότι πλέον αγοραζω κυρίως προιόντα μικρών παραγωγών με όσο το δυνατό πιο μικρή διάρκεια ζωής. Εχ την εντύπωση ότι αυτές οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, που έχουν πολύ μικρή παραγωγή, δεν μπορούν ακόμα και να θέλουν να κάνουν πολλές ταρζανίες. Αλλά και πάλι, ποιός ξέρει...
Το Σάββατο έχω τσιπουροκατάσταση σπίτι και λεω να φτιάξω θαλασσινούς μεζέδες. Αντί λοιπόν να αγοράσω έτοιμο γαύρο μαρινάτο που θα είναι Τίγκα στο χρησιμοποιημένο λάδι μηχανής, θα φτιάξω - μαρινάρω λίγο γαύρο σπίτι.
Γαύρος Μαρινάτος με λεμόνι
½ κιλό γαύρο
χοντρό αλάτι
χυμό από 3 λεμόνια
ελαιόλαδο
2 σκελίδες σκόρδο – προαιρετικά
Πλένετε τους γαύρους καλά, τους στραγγίζετε πολύ καλά. Πρέπει να τους καθαρίσετε τώρα, δηλαδή να τους ανοίξετε και να βγάλετε κεφάλι, εντόσθια και μεσαίο κόκαλο. Αν και ακούγεται δύσκολο δεν είναι, το κάνετε με το χέρι χωρίς μαχαίρι. Θα προσπαθήσω να σας το περιγράψω. Κρατάτε με το ένα χέρι τον γαύρο από την ράχη, έτσι ώστε να κοιτάτε την κοιλία του. Με το άλλο χέρι πιάνετε το κεφάλι και το τραβάτε προς την ουρά κατά μήκος της κοιλίας. Με αυτό τον τρόπο το κεφάλι που είναι δεμένο πάνω στην ραχοκοκαλιά την παρασύρει και αυτή καθώς ξεκολλάει από το υπόλοιπο κορμό βγαίνει μαζί με τα εντόσθια. Έτσι έχετε τον γαύρο ανοιγμένοι σαν βιβλίο. Αφού τους καθαρίσετε, τους πλένετε πάλι και τους στραγγίζετε πολύ καλά με χαρτί κουζίνας. Αφού στραγγίξουν τους βάζετε με το δέρμα προς τα κάτω στην σειρά σε ένα τάπερ, τον ένα δίπλα στον άλλον ανοιγμένους χωρίς όμως να αλληλοκαλύπτονται. Πασπαλίζετε με το αλάτι, το σκόρδο σε ροδέλες, και ραντίζετε με το λεμόνι. Ανάλογα με το μέγεθος του τάπερ μπορείτε να βάλετε και δεύτερη σειρά από πάνω. Αφήστε τα κάποιες ώρες στο ψυγείο σίγουρα 2-3, αν και εγώ τους αφήνω ένα βράδυ να μαριναριστούν καλά. Την επομένη τους βγάζετε από το τάπερ τους βάζετε σε βάζο, και γεμίζετε με λάδι. Τα υγρά να τα χύσετε, δεν είναι για βούτες. Όταν θέλετε να το σερβίρετε βάζετε όσο θέλετε σε ένα πιατάκι, ραντίζετε με φρέσκο χυμό λεμόνι, αλλά και αρωματικά αν θέλετε, π.χ. του πάει ο φρέσκος μάραθος, ή το κόλιαντρο.
Ο μαριναρισμένος με λεμόνι είναι ο πιο ωραίος γιατί διατηρεί κατά πολύ την γεύση του ψαριού σε αντίθεση με το ξύδι που μάλλον το καπελώνει το ψαράκι. Αλλά περί ορέξεως .... κολοκυθόπιτα.
Τι θέλω να πω; Αγοράζουμε δηλητήρια, αυτό θέλω να πω! Και τα καταναλώνουμε επίσης. Αν σου έλεγε κάποιος ότι το τάδε ή το δείνα προϊόν που αγοράζεις έχει τόση ποσότητα μολύβδου, ή υδραργύρου θα το αγόραζες; Μάλλον όχι. Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι που λένε, ότι αφού κυκλοφορεί στην αγορά ελεύθερα δεν είναι επικίνδυνο διότι υπάρχουν υπηρεσίες και φορείς εθνικοί και διεθνείς, που αυτή τη δουλειά κάνουν, μας προστατεύουν. Μάλιστα! θα απαντήσω σε αυτόν τον γραφικό τύπο και θα αλλάξω συζήτηση μίας και είμαστε σε άλλο μήκος κύματος.
Υπάρχουν άλλοι που λένε ότι δεν έχει αποδειχτεί ακόμα ότι τα μεταλλαγμένα για παράδειγμα κάνουν κακό στην υγεία του ανθρώπου. Ούτε με αυτόν θα συνεχίσω την συζήτηση, για τον ίδιο λόγο. Κάποτε είχα πει σε κάποιον ότι το 1940 το τσιγάρο ήταν ωφέλιμο για την υγεία, μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετο πέθαναν πολλά εκατομμύρια. Αλλά και πάλι μου είπε ότι δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή του με υποθέσεις, και έτσι τον άφησα ήσυχο να πεθάνει με τον τρόπο που αυτός επιλέγει.
Ο Βαγγέλης επιμένει ότι η επιστήμη έχει προοδέψει τόσο πολύ, που γιατρεύει τους ανθρώπους, και άρα θα ζήσουμε πολλά πολλά χρόνια. Ούτε αυτή η άποψη όμως με ικανοποιεί. Πρώτον γιατί δεν θέλω να ζήσω πολλά πολλά χρόνια, και δεύτερων γιατί δεν με ενδιαφέρει να ζήσω ιατρικά υποστηριζόμενος για πολλά χρόνια. Για παράδειγμα, οι διοξίνες κάνουν κακό. Λένε ότι δημιουργούν και ενδομητρίωση, και ίσως στειρότητα. Έχω ενδομητρίωση, έκανα και εγχείρηση, πήρα φάρμακα, παιδεύτηκα βρε αδελφέ. Δεν θα πεθάνω απ΄ αυτό. Θα έχω άλλα προβλήματα, γυναικολογικής φύσεως, που δεν κάνουν τη ζωή μου εύκολη. Το ίδιο και με τον καρκίνο, μάλλον δεν πεθαίνεις εύκολα πλέον, μάλλον τη γλιτώνεις με θεραπείες, αλλά για μένα ο σκοπός πρέπει να είναι να μην πάθεις καρκίνο και όχι πως θα ζήσεις πολλά χρόνια με αυτόν. Επίσης η επιστήμη κατά τη γνώμη μου δεν είναι πλέον ανεξάρτητη. Έχει χάσει παντελώς το κύρος της. Η έρευνα είναι χρηματοδοτούμενη κυρίως από εταιρίες που μάλλον θέλουν να με πείσουν να τρωω διοξίνες, που ναι μεν δεν μου κάνουν καλό, αλλά στην τελική θα με σώσουν με φάρμακα.
Για μένα το θέμα είναι ρουλέτα, τζογάρουμε κάθε φορά που τρωμε επεξεργασμένα τρόφιμα. Δεν μπορείς βέβαια να σταματήσεις να τρως ούτε να γίνεις ριζοφάγος ή ότι άλλο εκκεντρικό ακούμε τελευταία. Μπορείς όμως να ενημερωθείς και τέλος πάντων να έχεις άποψη και ως καταναλωτής να συμπεριφέρεσαι ανάλογα. Το κέρδος των εταιριών έχει μεγάλο ρόλο σε όλα αυτά. Το παράλογο είναι ότι σε πάρα πολλές περιπτώσεις όλες αυτές οι συνθετικές αηδίες που μας σερβίρουν είναι και πιο ακριβές από τα υγιεινά προϊόντα μικρών παραγωγών. Τα βιολογικά καρότα και οι βιολογικές πατάτες είναι πολύ πιο φθηνά. Γιατί; Δεν θέλω να γράψω τώρα για την ακρίβεια, θα έρθει και αυτή η ώρα, αλλά αναρωτιέμαι αν προτιμάμε να δίνουμε τα χρήματά μας τώρα για να τρωμε κάτι που παράγει η φύση, η προτιμάμε να τρωμε προϊόντα εργαστηρίου και να δίνουμε τα χρήματά μας στα φάρμακα. Είμαστε ακόμα τυχεροί, υπάρχουν προϊόντα της φύσης να αγοράσουμε, ας το κάνουμε όσο μπορούμε.
Η Ζέφη επέμενε να γράψω για αυτό το θέμα. Φαίνεται τα έχει πάρει τελευταία δεν ξέρω γιατί. Μου έστειλε λοιπόν τα κείμενα που βγάζει η Greenpeace, με τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, τις επικίνδυνες χρωστικές, κλπ. Είναι δύσκολο να τα ανεβάσω όλα, αλλά είναι και μάλλον άχρηστο. Όλοι έχουμε δει τέτοια, όλοι εκπλαγήκαμε για 10 λεπτά, το κουβεντιάσαμε για μία δύο μέρες και στο τέλος, όλοι τα ξεχάσαμε. Δεν μπορούμε να συγκρατούμε τέτοιες πληροφορίες, όταν μας έρχονται μαζεμένες. Επίσης για ένα σχετικά ευαισθητοποιημένο άτομο, η πληροφορία ότι τα Πιτσίνια, τα Γαριδάκια και τα Φουντούνια, περιέχουν γενετικά μεταλλαγμένα συστατικά, πάλι δεν μας λεει κάτι. Το ξέρεις αυτό.
Η Φέτα Δωδώνη, όμως; αυτό το ήξερες;;;; Το βούτυρο Λουρπακ της Αρλα; το Neslac της Nestle; το Νουνού;;;; Αν κάνουμε όλοι μια αρχή, να σταματήσουμε να αγοράζουμε ένα από τα προϊόντα της λίστας. Μόνο ένα για σήμερα, και όταν αυτό μας γίνει συνήθεια τότε σταματάμε να αγοράζουμε και το δεύτερο, και το τρίτο, μέχρι να τα βγάλουμε από τη ζωή μας. Μπορείτε να μου πείτε βέβαια γιατί να πιστέψουμε την Greenpeace; Δεν τους τα χώσανε και γι΄ αυτό τους κράζουν. Μπορεί και αυτό να είναι σωστό, αλλά το κύρος ενός οργανισμού, ή μίας εταιρίας δεν είναι δεδομένο κερδίζετε και για εμένα η Greenpeace, έχει ακόμα κύρος.
Εκτός από τα μεταλλαγμένα υπάρχουν και οι χρωστικές και τα άλλα πρόσθετα. Εδώ ο κατάλογος είναι πάρα πολύ μεγάλος, η κωδικοποίηση περίπλοκη με τα Ε και τα νούμερα, τα γράμματα στα κουτιά πιο μικρά από αυτά στα συμβόλαια των τραπεζών. Άντε να βγάλεις άκρη δηλαδή. Και βέβαια δεν μπορείς να πηγαίνεις στο Βασιλόπουλο με τον κατάλογο εκτυπωμένο στο χέρι και να ψάχνεις ένα ένα τα προϊόντα τι έχουν μέσα. Υπάρχουν κάποια απαγορευμένα, όπως το Ε103, το Ε105, κάποια επικίνδυνα που όμως δεν έχουν απαγορευτεί όπως το Ε110 και το Ε120 και κάποια εξαιρετικά επικίνδυνα που δεν έχουν απαγορευτεί ακόμα στην Ευρώπη, όπως το Ε123. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα 3 τελευταία. Έτσι για να δούμε αν μπορούμε να το κάνουμε. Θα κοιτάμε τα κουτάκια και θα προσπαθούμε να θυμόμαστε αυτά τα 3 νούμερα Ε123, Ε110 και Ε120. Αν βρούμε κάποιο προϊόν με αυτά να μην το πάρουμε, και μετά να θυμόμαστε μόνο το προϊόν.
Κάντε λοιπόν μία προσπάθεια. Αν δεν θέλετε τώρα να θυμάστε 5 νούμερα, σε λίγα χρόνια θα θυμάστε 10 ονόματα φαρμάκων, και σας βεβαιώνω δεν είναι ούτε αυτά εύκολα!!!
Ενα άλλο πράγμα που κάνω είναι ότι πλέον αγοραζω κυρίως προιόντα μικρών παραγωγών με όσο το δυνατό πιο μικρή διάρκεια ζωής. Εχ την εντύπωση ότι αυτές οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, που έχουν πολύ μικρή παραγωγή, δεν μπορούν ακόμα και να θέλουν να κάνουν πολλές ταρζανίες. Αλλά και πάλι, ποιός ξέρει...
Το Σάββατο έχω τσιπουροκατάσταση σπίτι και λεω να φτιάξω θαλασσινούς μεζέδες. Αντί λοιπόν να αγοράσω έτοιμο γαύρο μαρινάτο που θα είναι Τίγκα στο χρησιμοποιημένο λάδι μηχανής, θα φτιάξω - μαρινάρω λίγο γαύρο σπίτι.
Γαύρος Μαρινάτος με λεμόνι
½ κιλό γαύρο
χοντρό αλάτι
χυμό από 3 λεμόνια
ελαιόλαδο
2 σκελίδες σκόρδο – προαιρετικά
Πλένετε τους γαύρους καλά, τους στραγγίζετε πολύ καλά. Πρέπει να τους καθαρίσετε τώρα, δηλαδή να τους ανοίξετε και να βγάλετε κεφάλι, εντόσθια και μεσαίο κόκαλο. Αν και ακούγεται δύσκολο δεν είναι, το κάνετε με το χέρι χωρίς μαχαίρι. Θα προσπαθήσω να σας το περιγράψω. Κρατάτε με το ένα χέρι τον γαύρο από την ράχη, έτσι ώστε να κοιτάτε την κοιλία του. Με το άλλο χέρι πιάνετε το κεφάλι και το τραβάτε προς την ουρά κατά μήκος της κοιλίας. Με αυτό τον τρόπο το κεφάλι που είναι δεμένο πάνω στην ραχοκοκαλιά την παρασύρει και αυτή καθώς ξεκολλάει από το υπόλοιπο κορμό βγαίνει μαζί με τα εντόσθια. Έτσι έχετε τον γαύρο ανοιγμένοι σαν βιβλίο. Αφού τους καθαρίσετε, τους πλένετε πάλι και τους στραγγίζετε πολύ καλά με χαρτί κουζίνας. Αφού στραγγίξουν τους βάζετε με το δέρμα προς τα κάτω στην σειρά σε ένα τάπερ, τον ένα δίπλα στον άλλον ανοιγμένους χωρίς όμως να αλληλοκαλύπτονται. Πασπαλίζετε με το αλάτι, το σκόρδο σε ροδέλες, και ραντίζετε με το λεμόνι. Ανάλογα με το μέγεθος του τάπερ μπορείτε να βάλετε και δεύτερη σειρά από πάνω. Αφήστε τα κάποιες ώρες στο ψυγείο σίγουρα 2-3, αν και εγώ τους αφήνω ένα βράδυ να μαριναριστούν καλά. Την επομένη τους βγάζετε από το τάπερ τους βάζετε σε βάζο, και γεμίζετε με λάδι. Τα υγρά να τα χύσετε, δεν είναι για βούτες. Όταν θέλετε να το σερβίρετε βάζετε όσο θέλετε σε ένα πιατάκι, ραντίζετε με φρέσκο χυμό λεμόνι, αλλά και αρωματικά αν θέλετε, π.χ. του πάει ο φρέσκος μάραθος, ή το κόλιαντρο.
Ο μαριναρισμένος με λεμόνι είναι ο πιο ωραίος γιατί διατηρεί κατά πολύ την γεύση του ψαριού σε αντίθεση με το ξύδι που μάλλον το καπελώνει το ψαράκι. Αλλά περί ορέξεως .... κολοκυθόπιτα.
Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008
Νισυρος
Είπαμε και εμείς φέτος να πάμε διακοπές στη Νίσυρο. Όσοι έχουν πάει μας λένε ότι είναι πολύ ωραίο νησί, απόμακρο και εξωτικό, με ηφαίστειο, λουτρά και άλλα φαντασμαγορικά, άντε λέμε να πάμε και μάλιστα τον Αύγουστο γιατί απλά τότε παίρνουμε άδεια και μπορούμε.
Όταν το είπα στους φίλους μου άρχισαν τα είναι νωρίς ακόμα, Μάης μήνας είναι, μέχρι τον Αύγουστο ποιος ζει ποιος πεθαίνει, μόνο οι Γερμανοί κλείνουν τις διακοπές τους τόσο νωρίς, και άλλα τέτοια γραφικά.
Εγώ πάλι επειδή δεν είμαι της ταλαιπωρίας, την θέλω την καμπίνα μου, το θέλω το αυτοκίνητό μου μαζί, θέλω να μπορώ να επιλέξω που θα κοιμάμαι και να μην αναγκαστώ να πάω όπου βρω, επέμενα να «κλείσουμε βρε παιδιά, γιατί να περιμένουμε». Τελικά πέρασε για άλλη μια φορά το δικό μου, και έχοντας το ΟΚ να κλείσω, ξεκίνησα να ψάχνω πρώτα για δρομολόγια πλοίων. Διαπίστωση πρώτη: στην άγονη γραμμή των Δωδεκανήσων πάει ο Διαγόρας των Blue Star και κάτι πελαργοί!! Άρα θα πάμε αναγκαστικά με τον Διαγόρα, καθώς είμαστε λίγο χοντροί για τους πελαργούς. Μπαίνω στο site της Blue Star, κατά τις 15 Μαΐου, τίποτα, ..., δεν έχουν ανακοινωθεί τα δρομολόγια του καλοκαιριού. Παίρνω και τηλέφωνο, «σε λίγες μέρες» μου λεει η κυριούλα. Προς το τέλος Μαΐου, ξαναμπαίνω στο site, και ... διαπίστωση 2η, ο κύριος Διαγόρας περνάει από τη Νίσυρο μόνο 2 φορές την εβδομάδα. Αν δεν σε βολεύουν πρέπει να πάς Κω και από εκεί να πάρεις τοπικά πλοία.
Αυτό δεν είναι νέο θα μου πείτε τα μισά νησιά της Ελλάδας έτσι εξυπηρετούνται εδώ και χρόνια! Έλα όμως που εγώ πίστευα ότι η Ελλάδα εκσυγχρονίζεται; Κακώς θα μου πείτε, τέλος πάντων παμε παρακάτω. Τιμές; Μία τετράκλινη καμπίνα και ένα αυτοκίνητο πήγαινε-έλα όσο ένα δυάρι στο Παγκράτι. Είπαμε λοιπόν να βάλουμε ενέχυρο κάτι αμπέλια στο χωριό, να πλύνουμε κανα τζάμι στα φανάρια, τέλος πάντων να κάνουμε την καρδία μας πέτρα και να τα δώσουμε τα ρημάδια τα 800 Ευρώ να πάμε.
Αρχίζω να ψάχνω για δωμάτια. Το νησί έχει 950 κατοίκους και περίπου 500 κρεβάτια για το καλοκαίρι, δηλαδή, καμία 20-αρια ξενοδοχεία και rooms to let. Ξεκινάω να ψάχνω μιας και θέλω να τα δω λίγο πριν κλείσω, καμία φωτογραφία, καμία περιγραφή, κάτι τέλος πάντων. Τι να ψάχνω σε οδηγούς, τι να ψάχνω στο internet ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε site, ούτε καμία μα καμία διαφήμιση. Κανα δύο που είδα, δεν ενθουσιάστηκα. Κατάλαβα ότι εκεί τα πράγματα είναι πίσω, πολύ πίσω, και απομονωμένα, πολύ απομονωμένα. Αυτό βέβαια, μόνο κακό δεν είναι. Μακάρι να είναι έτσι, άλλα πως να το κάνουμε μία αγωνία για το αν το δωμάτιο που θα κλείσω είναι αξιοπρεπές την έχω. Άρχισα λοιπόν να παίρνω τηλέφωνα, έχοντας ένα ενδοιασμό, μην μου πουν και αυτοί ότι είναι πολύ νωρίς ακόμα –τέλος Μαΐου. Μου είχε δώσει και η Μαιρούλα, που πήγαινε εκεί παλιά, μερικά τηλέφωνα από «ρουμάδες» τεσταρισμένους, πήρα τηλέφωνο την πρώτη κυρία. Δεν πρόλαβα να της πω για πότε ενδιαφέρομε, «είμαστε κλεισμένοι για φέτος» μου λεει. Κάγκελο εγώ. Ήμουνα τόσο σίγουρη ότι η κυρία νησιοτοπούλα δεν κατάλαβε που την ξαναπήρα μετά από λίγες ώρες, εισπράττοντας βέβαια ακριβώς την ίδια απάντηση. Και από όλους τους υπολοίπους βέβαια. Τα έχασα!! Τέλος Μαΐου και το νησί είναι fully booked για όλο το καλοκαίρι.
Και επειδή δεν πιστεύω ότι οι Έλληνες έγιναν Γερμανοί στο σχεδιασμό των διακοπών τους, - στα υπόλοιπα δεν έχουν γίνει σίγουρα – κάτι καλό προμηνύεται για το νησί αυτό. Έχει φανατικούς οπαδούς, σαν την Μαίρη που πήγαινε εκεί για 10 χρόνια.
Τελικά κλείσαμε κάπου που απλά ελπίζουμε να είναι αξιοπρεπές. Δεν θέλουμε κάτι παραπάνω. Με 50 Ευρω το δίκλινο εξάλλου τι παραπάνω να περιμένουμε.
Θα σας πω λοιπόν όταν γυρίσω αλλά, ήδη είμαι πολύ, μα πολύ, θετικά προδιατεθειμένη.
Μετά τη Νίσυρο θα πάμε και λίγο Νάξο, μας άρεσε πολύ πέρσι και λέμε να το επαναλάβουμε για λίγες μέρες. Σας πληροφορώ ότι επιστροφή Κυριακή Βράδυ 24 Αυγούστου δεν βρήκαμε εισιτήρια για το αυτοκίνητο! Κάτι δεν πάει καλά, μάλλον μειώθηκαν τα δρομολόγια, δεν ξέρω άλλα αυτό δεν είναι φυσιολογικό.
Κάτι καλοκαιρινό τώρα, που πολλοί φίλοι μου με ρωτάνε πως γίνετε.
Ψάρι στο Αλάτι
Περίπου 1 κιλό χοντρό αλάτι ανάλογα με το μέγεθος του ψαριού.
Ολόκληρο ψάρι με τα λέπια, χωρίς όμως τα εντόσθια. Κατάλληλα είναι τα φαγκρί, τσιπούρα, λαβράκι, συναγρίδα, συκιός, κλπ.
Λεμόνι
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 250 βαθμούς. Σκεπάζουμε τον πάτο ενός ταψιού, που είναι περίπου όσο και το ψάρι, και όχι πολύ μεγαλύτερο, με μία στρώση χοντρό αλάτι, περίπου 1,5 εκατοστό. Ακουμπάμε πάνω στο αλάτι το ψάρι, που έχουμε πλύνει καλά και στεγνώσει με χαρτί κουζίνας. Σκεπάζουμε το ψάρι με το αλάτι βάζοντας λεπτότερη στρώση από επάνω – περίπου 1 εκατοστό – και πιέζοντάς το πάνω στο ψάρι να κολλήσει. Πρέπει το ψάρι να έχει καλυφθεί τελείως από το αλάτι και να έχει κολλήσει καλά το αλάτι πάνω στο ψάρι. Το ψήνετε για περίπου 20 λεπτά (θέλει 20 λεπτά ανά κιλό, αλλά σίγουρα όσο μικρό και να είναι θέλει 12 λεπτά). Όταν το βγάζετε από το φούρνο αφήστε το λίγο να σταθεί για 5 λεπτά. Το αλάτι έχει απορροφήσει τα υγρά του ψαριού και έχει γίνει κρούστα, που όταν τι σπάσετε – με ένα σφυράκι κάνετε το όλο εγχείρημα εντυπωσιακό – τότε μαζί με την κρούστα θα φύγει και η πέτσα με τα λέπια. Λαδολέμονο φυσικά, ή σκέτο λεμονάκι.
Όταν το είπα στους φίλους μου άρχισαν τα είναι νωρίς ακόμα, Μάης μήνας είναι, μέχρι τον Αύγουστο ποιος ζει ποιος πεθαίνει, μόνο οι Γερμανοί κλείνουν τις διακοπές τους τόσο νωρίς, και άλλα τέτοια γραφικά.
Εγώ πάλι επειδή δεν είμαι της ταλαιπωρίας, την θέλω την καμπίνα μου, το θέλω το αυτοκίνητό μου μαζί, θέλω να μπορώ να επιλέξω που θα κοιμάμαι και να μην αναγκαστώ να πάω όπου βρω, επέμενα να «κλείσουμε βρε παιδιά, γιατί να περιμένουμε». Τελικά πέρασε για άλλη μια φορά το δικό μου, και έχοντας το ΟΚ να κλείσω, ξεκίνησα να ψάχνω πρώτα για δρομολόγια πλοίων. Διαπίστωση πρώτη: στην άγονη γραμμή των Δωδεκανήσων πάει ο Διαγόρας των Blue Star και κάτι πελαργοί!! Άρα θα πάμε αναγκαστικά με τον Διαγόρα, καθώς είμαστε λίγο χοντροί για τους πελαργούς. Μπαίνω στο site της Blue Star, κατά τις 15 Μαΐου, τίποτα, ..., δεν έχουν ανακοινωθεί τα δρομολόγια του καλοκαιριού. Παίρνω και τηλέφωνο, «σε λίγες μέρες» μου λεει η κυριούλα. Προς το τέλος Μαΐου, ξαναμπαίνω στο site, και ... διαπίστωση 2η, ο κύριος Διαγόρας περνάει από τη Νίσυρο μόνο 2 φορές την εβδομάδα. Αν δεν σε βολεύουν πρέπει να πάς Κω και από εκεί να πάρεις τοπικά πλοία.
Αυτό δεν είναι νέο θα μου πείτε τα μισά νησιά της Ελλάδας έτσι εξυπηρετούνται εδώ και χρόνια! Έλα όμως που εγώ πίστευα ότι η Ελλάδα εκσυγχρονίζεται; Κακώς θα μου πείτε, τέλος πάντων παμε παρακάτω. Τιμές; Μία τετράκλινη καμπίνα και ένα αυτοκίνητο πήγαινε-έλα όσο ένα δυάρι στο Παγκράτι. Είπαμε λοιπόν να βάλουμε ενέχυρο κάτι αμπέλια στο χωριό, να πλύνουμε κανα τζάμι στα φανάρια, τέλος πάντων να κάνουμε την καρδία μας πέτρα και να τα δώσουμε τα ρημάδια τα 800 Ευρώ να πάμε.
Αρχίζω να ψάχνω για δωμάτια. Το νησί έχει 950 κατοίκους και περίπου 500 κρεβάτια για το καλοκαίρι, δηλαδή, καμία 20-αρια ξενοδοχεία και rooms to let. Ξεκινάω να ψάχνω μιας και θέλω να τα δω λίγο πριν κλείσω, καμία φωτογραφία, καμία περιγραφή, κάτι τέλος πάντων. Τι να ψάχνω σε οδηγούς, τι να ψάχνω στο internet ΤΙΠΟΤΑ. Ούτε site, ούτε καμία μα καμία διαφήμιση. Κανα δύο που είδα, δεν ενθουσιάστηκα. Κατάλαβα ότι εκεί τα πράγματα είναι πίσω, πολύ πίσω, και απομονωμένα, πολύ απομονωμένα. Αυτό βέβαια, μόνο κακό δεν είναι. Μακάρι να είναι έτσι, άλλα πως να το κάνουμε μία αγωνία για το αν το δωμάτιο που θα κλείσω είναι αξιοπρεπές την έχω. Άρχισα λοιπόν να παίρνω τηλέφωνα, έχοντας ένα ενδοιασμό, μην μου πουν και αυτοί ότι είναι πολύ νωρίς ακόμα –τέλος Μαΐου. Μου είχε δώσει και η Μαιρούλα, που πήγαινε εκεί παλιά, μερικά τηλέφωνα από «ρουμάδες» τεσταρισμένους, πήρα τηλέφωνο την πρώτη κυρία. Δεν πρόλαβα να της πω για πότε ενδιαφέρομε, «είμαστε κλεισμένοι για φέτος» μου λεει. Κάγκελο εγώ. Ήμουνα τόσο σίγουρη ότι η κυρία νησιοτοπούλα δεν κατάλαβε που την ξαναπήρα μετά από λίγες ώρες, εισπράττοντας βέβαια ακριβώς την ίδια απάντηση. Και από όλους τους υπολοίπους βέβαια. Τα έχασα!! Τέλος Μαΐου και το νησί είναι fully booked για όλο το καλοκαίρι.
Και επειδή δεν πιστεύω ότι οι Έλληνες έγιναν Γερμανοί στο σχεδιασμό των διακοπών τους, - στα υπόλοιπα δεν έχουν γίνει σίγουρα – κάτι καλό προμηνύεται για το νησί αυτό. Έχει φανατικούς οπαδούς, σαν την Μαίρη που πήγαινε εκεί για 10 χρόνια.
Τελικά κλείσαμε κάπου που απλά ελπίζουμε να είναι αξιοπρεπές. Δεν θέλουμε κάτι παραπάνω. Με 50 Ευρω το δίκλινο εξάλλου τι παραπάνω να περιμένουμε.
Θα σας πω λοιπόν όταν γυρίσω αλλά, ήδη είμαι πολύ, μα πολύ, θετικά προδιατεθειμένη.
Μετά τη Νίσυρο θα πάμε και λίγο Νάξο, μας άρεσε πολύ πέρσι και λέμε να το επαναλάβουμε για λίγες μέρες. Σας πληροφορώ ότι επιστροφή Κυριακή Βράδυ 24 Αυγούστου δεν βρήκαμε εισιτήρια για το αυτοκίνητο! Κάτι δεν πάει καλά, μάλλον μειώθηκαν τα δρομολόγια, δεν ξέρω άλλα αυτό δεν είναι φυσιολογικό.
Κάτι καλοκαιρινό τώρα, που πολλοί φίλοι μου με ρωτάνε πως γίνετε.
Ψάρι στο Αλάτι
Περίπου 1 κιλό χοντρό αλάτι ανάλογα με το μέγεθος του ψαριού.
Ολόκληρο ψάρι με τα λέπια, χωρίς όμως τα εντόσθια. Κατάλληλα είναι τα φαγκρί, τσιπούρα, λαβράκι, συναγρίδα, συκιός, κλπ.
Λεμόνι
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 250 βαθμούς. Σκεπάζουμε τον πάτο ενός ταψιού, που είναι περίπου όσο και το ψάρι, και όχι πολύ μεγαλύτερο, με μία στρώση χοντρό αλάτι, περίπου 1,5 εκατοστό. Ακουμπάμε πάνω στο αλάτι το ψάρι, που έχουμε πλύνει καλά και στεγνώσει με χαρτί κουζίνας. Σκεπάζουμε το ψάρι με το αλάτι βάζοντας λεπτότερη στρώση από επάνω – περίπου 1 εκατοστό – και πιέζοντάς το πάνω στο ψάρι να κολλήσει. Πρέπει το ψάρι να έχει καλυφθεί τελείως από το αλάτι και να έχει κολλήσει καλά το αλάτι πάνω στο ψάρι. Το ψήνετε για περίπου 20 λεπτά (θέλει 20 λεπτά ανά κιλό, αλλά σίγουρα όσο μικρό και να είναι θέλει 12 λεπτά). Όταν το βγάζετε από το φούρνο αφήστε το λίγο να σταθεί για 5 λεπτά. Το αλάτι έχει απορροφήσει τα υγρά του ψαριού και έχει γίνει κρούστα, που όταν τι σπάσετε – με ένα σφυράκι κάνετε το όλο εγχείρημα εντυπωσιακό – τότε μαζί με την κρούστα θα φύγει και η πέτσα με τα λέπια. Λαδολέμονο φυσικά, ή σκέτο λεμονάκι.
Τρίτη 3 Ιουνίου 2008
Κάτι στα γρήγορα ....
Φεύγω αύριο και FYROM, πάω να δω τις Πρέσπες από την από κει πλευρά. Θα γυρίσω όμως το βράδυ. Στα γρήγορα λοιπόν μία πολύ εύκολη πίτα που μπορείτε να κάνετε σε 5 λεπτά και είναι ότι πρέπει για τα ποδοσφαιρικά σουαρέ του καλοκαιριού. Έχει πάρα πολλά ονόματα, ένα ανά περιοχή και για όσους έχουν πάει στο Μονοδένδρι στα Ζαγοροχώρια, είναι η γνωστή Πίτα τις Κικίτσας ή αλλιώς Κικιτσόπιτα.
Αλευρόπιτα (για ένα μεγάλο ταψί 8-10 κομμάτια δηλαδή)
2 φλιτζάνια αλεύρι
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 μεγάλα αυγά
1 ½ φλιτζάνι νερό και 3 κουταλιές της σούπας επιπλέον
½ κιλό φέτα ή άλλο λευκό τυρί (κατσικίσιο, μανούρι, ανθότυρο)
5 κουταλιές της σούπας βούτυρο ή ελαιόλαδο
Βάζουμε τις 4 κουταλιές της σούπας βούτυρο στο ταψί και το βάζουμε στο φούρνο, μέχρι να λιώσει καλά όλο το βούτυρο και να απλωθεί σε όλη την επιφάνεια του ταψιού. Σε περίπτωση που δεν βάλετε βούτυρο αλλά ελαιόλαδο, λαδώστε καλά το ταψί με τις 2 κουταλιές και μετά πασπαλίστε λίγο αλεύρι από πάνω να πάει παντού. Σε ένα μεγάλο μπολ κάνουμε ένα αραιό χυλό με το αλεύρι, το νερό τα αυγά και το αλάτι. Ο χυλός πρέπει να είναι αρκετά αραιός σαν κουρκούτι. Προσθέστε αναλόγως αλεύρι ή νερό ανάλογα με την υφή του. Αν έχετε χρησιμοποιήσει ελαιόλαδο θα προσθέσετε το υπόλοιπο στο χυλό. Αν σας αρέσουν τα μπαχαρικά μπορείτε να προσθέσετε και λίγο γλυκάνισο, αν και στη Βόρεια Ελλάδα δεν το συνηθίζουν. Ρίχνετε το χυλό στο ταψί και το κουνάτε να πάει παντού. Κανονικά πρέπει το ταψί να είναι αρκετά μεγάλο ώστε ο χυλό απλά να πάει παντού αλλά μην έχει πάχος, περίπου 1 εκατοστό. Όπως απλώνουμε την ομελέτα στο τηγάνι. Τρίβουμε από πάνω τη φέτα και το υπόλοιπο βούτυρο αν έχετε χρησιμοποιήσει βούτυρο αντί για ελαιόλαδο. Την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς αέρα, για 40 λεπτά περίπου μέχρι να χρυσίσει και να ξεκολλάει εύκολο άπω το ταψί. Όταν ψηθεί πρέπει ναι είναι λεπτή μέχρι 1,5 εκατοστό και μάλλον τραγανή.
Αλευρόπιτα (για ένα μεγάλο ταψί 8-10 κομμάτια δηλαδή)
2 φλιτζάνια αλεύρι
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
2 μεγάλα αυγά
1 ½ φλιτζάνι νερό και 3 κουταλιές της σούπας επιπλέον
½ κιλό φέτα ή άλλο λευκό τυρί (κατσικίσιο, μανούρι, ανθότυρο)
5 κουταλιές της σούπας βούτυρο ή ελαιόλαδο
Βάζουμε τις 4 κουταλιές της σούπας βούτυρο στο ταψί και το βάζουμε στο φούρνο, μέχρι να λιώσει καλά όλο το βούτυρο και να απλωθεί σε όλη την επιφάνεια του ταψιού. Σε περίπτωση που δεν βάλετε βούτυρο αλλά ελαιόλαδο, λαδώστε καλά το ταψί με τις 2 κουταλιές και μετά πασπαλίστε λίγο αλεύρι από πάνω να πάει παντού. Σε ένα μεγάλο μπολ κάνουμε ένα αραιό χυλό με το αλεύρι, το νερό τα αυγά και το αλάτι. Ο χυλός πρέπει να είναι αρκετά αραιός σαν κουρκούτι. Προσθέστε αναλόγως αλεύρι ή νερό ανάλογα με την υφή του. Αν έχετε χρησιμοποιήσει ελαιόλαδο θα προσθέσετε το υπόλοιπο στο χυλό. Αν σας αρέσουν τα μπαχαρικά μπορείτε να προσθέσετε και λίγο γλυκάνισο, αν και στη Βόρεια Ελλάδα δεν το συνηθίζουν. Ρίχνετε το χυλό στο ταψί και το κουνάτε να πάει παντού. Κανονικά πρέπει το ταψί να είναι αρκετά μεγάλο ώστε ο χυλό απλά να πάει παντού αλλά μην έχει πάχος, περίπου 1 εκατοστό. Όπως απλώνουμε την ομελέτα στο τηγάνι. Τρίβουμε από πάνω τη φέτα και το υπόλοιπο βούτυρο αν έχετε χρησιμοποιήσει βούτυρο αντί για ελαιόλαδο. Την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς αέρα, για 40 λεπτά περίπου μέχρι να χρυσίσει και να ξεκολλάει εύκολο άπω το ταψί. Όταν ψηθεί πρέπει ναι είναι λεπτή μέχρι 1,5 εκατοστό και μάλλον τραγανή.
Δευτέρα 2 Ιουνίου 2008
Γαμοι
Δύο γαμοεκδηλώσεις αυτή την Κυριακή. Μία εξαδέλφη, που με τα βίας με αναγνώρισε στις γνωστές χαιρετούρες, αλλά κατά τα άλλα έπρεπε οπωσδήποτε να πάω για να μην την στεναχωρήσω, όπως έλεγε και η μητέρα μου, και το μετά τον γάμο πάρτι μίας πολύ καλής φίλης.
Περιττό να σας πω, ότι το πρώτο ήταν αγγαρεία μεγέθους, ενώ το δεύτερο φοβερή διασκέδαση, που γέμισε τις μπαταρίες μου για την εβδομάδα.
Περιττό επίσης να σας πω για το πόσο σαχλοί είναι αυτοί οι γάμοι, στις εκκλησίες και τα σόγια ένθεν και ένθεν, την γνωστή δεξίωση μετά, τις χαιρετούρες, τις φωτογραφίες του ζεύγους, την τούρτα, κλπ, κλπ. Είδα θείες, θείους και ξαδέρφια, που μάλλον δεν είχα δει ποτέ μου, και αγνοούσα την ύπαρξη τους, και απάντησα σε δεκάδες ερωτήσεις του πόσο είμαι (κάγκελο όλοι μόλις άκουγαν σαράντα, η δε μάνα μου να συμπληρώνει, δεν τα έχει κλείσει ακόμα!). Βέβαια το ζεύγος αισθανόταν ως έκθεμα, ελάχιστοι οι φίλοι τους και οι συνομήλικοι τους, μιας και όταν βάλεις όλα τα σόγια δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός, και στο φινάλε αρχίζεις να αναρωτιέσαι για ποιόν γίνονται όλα αυτά; Η απάντηση βέβαια είναι προφανής, για τους γονείς!
Σε αντίθετη κατεύθυνση βέβαια το γαμοπάρτυ της Σιμώνης, σε υπέροχο μπαρ στο Μέτς, με φοβερή θέα, με πολύ ωραία ποτά και κοκτέιλ, καταπληκτικά finger food και πολύ καλή μουσική. Τα είπαμε, τα ήπιαμε, χορέψαμε, απολαύσαμε φοβερή θέα, περάσαμε πάρα πολύ καλά και το ζευγάρι ήταν πραγματικά ευτυχισμένο, γιατί ήταν με τους φίλους του, και όχι με τους μακρινούς συγγενείς. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Σιμώνη και Νίκο, όλα καλά να σας έρθουν στην κοινή σας ζωή και να περνάτε πάντα καλά όπως περάσαμε χτες.
Φαγάκια όμως τώρα, οι μελιτζάνες έχουν την τιμητική τους όλο το καλοκαίρι. Το πιο κάτω σουφλέ είναι ένα εντυπωσιακό πιάτο για ένα καλοκαιρινό τραπέζι, σαν αυτά που θα κάνουμε όλοι τώρα λόγω EURO. Σηκώνει μπύρα και είναι ωραιότατο συνοδευτικό για μπριζολίδια και ψητά λουκάνικα.
Σουφλέ Μελιτζάνας
4 μελιτζάνες φλάσκες
1 μέτριο κρεμμύδι
2 ποτήρια χυμό ντομάτας
2 ντομάτες
λάδι, αλάτι, πιπέρι ζάχαρη
200 γραμμάρια φέτα τριμμένη (ή άλλο άσπρο τυρί, ή ακόμα και ροκφόρ)
200 γραμμάρια ζαμπόν
200 γραμμάρια γραβιέρα τρυμμένη
3 αυγά
1 ποτήρι κρέμα γάλακτος
Κόβετε τις μελιτζάνες σε ροδέλες τις αλατίζετε και τις αφήνετε 1 ώρα σε σουρωτήρι να ξεπικρίσουν. Μετά τις στύβετε λίγο με το χέρι σας να φύγουν τα υγρά που έχουν βγάλει, τις βάζετε σε ένα ταψί στο φούρνο, τις ραντίζετε με λίγο λάδι και τις ψήνετε για 5 λεπτά κάθε πλευρά στο γκριλ, μέχρι να πάρουν χρώμα.
Παράλληλα ετοιμάζετε μία ελαφριά σάλτσα ντομάτας. Σοτάρετε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ρίχνετε το χυμό ντομάτας 3-4 κουταλιές της σούπας λάδι, ½ κουταλιά της σούπας ζάχαρη και αλατοπιπερώνετε. Το βράζετε μέχρι να γίνει μία πηχτή σάλτσα ντομάτας.
Σε ένα πυρέξ, λαδώνετε λίγο τον πάτο και στρώνετε μία δόση μελιτζάνες, βάζετε από πάνω μία στρώση ζαμπόν, και από πάνω μία στρώση φρέσκια ντομάτα κομμένη σε λεπτές ροδέλες. Από πάνω ρίχνετε το λευκό τυρί και ακολουθεί μία στρώση σάλτσα ντομάτα. Από πάνω βάζετε μία δεύτερη στρώση μελιτζάνας. Από πάνω απλώνετε το κίτρινο τυρί που έχετε τρίψει στον χοντρό τρίφτη, ώστε να καλύψει όλη την πάνω επιφάνεια της μελιτζάνας. Σε ένα μπολ έχετε χτυπήσει τα αυγά με την κρέμα γάλακτος και με αυτό περιχύνετε το σουφλέ από πάνω. Το ψήνετε στους 180 βαθμούς αέρα, για 45 λεπτά περίπου μέχρι να λιώσουν τα τυριά και να ψηθούν τα αυγά.
Είναι αρκετά βαρύ πιάτο αλλά πραγματικά υπέροχο.
Περιττό να σας πω, ότι το πρώτο ήταν αγγαρεία μεγέθους, ενώ το δεύτερο φοβερή διασκέδαση, που γέμισε τις μπαταρίες μου για την εβδομάδα.
Περιττό επίσης να σας πω για το πόσο σαχλοί είναι αυτοί οι γάμοι, στις εκκλησίες και τα σόγια ένθεν και ένθεν, την γνωστή δεξίωση μετά, τις χαιρετούρες, τις φωτογραφίες του ζεύγους, την τούρτα, κλπ, κλπ. Είδα θείες, θείους και ξαδέρφια, που μάλλον δεν είχα δει ποτέ μου, και αγνοούσα την ύπαρξη τους, και απάντησα σε δεκάδες ερωτήσεις του πόσο είμαι (κάγκελο όλοι μόλις άκουγαν σαράντα, η δε μάνα μου να συμπληρώνει, δεν τα έχει κλείσει ακόμα!). Βέβαια το ζεύγος αισθανόταν ως έκθεμα, ελάχιστοι οι φίλοι τους και οι συνομήλικοι τους, μιας και όταν βάλεις όλα τα σόγια δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός, και στο φινάλε αρχίζεις να αναρωτιέσαι για ποιόν γίνονται όλα αυτά; Η απάντηση βέβαια είναι προφανής, για τους γονείς!
Σε αντίθετη κατεύθυνση βέβαια το γαμοπάρτυ της Σιμώνης, σε υπέροχο μπαρ στο Μέτς, με φοβερή θέα, με πολύ ωραία ποτά και κοκτέιλ, καταπληκτικά finger food και πολύ καλή μουσική. Τα είπαμε, τα ήπιαμε, χορέψαμε, απολαύσαμε φοβερή θέα, περάσαμε πάρα πολύ καλά και το ζευγάρι ήταν πραγματικά ευτυχισμένο, γιατί ήταν με τους φίλους του, και όχι με τους μακρινούς συγγενείς. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Σιμώνη και Νίκο, όλα καλά να σας έρθουν στην κοινή σας ζωή και να περνάτε πάντα καλά όπως περάσαμε χτες.
Φαγάκια όμως τώρα, οι μελιτζάνες έχουν την τιμητική τους όλο το καλοκαίρι. Το πιο κάτω σουφλέ είναι ένα εντυπωσιακό πιάτο για ένα καλοκαιρινό τραπέζι, σαν αυτά που θα κάνουμε όλοι τώρα λόγω EURO. Σηκώνει μπύρα και είναι ωραιότατο συνοδευτικό για μπριζολίδια και ψητά λουκάνικα.
Σουφλέ Μελιτζάνας
4 μελιτζάνες φλάσκες
1 μέτριο κρεμμύδι
2 ποτήρια χυμό ντομάτας
2 ντομάτες
λάδι, αλάτι, πιπέρι ζάχαρη
200 γραμμάρια φέτα τριμμένη (ή άλλο άσπρο τυρί, ή ακόμα και ροκφόρ)
200 γραμμάρια ζαμπόν
200 γραμμάρια γραβιέρα τρυμμένη
3 αυγά
1 ποτήρι κρέμα γάλακτος
Κόβετε τις μελιτζάνες σε ροδέλες τις αλατίζετε και τις αφήνετε 1 ώρα σε σουρωτήρι να ξεπικρίσουν. Μετά τις στύβετε λίγο με το χέρι σας να φύγουν τα υγρά που έχουν βγάλει, τις βάζετε σε ένα ταψί στο φούρνο, τις ραντίζετε με λίγο λάδι και τις ψήνετε για 5 λεπτά κάθε πλευρά στο γκριλ, μέχρι να πάρουν χρώμα.
Παράλληλα ετοιμάζετε μία ελαφριά σάλτσα ντομάτας. Σοτάρετε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι, ρίχνετε το χυμό ντομάτας 3-4 κουταλιές της σούπας λάδι, ½ κουταλιά της σούπας ζάχαρη και αλατοπιπερώνετε. Το βράζετε μέχρι να γίνει μία πηχτή σάλτσα ντομάτας.
Σε ένα πυρέξ, λαδώνετε λίγο τον πάτο και στρώνετε μία δόση μελιτζάνες, βάζετε από πάνω μία στρώση ζαμπόν, και από πάνω μία στρώση φρέσκια ντομάτα κομμένη σε λεπτές ροδέλες. Από πάνω ρίχνετε το λευκό τυρί και ακολουθεί μία στρώση σάλτσα ντομάτα. Από πάνω βάζετε μία δεύτερη στρώση μελιτζάνας. Από πάνω απλώνετε το κίτρινο τυρί που έχετε τρίψει στον χοντρό τρίφτη, ώστε να καλύψει όλη την πάνω επιφάνεια της μελιτζάνας. Σε ένα μπολ έχετε χτυπήσει τα αυγά με την κρέμα γάλακτος και με αυτό περιχύνετε το σουφλέ από πάνω. Το ψήνετε στους 180 βαθμούς αέρα, για 45 λεπτά περίπου μέχρι να λιώσουν τα τυριά και να ψηθούν τα αυγά.
Είναι αρκετά βαρύ πιάτο αλλά πραγματικά υπέροχο.
Παρασκευή 30 Μαΐου 2008
ΜΑΥΡΟ
Μαύρο στον Σανιδά και στο αναχρονιστικό μυαλό του. Οι ομοφυλόφιλοι είναι και αυτοί άνθρωποι, και έχουν τα ίδια ακριβώς δικαιώματα με όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Τόσο απλά, και αν ο κύριος αυτός δεν μπορεί να δεχτεί αυτό το τόσο ανθρώπινο δεδομένο, να παει σπίτι του, να παίζει με τα εγγόνια του. Τέλος πια με τους μαθουσάλες στη ζωή μας. ΟΥΣΤ!!!
Ένας παλιός φίλος
Πρόσφατα συζήταγα με ορισμένους φίλους μου, με τους οποίους έχω κοινή μουσική παιδεία, ότι ορισμένοι τραγουδοποιοί από τα παλιά έχουν χαθεί.
Ξέρετε, είναι αυτοί που όταν ήμασταν μικρότεροι, τους ακούγαμε με μανία, τραγουδάγαμε τα τραγούδια τους και γνωρίζαμε όλα τα λόγια. Ο Λουκιανός, η Αρλέτα, η Τάνια, ο Μανόλης, ο Δήμος, ο Νιόνιος φυσικά, και πολλοί άλλοι ήταν κάθε μέρα μαζί μας.
Οι περισσότεροι από αυτούς, δημιουργούν ακόμα, κανένας όμως δεν είναι πρώτο όνομα στην πίστα, ούτε και περιμέναμε βέβαια να είναι. Έναν όμως, πολύ αγαπημένο μου, τον είχα χάσει τον τελευταίο καιρό, και πραγματικά αναρωτιόμουνα που στο καλό είναι, γιατί δεν τον ακούμε, γιατί δεν γράφει.
Σήμερα το πρωί τον είδα φάντη μπαστούνι στην τηλεόραση μου, να μου μιλάει, να με χαιρετάει, και να μου υπόσχεται νέα τραγουδάκια με την Χαρούλα. Όπως οι παλιοί φίλοι που χάνονται αλλά δεν μπορείς να τους ξεχάσεις ποτέ, έτσι και αυτός προσπαθούσε να μου εξηγήσει γιατί εξαφανίστηκε,
- δεν μπορούσα να γράψω ποιήματα, μου είπε,
- και αυτά που μου γράφανε οι άλλοι δεν ήταν αυτά που ήθελα, ήταν «γιουριβίζιον», μου έλεγε.
- Με καταλαβαίνεις; εκλιπαρούσε σχεδόν ....
- Πως να μην σε καταλάβω Δήμο μου, του απαντούσα μόνη μου μπροστά στο χαζοκούτι.
- Έτσι και ο Νιόνος, και ο Λουκιανός, δεν γράφουν πλέον ποιήματα, δεν είσαι ο μόνος, μας έφαγε η πλαστική σακούλα
Κάπου εκεί που μιλάγαμε ωραία ωραία, ρίχνουν και ένα από τα παλιά βίντεο
Θα σου πάρω βιολιά
και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
......
Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα
και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα,
οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et preterea censeo Carthago delenda est"
Κυρίες και κύριοι ο ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ!!!
Παλιός κολλητός, που τον ξαναβρήκα, και απ΄ ότι καταλάβατε είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό.
Μάλλον όμως πολλοί από εσάς, δεν τον ξέρετε τον Μπάρμπα Δήμο και μάλλον ούτε τα τραγούδια του. Η δεν ξέρετε ότι αυτό και εκείνο το πασίγνωστο τραγούδι είναι δικά του. Αν όμως θέλετε να μάθετε και να δείτε τους στοίχους στο http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics θα βρείτε, σχεδόν όλη τη δισκογραφία του.
Αυτά όμως με τις ανόητες μουσικές μου προτιμήσεις, αλλά δικό είναι το blog ότι θέλω γράφω (χα χα!!) και πάμε τώρα σε μία νόστιμη και εύκολη συνταγή που υποσχέθηκα στη συνάδελφο τη Σοφία χτες. Μάλιστα την έκανα το περασμένο Σάββατο σπίτι και άρεσε πραγματικά πολύ.
Ελαφριά Τάρτα με Κολοκύθια
1 φύλλο σφολιάτας
5 μέτρια κολοκύθια
300 γραμμάρια ανθότυρο
3 αυγά
½ ποτήρι γάλα
1 μικρό κρεμμύδι τριμμένο
¼ ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
½ φλιτζάνι δυόσμο ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας λάδι
λίγο βούτυρο για τη φόρμα
Βουτυρώνετε την φόρμα της τάρτας ή το ταψάκι που θα την ψήσετε, και απλώνετε το φύλο σφολιάτας. Καλύτερη είναι μία στρογγυλή φόρμα τάρτας, που όμως να έχει ένα σχετικά ύψος 4-5 εκατοστά γιατί θα φουσκώσει. Στρώστε όμορφα όμορφα τη σφολιάτα στον πάτο και τα τοιχώματα.
Τρίβετε σε χοντρό τρίφτη τα κολοκύθια και το κρεμμύδι, και τα σοτάρετε με το λάδι ελαφριά σε ένα τηγάνι να στεγνώσουν και να πιουν όλα τα ζουμιά τους. Βάζετε το μίγμα αυτό σε ένα μπολ προσθέτετε τον μαϊντανό και τον δυόσμο το ανθότυρο τριμμένο με τα χέρια σας, τα αυγά και το γάλα, αλατι και πιπέρι, και ανακατεύετε. Τα ρίχνετε πάνω στη σφολιάτα, Μπορείτε να διακοσμήσετε με ροδέλες από κολοκύθι, για να είναι όμορφη η τάρτα, αλλά αν βιάζεστε δεν είναι προφανώς απαραίτητο. Την ψήνετε στους 180 βαθμούς αέρα για 45 λεπτά περίπου, μέχρι να ψηθεί η σφολιάτα και τα αυγά.
Αν δεν θέλετε να την κάνετε ελαφριά, μπορείτε να βάλετε άλλα τυριά, φέτα, μανούρι, ή μίγμα από άσπρα και κίτρινα τυριά. Επίσης μπορείτε να αντικαταστήσετε το γάλα με κρεμά γάλακτος. Η επιλογή δικιά σας!
Καλό Σαββατοκύριακο.
Ξέρετε, είναι αυτοί που όταν ήμασταν μικρότεροι, τους ακούγαμε με μανία, τραγουδάγαμε τα τραγούδια τους και γνωρίζαμε όλα τα λόγια. Ο Λουκιανός, η Αρλέτα, η Τάνια, ο Μανόλης, ο Δήμος, ο Νιόνιος φυσικά, και πολλοί άλλοι ήταν κάθε μέρα μαζί μας.
Οι περισσότεροι από αυτούς, δημιουργούν ακόμα, κανένας όμως δεν είναι πρώτο όνομα στην πίστα, ούτε και περιμέναμε βέβαια να είναι. Έναν όμως, πολύ αγαπημένο μου, τον είχα χάσει τον τελευταίο καιρό, και πραγματικά αναρωτιόμουνα που στο καλό είναι, γιατί δεν τον ακούμε, γιατί δεν γράφει.
Σήμερα το πρωί τον είδα φάντη μπαστούνι στην τηλεόραση μου, να μου μιλάει, να με χαιρετάει, και να μου υπόσχεται νέα τραγουδάκια με την Χαρούλα. Όπως οι παλιοί φίλοι που χάνονται αλλά δεν μπορείς να τους ξεχάσεις ποτέ, έτσι και αυτός προσπαθούσε να μου εξηγήσει γιατί εξαφανίστηκε,
- δεν μπορούσα να γράψω ποιήματα, μου είπε,
- και αυτά που μου γράφανε οι άλλοι δεν ήταν αυτά που ήθελα, ήταν «γιουριβίζιον», μου έλεγε.
- Με καταλαβαίνεις; εκλιπαρούσε σχεδόν ....
- Πως να μην σε καταλάβω Δήμο μου, του απαντούσα μόνη μου μπροστά στο χαζοκούτι.
- Έτσι και ο Νιόνος, και ο Λουκιανός, δεν γράφουν πλέον ποιήματα, δεν είσαι ο μόνος, μας έφαγε η πλαστική σακούλα
Κάπου εκεί που μιλάγαμε ωραία ωραία, ρίχνουν και ένα από τα παλιά βίντεο
Θα σου πάρω βιολιά
και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου
......
Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα
και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα,
οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et preterea censeo Carthago delenda est"
Κυρίες και κύριοι ο ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ!!!
Παλιός κολλητός, που τον ξαναβρήκα, και απ΄ ότι καταλάβατε είμαι πολύ χαρούμενη γι αυτό.
Μάλλον όμως πολλοί από εσάς, δεν τον ξέρετε τον Μπάρμπα Δήμο και μάλλον ούτε τα τραγούδια του. Η δεν ξέρετε ότι αυτό και εκείνο το πασίγνωστο τραγούδι είναι δικά του. Αν όμως θέλετε να μάθετε και να δείτε τους στοίχους στο http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics θα βρείτε, σχεδόν όλη τη δισκογραφία του.
Αυτά όμως με τις ανόητες μουσικές μου προτιμήσεις, αλλά δικό είναι το blog ότι θέλω γράφω (χα χα!!) και πάμε τώρα σε μία νόστιμη και εύκολη συνταγή που υποσχέθηκα στη συνάδελφο τη Σοφία χτες. Μάλιστα την έκανα το περασμένο Σάββατο σπίτι και άρεσε πραγματικά πολύ.
Ελαφριά Τάρτα με Κολοκύθια
1 φύλλο σφολιάτας
5 μέτρια κολοκύθια
300 γραμμάρια ανθότυρο
3 αυγά
½ ποτήρι γάλα
1 μικρό κρεμμύδι τριμμένο
¼ ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
½ φλιτζάνι δυόσμο ψιλοκομμένο
2 κουταλιές της σούπας λάδι
λίγο βούτυρο για τη φόρμα
Βουτυρώνετε την φόρμα της τάρτας ή το ταψάκι που θα την ψήσετε, και απλώνετε το φύλο σφολιάτας. Καλύτερη είναι μία στρογγυλή φόρμα τάρτας, που όμως να έχει ένα σχετικά ύψος 4-5 εκατοστά γιατί θα φουσκώσει. Στρώστε όμορφα όμορφα τη σφολιάτα στον πάτο και τα τοιχώματα.
Τρίβετε σε χοντρό τρίφτη τα κολοκύθια και το κρεμμύδι, και τα σοτάρετε με το λάδι ελαφριά σε ένα τηγάνι να στεγνώσουν και να πιουν όλα τα ζουμιά τους. Βάζετε το μίγμα αυτό σε ένα μπολ προσθέτετε τον μαϊντανό και τον δυόσμο το ανθότυρο τριμμένο με τα χέρια σας, τα αυγά και το γάλα, αλατι και πιπέρι, και ανακατεύετε. Τα ρίχνετε πάνω στη σφολιάτα, Μπορείτε να διακοσμήσετε με ροδέλες από κολοκύθι, για να είναι όμορφη η τάρτα, αλλά αν βιάζεστε δεν είναι προφανώς απαραίτητο. Την ψήνετε στους 180 βαθμούς αέρα για 45 λεπτά περίπου, μέχρι να ψηθεί η σφολιάτα και τα αυγά.
Αν δεν θέλετε να την κάνετε ελαφριά, μπορείτε να βάλετε άλλα τυριά, φέτα, μανούρι, ή μίγμα από άσπρα και κίτρινα τυριά. Επίσης μπορείτε να αντικαταστήσετε το γάλα με κρεμά γάλακτος. Η επιλογή δικιά σας!
Καλό Σαββατοκύριακο.
Πέμπτη 29 Μαΐου 2008
Ταινίες
Πρόσφατα διάβασα ότι ο κινηματογράφος είναι η τέχνη με τις μεγαλύτερες επιρροές στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Νομίζω ότι αυτό το γνωρίζουμε όλοι, απλώς τώρα βγαίνουν και έρευνες που το αποδεικνύουν.
Μιας και πέθανε πρόσφατα ο Σίντεϊ Πόλλακ, διάβασα για αυτόν και τις ταινίες του και συνειδητοποίησα πόσο σωστό είναι το παραπάνω, τουλάχιστον όσον αφορά εμένα.
Ο κύριος λοιπόν αυτός, έχει φτιάξει πολλές ταινίες και είχε παίξει σε ακόμα περισσότερες. Η πιο συγκλονιστική όμως από όλες ήταν μία ταινία που είδα μικρή, μάλλον κατά λάθος καθώς δύσκολα οι γονείς αφήνανε τότε μικρά παιδιά να δουν τέτοιες ταινίες. Ακριβώς λοιπόν επειδή την είδα μικρή με είχε εντυπωσιάσει τόσο πολύ που πάντα την θωρούσα στο τοπ 5 των ταινιών που μου άρεσαν. Ο τίτλος είναι «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» και αφορά στην εποχή του χρηματιστηριακού κραχ στην Αμερική το 1929. Υπάρχει μία σκηνή στην ταινία όπου πεινασμένα και εξαθλιωμένα ζευγάρια συμμετέχουν σε διαγωνισμό αντοχής χορού, για μέρες, όπου αρρωσταίνουν και πεθαίνουν χορεύοντας με την ελπίδα να κερδίσουν λίγο φαγητό.
Αυτή η ταινία και τα μηνύματα της όπως τα είχα εισπράξει στην παιδική μου ηλικία ήταν τα πρώτα επαγγελματικά μου χρόνια ο εργασιακός μου εφιάλτης, τόσο πολύ με είχε επηρεάσει. Είναι βλέπετε που η δύναμη της εικόνας είναι τεράστια, και διογκώνετε με την δύναμη της ιστορίας. Όταν ένα μήνυμα, απλό ή και πολύπλοκο, περνάει στο κοινό μέσω μίας ιστορίας που δραματοποιείται σε εικόνα, τότε όντως το μήνυμα ενισχύεται και διεισδύει μέσα σου.
Ο Πόλλακ έφτιαξε πολλές άλλες ταινίες, εξαιρετικές και αυτές, το Τούτσι, το Πέρα από την Αφρική, τα Καλύτερά μας χρόνια, και άλλες, για μένα όμως δεν θα είναι ο σκηνοθέτης και εμπνευστής των πιο πάνω, αλλά μάλλον αυτός που μου δίδαξε την ιστορία του καπιταλισμού. Πιστεύω ότι αν πολλοί από τους σημερινούς υμνητές του μοντέρνου καπιταλισμού είχαν δει αυτήν την ταινία στα ευαίσθητά τους χρόνια, στο σωστό timing που λέμε, τότε θα ήταν καπιταλιστές, όπως είμαι και εγώ άλλωστε, αλλά τουλάχιστον δεν θα ήταν υμνητές.
Ένα ευχαριστώ λοιπόν στον κύριο Πόλλακ.
Βέβαια υπάρχουν δεκάδες άλλες ταινίες που με επηρέασαν με ανάλογο τρόπο χωρίς να είναι κατ’ ανάγκη αριστουργήματα. Χτες λοιπόν στην Ρουμανία θυμήθηκα μία από αυτές, το «μετά την επόμενη μέρα», μία χαζοταινία καταστροφής με πολύ σαφές όμως και απλό μήνυμα: αν δεν σταματήσουμε να μολύνουμε το περιβάλλον σύντομα η ανθρωπότητα θα γυρίσει στην εποχή των σπηλαίων. Όσο και να υπερέβαλε βέβαια αυτή η ταινία, όλοι καταλάβαμε το νόημα. Μπορεί να μην παγώσει σε 2 μέρες το βόρειο ημισφαίριο, αλλά σίγουρα σοβαρές επιπτώσεις υπάρχουν και όλοι μαζί της βιώνουμε καθημερινά.
Στην αρχή λοιπόν της ταινίας υπάρχει μία σκηνή που στα καλά καθούμενα σε διάφορα σημεία της γης αρχίζει να πέφτει χαλάζι μεγέθους μπάλας ποδοσφαίρου, σκοτώνετε κόσμος, κλπ. Χτες λοιπόν που ήμουνα στο Βουκουρέστι, έκανε ζέστη, όπως και εδώ φαντάζομαι, αφύσικο για την εποχή αλλά τέλος πάντων όχι και τόσο φοβερό. Ο ήλιος έλαμπε, και παντού μύριζε το καυσαέριο και το καλοκαίρι που έρχεται. Πολύ ωραία μέχρις εδώ! κατά τις 5 όμως που έφευγα για το αεροδρόμιο, και αφού είχαμε φαει με συναδέλφους σε ένα terrace με ντάλα τον ήλιο και είχα σκάσει από τη ζέστη, σκοτεινιάζει ο ουρανός, αρχίζουν τα αστραπόβροντα και τα ντάπα ντούπα και σκαει μία καλοκαιρινή μπόρα, πολύ φαντασμαγορική, κάτι σαν ήχος και φως ένα πράγμα. Εκεί λοιπόν που ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο - με κλειστά τα παράθυρα για να μην βραχούμε και χωρίς κλιματισμό γιατί ο οδηγός δεν είχε κάνει σέρβις στο κλιματισμό του αυτοκινήτου! και είχαμε βράσει - γίνετε η βρόχα χαλάζι!. Σαν παγάκια ήταν αυτά που έπεφταν από τον ουρανό. Να γίνετε ο κακός χαμός, να σκανε τα παγάκια στο παρμπρίζ και πέραν του θορύβου, να μην μπορούν οι υαλοκαθαριστήρες να καθαρίσουν τον πάγο.
Μιλάμε για πολύ φοβική κατάσταση, να νομίζω ότι θα σπάσει το παρμπρίζ ή τέλος πάντων κάτι κακό θα συμβεί, και μιας και δεν θεωρώ φυσιολογικό να έχει 35 βαθμούς ζέστη και να σκαει χαλάζι σαν κορόμηλο, μέσα στον Μάιο, άρχισα να σκέφτομαι την ταινία και τις μελλοντικές καταστροφές που θα μας έρθουν και όλα τα δεινά του κόσμου.
Έτσι λοιπόν «όλα είναι βγαλμένα μέσα από τη ζωή», σαν τα σίριαλ του Φώσκολου.
Σήμερα λεω να σας γράψω μία καταπληκτική συνταγή για μπισκότα. Αν και σπάνια φτιάχνω ή τρωω μπισκότα και κουλουράκια, σας βεβαιώνω ότι σε αυτά δεν μπορεί κανείς μα κάνεις να αντισταθεί. Είναι πάρα πολύ εύκολα, και όποιος θέλει ένα ελαφρύ κολατσιό για το καφέ το πρωί, ή για τα παιδιά που τρωνε πολλά τέτοια είναι πραγματικά τα πλέον κατάλληλα.
Μπισκότα αμυγδάλου
150 γραμμάρια ζάχαρη
125 γραμμάρια φρέσκο βούτυρο μυρωδάτο (όχι μαργαρίνη, αυτά δεν μυρίζουν) σε θερμοκρασία δωματίου
1 αυγό
200 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι του γλυκού γεμάτο μπέικιν πάουντερ
75 γραμμάρια πούδρα αμυγδάλου (λευκά αμύγδαλα αλεσμένα στο μουλτι μέχρι να γίνουν σκόνη)
Λευκά αμύγδαλα, ένα για κάθε μπισκότο (περίπου 40 κομμάτια)
Χτυπάμε στο μίξερ, το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσουν και να γίνουν μία λευκή κρέμα. Προσθέτουμε το αυγό και χτυπάμε για λίγο ακόμα μέχρι να ομογενοποιηθούν τα υλικά. Προσθέτουμε το αλεύρι, το μπεικιν και ανακατεύουμε με μία σπάτουλα. Τέλος προσθέτουμε και την πούδρα αμυγδάλου και ανακατεύουμε ελαφρά. Πλάθουμε μικρά στρογγυλά μπισκοτάκια, και τα πιέζουμε λίγο όπως τα μπιφτέκια, αλλά προσοχή να είναι μικρά ώστε να γίνονται μία μπουκιά. Βάζουμε ένα αμύγδαλο σε κάθε ένα από πάνω, το πιέζουμε ελαφρά να κολλήσει. Τα απλώνουμε σε ένα ταψί που έχουμε καλύψει με λαδόκολλα. Έχουμε προθερμάνει τον φούρνο στους 180 βαθμούς και τα ψήνουμε για 10-12 λεπτά να πάρουν χρυσαφί χρώμα. Τα αφήνουμε να κρυώσουν και να στεγνώσουν για λίγο και μετά τα φυλάμε σε μεταλλικό τάπερ ή γυάλα για μπισκότα, αλλά να είναι ερμητικά κλειστά να μην πάρουν υγρασία και να μείνουν τραγανά.
Μιας και πέθανε πρόσφατα ο Σίντεϊ Πόλλακ, διάβασα για αυτόν και τις ταινίες του και συνειδητοποίησα πόσο σωστό είναι το παραπάνω, τουλάχιστον όσον αφορά εμένα.
Ο κύριος λοιπόν αυτός, έχει φτιάξει πολλές ταινίες και είχε παίξει σε ακόμα περισσότερες. Η πιο συγκλονιστική όμως από όλες ήταν μία ταινία που είδα μικρή, μάλλον κατά λάθος καθώς δύσκολα οι γονείς αφήνανε τότε μικρά παιδιά να δουν τέτοιες ταινίες. Ακριβώς λοιπόν επειδή την είδα μικρή με είχε εντυπωσιάσει τόσο πολύ που πάντα την θωρούσα στο τοπ 5 των ταινιών που μου άρεσαν. Ο τίτλος είναι «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» και αφορά στην εποχή του χρηματιστηριακού κραχ στην Αμερική το 1929. Υπάρχει μία σκηνή στην ταινία όπου πεινασμένα και εξαθλιωμένα ζευγάρια συμμετέχουν σε διαγωνισμό αντοχής χορού, για μέρες, όπου αρρωσταίνουν και πεθαίνουν χορεύοντας με την ελπίδα να κερδίσουν λίγο φαγητό.
Αυτή η ταινία και τα μηνύματα της όπως τα είχα εισπράξει στην παιδική μου ηλικία ήταν τα πρώτα επαγγελματικά μου χρόνια ο εργασιακός μου εφιάλτης, τόσο πολύ με είχε επηρεάσει. Είναι βλέπετε που η δύναμη της εικόνας είναι τεράστια, και διογκώνετε με την δύναμη της ιστορίας. Όταν ένα μήνυμα, απλό ή και πολύπλοκο, περνάει στο κοινό μέσω μίας ιστορίας που δραματοποιείται σε εικόνα, τότε όντως το μήνυμα ενισχύεται και διεισδύει μέσα σου.
Ο Πόλλακ έφτιαξε πολλές άλλες ταινίες, εξαιρετικές και αυτές, το Τούτσι, το Πέρα από την Αφρική, τα Καλύτερά μας χρόνια, και άλλες, για μένα όμως δεν θα είναι ο σκηνοθέτης και εμπνευστής των πιο πάνω, αλλά μάλλον αυτός που μου δίδαξε την ιστορία του καπιταλισμού. Πιστεύω ότι αν πολλοί από τους σημερινούς υμνητές του μοντέρνου καπιταλισμού είχαν δει αυτήν την ταινία στα ευαίσθητά τους χρόνια, στο σωστό timing που λέμε, τότε θα ήταν καπιταλιστές, όπως είμαι και εγώ άλλωστε, αλλά τουλάχιστον δεν θα ήταν υμνητές.
Ένα ευχαριστώ λοιπόν στον κύριο Πόλλακ.
Βέβαια υπάρχουν δεκάδες άλλες ταινίες που με επηρέασαν με ανάλογο τρόπο χωρίς να είναι κατ’ ανάγκη αριστουργήματα. Χτες λοιπόν στην Ρουμανία θυμήθηκα μία από αυτές, το «μετά την επόμενη μέρα», μία χαζοταινία καταστροφής με πολύ σαφές όμως και απλό μήνυμα: αν δεν σταματήσουμε να μολύνουμε το περιβάλλον σύντομα η ανθρωπότητα θα γυρίσει στην εποχή των σπηλαίων. Όσο και να υπερέβαλε βέβαια αυτή η ταινία, όλοι καταλάβαμε το νόημα. Μπορεί να μην παγώσει σε 2 μέρες το βόρειο ημισφαίριο, αλλά σίγουρα σοβαρές επιπτώσεις υπάρχουν και όλοι μαζί της βιώνουμε καθημερινά.
Στην αρχή λοιπόν της ταινίας υπάρχει μία σκηνή που στα καλά καθούμενα σε διάφορα σημεία της γης αρχίζει να πέφτει χαλάζι μεγέθους μπάλας ποδοσφαίρου, σκοτώνετε κόσμος, κλπ. Χτες λοιπόν που ήμουνα στο Βουκουρέστι, έκανε ζέστη, όπως και εδώ φαντάζομαι, αφύσικο για την εποχή αλλά τέλος πάντων όχι και τόσο φοβερό. Ο ήλιος έλαμπε, και παντού μύριζε το καυσαέριο και το καλοκαίρι που έρχεται. Πολύ ωραία μέχρις εδώ! κατά τις 5 όμως που έφευγα για το αεροδρόμιο, και αφού είχαμε φαει με συναδέλφους σε ένα terrace με ντάλα τον ήλιο και είχα σκάσει από τη ζέστη, σκοτεινιάζει ο ουρανός, αρχίζουν τα αστραπόβροντα και τα ντάπα ντούπα και σκαει μία καλοκαιρινή μπόρα, πολύ φαντασμαγορική, κάτι σαν ήχος και φως ένα πράγμα. Εκεί λοιπόν που ήμασταν μέσα στο αυτοκίνητο - με κλειστά τα παράθυρα για να μην βραχούμε και χωρίς κλιματισμό γιατί ο οδηγός δεν είχε κάνει σέρβις στο κλιματισμό του αυτοκινήτου! και είχαμε βράσει - γίνετε η βρόχα χαλάζι!. Σαν παγάκια ήταν αυτά που έπεφταν από τον ουρανό. Να γίνετε ο κακός χαμός, να σκανε τα παγάκια στο παρμπρίζ και πέραν του θορύβου, να μην μπορούν οι υαλοκαθαριστήρες να καθαρίσουν τον πάγο.
Μιλάμε για πολύ φοβική κατάσταση, να νομίζω ότι θα σπάσει το παρμπρίζ ή τέλος πάντων κάτι κακό θα συμβεί, και μιας και δεν θεωρώ φυσιολογικό να έχει 35 βαθμούς ζέστη και να σκαει χαλάζι σαν κορόμηλο, μέσα στον Μάιο, άρχισα να σκέφτομαι την ταινία και τις μελλοντικές καταστροφές που θα μας έρθουν και όλα τα δεινά του κόσμου.
Έτσι λοιπόν «όλα είναι βγαλμένα μέσα από τη ζωή», σαν τα σίριαλ του Φώσκολου.
Σήμερα λεω να σας γράψω μία καταπληκτική συνταγή για μπισκότα. Αν και σπάνια φτιάχνω ή τρωω μπισκότα και κουλουράκια, σας βεβαιώνω ότι σε αυτά δεν μπορεί κανείς μα κάνεις να αντισταθεί. Είναι πάρα πολύ εύκολα, και όποιος θέλει ένα ελαφρύ κολατσιό για το καφέ το πρωί, ή για τα παιδιά που τρωνε πολλά τέτοια είναι πραγματικά τα πλέον κατάλληλα.
Μπισκότα αμυγδάλου
150 γραμμάρια ζάχαρη
125 γραμμάρια φρέσκο βούτυρο μυρωδάτο (όχι μαργαρίνη, αυτά δεν μυρίζουν) σε θερμοκρασία δωματίου
1 αυγό
200 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι του γλυκού γεμάτο μπέικιν πάουντερ
75 γραμμάρια πούδρα αμυγδάλου (λευκά αμύγδαλα αλεσμένα στο μουλτι μέχρι να γίνουν σκόνη)
Λευκά αμύγδαλα, ένα για κάθε μπισκότο (περίπου 40 κομμάτια)
Χτυπάμε στο μίξερ, το βούτυρο με τη ζάχαρη μέχρι να ασπρίσουν και να γίνουν μία λευκή κρέμα. Προσθέτουμε το αυγό και χτυπάμε για λίγο ακόμα μέχρι να ομογενοποιηθούν τα υλικά. Προσθέτουμε το αλεύρι, το μπεικιν και ανακατεύουμε με μία σπάτουλα. Τέλος προσθέτουμε και την πούδρα αμυγδάλου και ανακατεύουμε ελαφρά. Πλάθουμε μικρά στρογγυλά μπισκοτάκια, και τα πιέζουμε λίγο όπως τα μπιφτέκια, αλλά προσοχή να είναι μικρά ώστε να γίνονται μία μπουκιά. Βάζουμε ένα αμύγδαλο σε κάθε ένα από πάνω, το πιέζουμε ελαφρά να κολλήσει. Τα απλώνουμε σε ένα ταψί που έχουμε καλύψει με λαδόκολλα. Έχουμε προθερμάνει τον φούρνο στους 180 βαθμούς και τα ψήνουμε για 10-12 λεπτά να πάρουν χρυσαφί χρώμα. Τα αφήνουμε να κρυώσουν και να στεγνώσουν για λίγο και μετά τα φυλάμε σε μεταλλικό τάπερ ή γυάλα για μπισκότα, αλλά να είναι ερμητικά κλειστά να μην πάρουν υγρασία και να μείνουν τραγανά.
Τρίτη 27 Μαΐου 2008
Το κάλος και ο κάλος
Και καλλιστεία έχομε, διότι πως είναι δυνατόν να μην έχομεν αλώστε. Δεν τα είδα βέβαια καθώς είναι ένα εξαιρετικά βαρετό θέαμα. Αλλά κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα πάνω στην κυρία Τατιάνα μας, να αναγγέλλει μία μεγάλη έκπληξη για την βραδιά. Ποια ήταν αυτή; μα η παρουσία του εθνικού μας νομάρχη βέβαια!
Τι δηλώσεις ήταν αυτές, τι ότι αυτός δεν προσέχει το ύψος μίας γυναίκας αλλά το βάθος της – όπως κάνουμε με τα πηγάδια δηλαδή – τι ότι τη δικιά του την γυναίκα την έψαχνε 51 χρόνια να την βρει και δεν την πήρε γιατί ήταν ξανθιά, όπως του είπε η κυρία Τατιάνα μας, τι ότι αυτός είναι εκεί για να προασπίσει τα δικαιώματα της Βόρειας Ελλάδας. Δεν τα θυμάμαι όλα, ήταν βλέπετε πάρα πολλά, και ασήκωτα.
Αυτός ο άνθρωπος, και που τον βλέπω μόνο, μου γυρίζει τ΄ άντερα. Ψηφίζεται όμως, κατ΄ επανάληψη μάλιστα. Θεώρησε σωστό και πρέπον να βρίσκετε σε αυτήν την εκδήλωση. Αυτή του η πράξη συνάδει με την ιδιότητά του, και έπραξε το σωστό προφανώς κατά την γνώμη του. Γιατί, εκεί δεν πήγε ως ιδιώτης. Πήγε γιατί είναι ο γνωστός Νομάρχης που «τα λεει». Τι λεει όμως απασχολεί κανένα; Εντάξει να γελάσεις, να μειδιάσεις, να σχολιάσεις, αλλά θα ασχοληθούμε ποτέ σοβαρά με το φαινόμενο, γιατί αυτός μπορεί να πουλάει ότι τρέλα θέλει, και οι άλλοι μιας και πουλάει η τρέλα του θα τον έχουνε από κοντά. Είναι φαινόμενο όμως ότι αυτό το πράγμα πουλάει και μάλιστα σε τέτοιο βάθος χρόνου. Εθνική ψυχανάλυση θέλουμε μάλλον. Μπορεί και οι αμερικανοί να έχουν τον δικό τους, αλλά και εμείς δεν πάμε πίσω. Τέρμα λοιπόν τα σχόλια για τον απερχόμενο πρόεδρο της Αμερικής, εμείς είμαστε χειρότεροι.
Ντομάτες Γεμιστές με πλιγούρι σήμερα. Το έφτιαξα το Σάββατο, λόγω Γιουροβίζιον και ήταν πάρα πολύ ωραίες και πολύ πιο εύκολες απ’ ότι νόμιζα. Η συνταγή είναι του Μαμαλάκη. Δοκιμάστε λοιπόν αυτά τα εναλλακτικά γεμιστά και πείτε μου.
Ντομάτες Γεμιστές με πλιγούρι
8 μεγάλες ντομάτες για γεμιστά
1 ποτήρι του νερού πλιγούρι
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
3 πιπεριές πολύχρωμες (κόκκινη, πράσινη, κίτρινη) ψιλοκομμένες σε μικρούς κύβους
½ ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
½ κούπα δυόσμο ψιλοκομμένο
αλάτι, πιπέρι, λάδι, και λίγο ζάχαρη
1 ποτήρι ντοματοχυμό
Με ένα κουταλάκι αδειάζετε τις ντομάτες όπως κάνουμε κανονικά με τα γεμιστά. Ρίχνουμε σε κάθε ντομάτα λίγο αλάτι και λίγη ζάχαρη, τις βάζουμε σε ταψί να χωράνε ίσα-ίσα, και ετοιμάζουμε τη γέμιση.
Σε ένα μεγάλο τηγάνι σοτάρετε το κρεμμύδι και τις πιπεριές με λίγο λάδι μέχρι να μαλακώσουν. Προσθέτετε το πλιγούρι και το σοτάρετε και αυτό για λίγο. Ρίχνετε το ντοματοχυμό και το νερό, το αλάτι και το πιπέρι και τα μαγειρεύετε σε σιγανή φωτιά μέχρι να πιουν τα υγρά τους, περίπου 10 λεπτά. Αποσύρετε από την εστία, προσθέτετε το μαϊντανό και τον δυόσμο, λίγο λάδι ακόμα και τα αφήνετε να κρυώσουν.
Μόλις κρυώσουν γεμίζετε τις ντομάτες, τις καπακώνετε, ρίχνετε 1 ποτήρι νερό στο ταψί και ραντίζετε από πάνω με ελάχιστο λάδι την κάθε ντομάτα. Τις ψήνετε στο φούρνο στους 180 βαθμούς αέρα για 1 ώρα. Τρώγονται και ζεστές, αλλά κρύες είναι ακόμα καλύτερες, ειδικά με ένα ωραίο μανούρι, άντε και φέτα για εσάς που την τρωτε.
Αύριο δεν έχει συνταγή! Πάω Ρουμανία, αυθημερόν και δεν θα προλάβω.
Τι δηλώσεις ήταν αυτές, τι ότι αυτός δεν προσέχει το ύψος μίας γυναίκας αλλά το βάθος της – όπως κάνουμε με τα πηγάδια δηλαδή – τι ότι τη δικιά του την γυναίκα την έψαχνε 51 χρόνια να την βρει και δεν την πήρε γιατί ήταν ξανθιά, όπως του είπε η κυρία Τατιάνα μας, τι ότι αυτός είναι εκεί για να προασπίσει τα δικαιώματα της Βόρειας Ελλάδας. Δεν τα θυμάμαι όλα, ήταν βλέπετε πάρα πολλά, και ασήκωτα.
Αυτός ο άνθρωπος, και που τον βλέπω μόνο, μου γυρίζει τ΄ άντερα. Ψηφίζεται όμως, κατ΄ επανάληψη μάλιστα. Θεώρησε σωστό και πρέπον να βρίσκετε σε αυτήν την εκδήλωση. Αυτή του η πράξη συνάδει με την ιδιότητά του, και έπραξε το σωστό προφανώς κατά την γνώμη του. Γιατί, εκεί δεν πήγε ως ιδιώτης. Πήγε γιατί είναι ο γνωστός Νομάρχης που «τα λεει». Τι λεει όμως απασχολεί κανένα; Εντάξει να γελάσεις, να μειδιάσεις, να σχολιάσεις, αλλά θα ασχοληθούμε ποτέ σοβαρά με το φαινόμενο, γιατί αυτός μπορεί να πουλάει ότι τρέλα θέλει, και οι άλλοι μιας και πουλάει η τρέλα του θα τον έχουνε από κοντά. Είναι φαινόμενο όμως ότι αυτό το πράγμα πουλάει και μάλιστα σε τέτοιο βάθος χρόνου. Εθνική ψυχανάλυση θέλουμε μάλλον. Μπορεί και οι αμερικανοί να έχουν τον δικό τους, αλλά και εμείς δεν πάμε πίσω. Τέρμα λοιπόν τα σχόλια για τον απερχόμενο πρόεδρο της Αμερικής, εμείς είμαστε χειρότεροι.
Ντομάτες Γεμιστές με πλιγούρι σήμερα. Το έφτιαξα το Σάββατο, λόγω Γιουροβίζιον και ήταν πάρα πολύ ωραίες και πολύ πιο εύκολες απ’ ότι νόμιζα. Η συνταγή είναι του Μαμαλάκη. Δοκιμάστε λοιπόν αυτά τα εναλλακτικά γεμιστά και πείτε μου.
Ντομάτες Γεμιστές με πλιγούρι
8 μεγάλες ντομάτες για γεμιστά
1 ποτήρι του νερού πλιγούρι
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
3 πιπεριές πολύχρωμες (κόκκινη, πράσινη, κίτρινη) ψιλοκομμένες σε μικρούς κύβους
½ ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
½ κούπα δυόσμο ψιλοκομμένο
αλάτι, πιπέρι, λάδι, και λίγο ζάχαρη
1 ποτήρι ντοματοχυμό
Με ένα κουταλάκι αδειάζετε τις ντομάτες όπως κάνουμε κανονικά με τα γεμιστά. Ρίχνουμε σε κάθε ντομάτα λίγο αλάτι και λίγη ζάχαρη, τις βάζουμε σε ταψί να χωράνε ίσα-ίσα, και ετοιμάζουμε τη γέμιση.
Σε ένα μεγάλο τηγάνι σοτάρετε το κρεμμύδι και τις πιπεριές με λίγο λάδι μέχρι να μαλακώσουν. Προσθέτετε το πλιγούρι και το σοτάρετε και αυτό για λίγο. Ρίχνετε το ντοματοχυμό και το νερό, το αλάτι και το πιπέρι και τα μαγειρεύετε σε σιγανή φωτιά μέχρι να πιουν τα υγρά τους, περίπου 10 λεπτά. Αποσύρετε από την εστία, προσθέτετε το μαϊντανό και τον δυόσμο, λίγο λάδι ακόμα και τα αφήνετε να κρυώσουν.
Μόλις κρυώσουν γεμίζετε τις ντομάτες, τις καπακώνετε, ρίχνετε 1 ποτήρι νερό στο ταψί και ραντίζετε από πάνω με ελάχιστο λάδι την κάθε ντομάτα. Τις ψήνετε στο φούρνο στους 180 βαθμούς αέρα για 1 ώρα. Τρώγονται και ζεστές, αλλά κρύες είναι ακόμα καλύτερες, ειδικά με ένα ωραίο μανούρι, άντε και φέτα για εσάς που την τρωτε.
Αύριο δεν έχει συνταγή! Πάω Ρουμανία, αυθημερόν και δεν θα προλάβω.
Δευτέρα 26 Μαΐου 2008
Ανησυχία εμπνέουν τα τελευταία γεγονότα .....
Πολλά τα σημερινά θέματα και υψίστης σημασίας θα έλεγα. Ας τα «κωδικοποιήσουμε» όμως – όπως λένε και οι φίλοι μας οι δημοσιογράφοι, αλήθεια γιατί αγαπάνε τόσο αυτή τη λέξη και την λένε τόσο συχνά, πολλές φορές δε χωρίς λόγο;
Α. Το Καλομοιράκι. Τα τελευταία χρόνια μου αρέσει η Eurovision, είναι μία όμορφη ευκαιρία για χαβαλέ, στο σπίτι μου, όπου μαζευόμαστε όλοι και κάνουμε εξέδρα. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν παρακολουθώ το παρασκήνιο και τον μετέπειτα σχολιασμό και τις δηλώσεις. Συνήθως τα τραγουδάκια είναι ανάλαφρα, ότι πρέπει για το καλοκαίρι που έρχεται. Μου την δίνει όμως να γίνετε η Eurovision εθνικό θέμα. Ναι, είναι υποκουλτούρα, πως να το κάνουμε δηλαδή. Χρειάζεται και αυτό και καλοδεχούμενο, αλλά μην κατακλείσει και τη ζωή μας. Γνωστά βέβαια αυτά, και χιλιοειπωμένα. Υπάρχει όμως κάτι που πρώτη φορά πρόσεξα φέτος. Κατά κόρον ρωτούσανε οι δημοσιογράφοι, την ομάδα, περάσατε καλά; Λες και ο σκοπός ή το ενδιαφέρων όλων μας, είναι να περάσανε καλά αυτοί. Κάναμε τόσα έξοδα ως χώρα (εμείς τα πληρώνουμε όλα αυτά μέσω ΕΡΤ) για να περάσουν καλά αυτοί. Σε μια συνέντευξη που δώσανε, το δηλώσαν και μόνοι τους, «Περάσαμε καλά και αυτό έχει σημασία!!» Όχι κουκλίτσα μου, δεν έχει αυτό σημασία, ούτε εσύ πέρασες καλά και μην λες ανοησίες Σημασία έχει να περάσουμε όλοι οι υπόλοιποι καλά, βλέποντάς σας στην ΤV, και εσείς όλοι ήσασταν τόσο σκατοαγχωμένοι, και κουρασμένοι που αν περνάγατε καλά με αυτήν την διαδικασία τότε είστε ανώμαλοι. Τέλος οφείλω να πω και τι ψήφισα. Μου άρεσε ο Ισπανός, και το τραγουδάκι του θα το ακούμε όλο το καλοκαίρι, για τον ίδιο λόγο μου άρεσε ο Αγγλος, δεν μου άρεσε η Ουκρανή, γιατί αν μου άρεσε αυτή η σεξουάλα, τότε κάτι δεν θα πήγαινε καλά με τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις, και για τον ίδιο λόγο μου άρεσε ο Δανός που τον βρήκα κούκλο. Το Καλομοιράκι, ήταν μία χαρά, τσαχπίνικο, γλυκούλι μωράκι, μία χαρά. Και μπράβο της που βγήκε τρίτη. Όσον αφορά στον Ρώσο, ούτε αυτός μου άρεσε, ούτε το τραγούδι βέβαια. Αλλά όπως λεει και όλη η Ελλάδα, πέσαμε θύματα μίας τεράστιας συνομωσίας των Ρώσων – παλιών και νέων – και έτσι προτείνω ο Πρωθυπουργός μας να πάρει πίσω άμεσα την υπογραφή της χώρας για τον South Stream, ώστε να τους τιμωρήσουμε για το παιχνίδι που παίζουν στην πλάτη μας. Λήξης...
Β. Ηλιέλαια, Ορυκτέλαια και λοιπά έλαια. Τι να πει κανείς γιατί το θέμα. Αν από τόσα διατροφικά σκάνδαλα που έχουν συμβεί τα τελευταία 10 χρόνια, δεν έχουμε πάρει το μάθημά μας ακόμα τότε καλά να τα πάθουμε. Τι εννοώ, εδώ και καιρό δεν πρέπει να τρωμε βρωμιές, εδώ και καιρό πρέπει να έχουμε στραφεί στα βιολογικά και υγιεινά προϊόντα, δεν περιμέναμε αυτήν την ιστορία για να μάθουμε. Δύο είναι τα δεδομένα, η αγορά βρομάει, μας πουλάει ότι συνθετικό και μολυσμένο υπάρχει χωρίς καμία αιδώ και ενδιαφέρον και δεύτερων οι κυβερνώντες δεν νοιάζονται, ενώ παράλληλα είναι παντελώς ανίκανοι (αν δεν ήταν άλλωστε θα δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα όπως εκεί δίνεις κάθε μέρα εξετάσεις). Λένε για τα μολυσμένα υποπροϊόντα, μαργαρίνες, μαγιονέζες, πατατάκια, έτοιμα φαγητά, γκοφρέτες, τεράστια η λίστα. Μα γιατί τρωτε τέτοια πράγματα; Είναι χρόνια τώρα που δεν αγοράζω άλλο λάδι από Βιολογικό Ελαιόλαδο. Δεν χρησιμοποιώ μαργαρίνες, παρά μόνο φρέσκο βούτυρο και μάλιστα από μικρούς παραγωγούς της επαρχίας. Ούτε λόγος για πατατάκια, και έτοιμα φαγητά άλλωστε. Η μόνη σας προστασία λοιπόν είναι η αποχή από τα προϊόντα της βιομηχανίας τροφίμων, τουλάχιστον στο βαθμό που μπορείτε, να προτιμάτε την βιοτεχνία, η καλύτερα την οικοτεχνία τροφίμων . Όσο για τον Υπουργό μας, πρόσφατα έμαθα ότι η «εμπειρία του από τον επιχειρηματικό χώρο» που ακούμε συχνά προέρχεται από τα Goody’s μίας και ήταν λεει ένας από τους ιδρυτές. Δεν ξέρω αν αληθεύει αυτό, αλλά αν βάλεις μαζί και την πρόσφατη του δήλωση, ότι δεν έχει πρόβλημα να φαει πολύ ηλιέλαιο, είναι να απορείς πως και ζει ακόμα αυτός ο άνθρωπος και δεν φωσφορίζει, από τα τοξικά και χημικά που έχει καταναλώσει. Βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα έλεγαν στο χωρίο μου!
Γ. Ψεγάδια και λοιπές μεταρρυθμίσεις. Μιας και έλειπα δεν είχα μάθει το θέμα των πανελληνίων, αλλά είχα διαβάσει κάπου ότι υπήρχαν προβλήματα με ορισμένες λέξεις. Ρώτησα λοιπόν και έμαθα, ότι το υπουργείο έστειλε διευκρινίσεις για την λέξη ψεγάδια!! Ντουβρουτζάς μου ήρθε. Στα χρόνια μου είχε γίνει το μπάχαλο με την αρωγή και ευδοκίμηση, και τότε αισθανόμουν πολύ άσχημα που η γενιά μου δεν ήξερε αυτές τις λέξεις. Αλλά τα ψεγάδια;; Είναι δυνατόν;; και στο κάτω κάτω της γραφής γιατί ένα βλαμμένο που δεν ξέρει τι σημαίνει ψεγάδι, αλλά ξέρει πάρα πολύ καλά όλα τα παρασκήνια της Eurovision πρέπει να μπει στο πανεπιστήμιο; και τι θα κάνουν μετά με αυτόν οι Πανεπιστημιακοί καθηγητές; Θα του μάθουν Ελληνικά; Κατά τα άλλα ο θείος είπε ότι η μεταρρύθμιση στην παιδεία θα συνεχιστεί. Μας απειλεί και από πάνω, θα μας μεταρρυθμίσει λεει κι΄ άλλο, μέχρι το τέλος της θητείας του δεν θα ξέρουμε κι΄ άλλες λέξεις της Ελληνικής γλώσσας. Διότι έτσι πρέπει να γίνει, στα σχολεία τα παιδία να μην μαθαίνουν Ελληνικά, να νομίζουν ότι ζούμε σε ένα κόσμο αψεγάδιαστο, επικοινωνιακά πλασμένο, και να πηγαίνουμε όλοι να σπουδάζουμε στο εξωτερικό. Εκεί έχουμε, δε, ελπίδα να μάθουμε Ελληνικά, μιας και οι έδρες ελληνικών σπουδών αυξάνονται και πληθύνονται. Έλεος δεν αντέχω άλλες μεταρρυθμίσεις, πάλι καλά που δεν έχω παιδιά, θα μου ήταν αδύνατο να καλύψω το κενό παιδείας που δημιουργεί το Ελληνικό – υπό μεταρρύθμιση – εκπαιδευτικό σύστημα.
Έχω και άλλα να πω, αλλά είναι Κυριακή απόγευμα και με έχει πιάσει ένα είδος καλοκαιρινής ραστώνης, φταιει και ο καιρός!
Καλοκαίριασε και είναι ωραία. Μία από της γνωστές Ελληνικές μυρωδιές του καλοκαιριού είναι αυτή του Βασιλικού. Όλα τα σπίτια εκτός Αθηνών έχουν και ένα σγουρό βασιλικό στην βεράντα και όταν περνάς κουνάς με το χέρι σου τα φύλλα και μυρίζει ο κόσμος όλος. Τρελαίνομαι για τον βασιλικό, κάθε καλοκαίρι έχω και φροντίζω κανα δυό γλαστράκια. Μέσα στην τούρλα των μαγειρεμάτων το Σάββατο, έφτιαξα και ένα καταπληκτικό πέστο με φρέσκο μυρωδάτο βασιλικό. Το έβαλα σε βάζο στο ψυγείο και θα κρατήσει όλο το καλοκαίρι. Είναι υπέροχο με σπαγκέτι, αλλά σας προτείνω – αν φτιάξετε δικό σας, μην αγοράσετε τις συσκευασμένες βλακείες που είναι τίγκα στο ορυκτέλαιο – να το χρησιμοποιήσετε και με ψητά καλαμαράκια, με ψρεσκοψημένο ψωμί, στις ντοματοσαλάτες σας, σε ομελέτες, σε ζουμερό ψητό κοτόπουλο και όπου αλλού θέλετε. Απλά υπέροχο.
Αν βρείτε, όπως εγώ την Παρασκευή, σε σουπερ μαρκετ, φύλα φρέσκου βιολογικού βασιλικού, αγοράστε τα χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρέπει να είναι πλατύφυλλος βασιλικός για πιο πολύ άρωμα, χωρία που φτουράει περισσότερο. Να η συνταγή.
Πέστο Βασιλικού (για ένα ικανοποιητικό βάζο χωρητικότητας 250 ml)
3 φλιτζάνια φύλλα βασιλικού πλατύφυλλου
½ φλιτζάνι ελαιόλαδο – από το κάλο μην κάνετε οικονομία στο τι τρωτε, θα το πληρώσετε στα νοσοκομεία κάποια μέρα , αγοράστε βιολογικό ελαιόλαδο, κρύας έκθλιψης
1 σακουλάκι κουκουνάρι, περίπου 50 γραμμάρια
½ φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα, ή ελληνικό Σαν Μιχάλη
2 σκελίδες σκόρδο
αλατοπίπερο
Τα βάζετε όλα μαζί στο μούλτι και τα χτυπάτε μέχρι να γίνουν πράσινη πάστα. Τόσο απλό. Συντηρείται στο ψυγείο σε βάζο μέχρι 3 μήνες αν και μέχρι τότε θα το έχετε καταναλώσει.
Βάλτε ένα κουταλάκι πάνω σε αχνιστές πατάτες βραστές και θα με θυμηθείτε!!
Α. Το Καλομοιράκι. Τα τελευταία χρόνια μου αρέσει η Eurovision, είναι μία όμορφη ευκαιρία για χαβαλέ, στο σπίτι μου, όπου μαζευόμαστε όλοι και κάνουμε εξέδρα. Αλλά μέχρι εκεί. Δεν παρακολουθώ το παρασκήνιο και τον μετέπειτα σχολιασμό και τις δηλώσεις. Συνήθως τα τραγουδάκια είναι ανάλαφρα, ότι πρέπει για το καλοκαίρι που έρχεται. Μου την δίνει όμως να γίνετε η Eurovision εθνικό θέμα. Ναι, είναι υποκουλτούρα, πως να το κάνουμε δηλαδή. Χρειάζεται και αυτό και καλοδεχούμενο, αλλά μην κατακλείσει και τη ζωή μας. Γνωστά βέβαια αυτά, και χιλιοειπωμένα. Υπάρχει όμως κάτι που πρώτη φορά πρόσεξα φέτος. Κατά κόρον ρωτούσανε οι δημοσιογράφοι, την ομάδα, περάσατε καλά; Λες και ο σκοπός ή το ενδιαφέρων όλων μας, είναι να περάσανε καλά αυτοί. Κάναμε τόσα έξοδα ως χώρα (εμείς τα πληρώνουμε όλα αυτά μέσω ΕΡΤ) για να περάσουν καλά αυτοί. Σε μια συνέντευξη που δώσανε, το δηλώσαν και μόνοι τους, «Περάσαμε καλά και αυτό έχει σημασία!!» Όχι κουκλίτσα μου, δεν έχει αυτό σημασία, ούτε εσύ πέρασες καλά και μην λες ανοησίες Σημασία έχει να περάσουμε όλοι οι υπόλοιποι καλά, βλέποντάς σας στην ΤV, και εσείς όλοι ήσασταν τόσο σκατοαγχωμένοι, και κουρασμένοι που αν περνάγατε καλά με αυτήν την διαδικασία τότε είστε ανώμαλοι. Τέλος οφείλω να πω και τι ψήφισα. Μου άρεσε ο Ισπανός, και το τραγουδάκι του θα το ακούμε όλο το καλοκαίρι, για τον ίδιο λόγο μου άρεσε ο Αγγλος, δεν μου άρεσε η Ουκρανή, γιατί αν μου άρεσε αυτή η σεξουάλα, τότε κάτι δεν θα πήγαινε καλά με τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις, και για τον ίδιο λόγο μου άρεσε ο Δανός που τον βρήκα κούκλο. Το Καλομοιράκι, ήταν μία χαρά, τσαχπίνικο, γλυκούλι μωράκι, μία χαρά. Και μπράβο της που βγήκε τρίτη. Όσον αφορά στον Ρώσο, ούτε αυτός μου άρεσε, ούτε το τραγούδι βέβαια. Αλλά όπως λεει και όλη η Ελλάδα, πέσαμε θύματα μίας τεράστιας συνομωσίας των Ρώσων – παλιών και νέων – και έτσι προτείνω ο Πρωθυπουργός μας να πάρει πίσω άμεσα την υπογραφή της χώρας για τον South Stream, ώστε να τους τιμωρήσουμε για το παιχνίδι που παίζουν στην πλάτη μας. Λήξης...
Β. Ηλιέλαια, Ορυκτέλαια και λοιπά έλαια. Τι να πει κανείς γιατί το θέμα. Αν από τόσα διατροφικά σκάνδαλα που έχουν συμβεί τα τελευταία 10 χρόνια, δεν έχουμε πάρει το μάθημά μας ακόμα τότε καλά να τα πάθουμε. Τι εννοώ, εδώ και καιρό δεν πρέπει να τρωμε βρωμιές, εδώ και καιρό πρέπει να έχουμε στραφεί στα βιολογικά και υγιεινά προϊόντα, δεν περιμέναμε αυτήν την ιστορία για να μάθουμε. Δύο είναι τα δεδομένα, η αγορά βρομάει, μας πουλάει ότι συνθετικό και μολυσμένο υπάρχει χωρίς καμία αιδώ και ενδιαφέρον και δεύτερων οι κυβερνώντες δεν νοιάζονται, ενώ παράλληλα είναι παντελώς ανίκανοι (αν δεν ήταν άλλωστε θα δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα όπως εκεί δίνεις κάθε μέρα εξετάσεις). Λένε για τα μολυσμένα υποπροϊόντα, μαργαρίνες, μαγιονέζες, πατατάκια, έτοιμα φαγητά, γκοφρέτες, τεράστια η λίστα. Μα γιατί τρωτε τέτοια πράγματα; Είναι χρόνια τώρα που δεν αγοράζω άλλο λάδι από Βιολογικό Ελαιόλαδο. Δεν χρησιμοποιώ μαργαρίνες, παρά μόνο φρέσκο βούτυρο και μάλιστα από μικρούς παραγωγούς της επαρχίας. Ούτε λόγος για πατατάκια, και έτοιμα φαγητά άλλωστε. Η μόνη σας προστασία λοιπόν είναι η αποχή από τα προϊόντα της βιομηχανίας τροφίμων, τουλάχιστον στο βαθμό που μπορείτε, να προτιμάτε την βιοτεχνία, η καλύτερα την οικοτεχνία τροφίμων . Όσο για τον Υπουργό μας, πρόσφατα έμαθα ότι η «εμπειρία του από τον επιχειρηματικό χώρο» που ακούμε συχνά προέρχεται από τα Goody’s μίας και ήταν λεει ένας από τους ιδρυτές. Δεν ξέρω αν αληθεύει αυτό, αλλά αν βάλεις μαζί και την πρόσφατη του δήλωση, ότι δεν έχει πρόβλημα να φαει πολύ ηλιέλαιο, είναι να απορείς πως και ζει ακόμα αυτός ο άνθρωπος και δεν φωσφορίζει, από τα τοξικά και χημικά που έχει καταναλώσει. Βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα έλεγαν στο χωρίο μου!
Γ. Ψεγάδια και λοιπές μεταρρυθμίσεις. Μιας και έλειπα δεν είχα μάθει το θέμα των πανελληνίων, αλλά είχα διαβάσει κάπου ότι υπήρχαν προβλήματα με ορισμένες λέξεις. Ρώτησα λοιπόν και έμαθα, ότι το υπουργείο έστειλε διευκρινίσεις για την λέξη ψεγάδια!! Ντουβρουτζάς μου ήρθε. Στα χρόνια μου είχε γίνει το μπάχαλο με την αρωγή και ευδοκίμηση, και τότε αισθανόμουν πολύ άσχημα που η γενιά μου δεν ήξερε αυτές τις λέξεις. Αλλά τα ψεγάδια;; Είναι δυνατόν;; και στο κάτω κάτω της γραφής γιατί ένα βλαμμένο που δεν ξέρει τι σημαίνει ψεγάδι, αλλά ξέρει πάρα πολύ καλά όλα τα παρασκήνια της Eurovision πρέπει να μπει στο πανεπιστήμιο; και τι θα κάνουν μετά με αυτόν οι Πανεπιστημιακοί καθηγητές; Θα του μάθουν Ελληνικά; Κατά τα άλλα ο θείος είπε ότι η μεταρρύθμιση στην παιδεία θα συνεχιστεί. Μας απειλεί και από πάνω, θα μας μεταρρυθμίσει λεει κι΄ άλλο, μέχρι το τέλος της θητείας του δεν θα ξέρουμε κι΄ άλλες λέξεις της Ελληνικής γλώσσας. Διότι έτσι πρέπει να γίνει, στα σχολεία τα παιδία να μην μαθαίνουν Ελληνικά, να νομίζουν ότι ζούμε σε ένα κόσμο αψεγάδιαστο, επικοινωνιακά πλασμένο, και να πηγαίνουμε όλοι να σπουδάζουμε στο εξωτερικό. Εκεί έχουμε, δε, ελπίδα να μάθουμε Ελληνικά, μιας και οι έδρες ελληνικών σπουδών αυξάνονται και πληθύνονται. Έλεος δεν αντέχω άλλες μεταρρυθμίσεις, πάλι καλά που δεν έχω παιδιά, θα μου ήταν αδύνατο να καλύψω το κενό παιδείας που δημιουργεί το Ελληνικό – υπό μεταρρύθμιση – εκπαιδευτικό σύστημα.
Έχω και άλλα να πω, αλλά είναι Κυριακή απόγευμα και με έχει πιάσει ένα είδος καλοκαιρινής ραστώνης, φταιει και ο καιρός!
Καλοκαίριασε και είναι ωραία. Μία από της γνωστές Ελληνικές μυρωδιές του καλοκαιριού είναι αυτή του Βασιλικού. Όλα τα σπίτια εκτός Αθηνών έχουν και ένα σγουρό βασιλικό στην βεράντα και όταν περνάς κουνάς με το χέρι σου τα φύλλα και μυρίζει ο κόσμος όλος. Τρελαίνομαι για τον βασιλικό, κάθε καλοκαίρι έχω και φροντίζω κανα δυό γλαστράκια. Μέσα στην τούρλα των μαγειρεμάτων το Σάββατο, έφτιαξα και ένα καταπληκτικό πέστο με φρέσκο μυρωδάτο βασιλικό. Το έβαλα σε βάζο στο ψυγείο και θα κρατήσει όλο το καλοκαίρι. Είναι υπέροχο με σπαγκέτι, αλλά σας προτείνω – αν φτιάξετε δικό σας, μην αγοράσετε τις συσκευασμένες βλακείες που είναι τίγκα στο ορυκτέλαιο – να το χρησιμοποιήσετε και με ψητά καλαμαράκια, με ψρεσκοψημένο ψωμί, στις ντοματοσαλάτες σας, σε ομελέτες, σε ζουμερό ψητό κοτόπουλο και όπου αλλού θέλετε. Απλά υπέροχο.
Αν βρείτε, όπως εγώ την Παρασκευή, σε σουπερ μαρκετ, φύλα φρέσκου βιολογικού βασιλικού, αγοράστε τα χωρίς δεύτερη σκέψη. Πρέπει να είναι πλατύφυλλος βασιλικός για πιο πολύ άρωμα, χωρία που φτουράει περισσότερο. Να η συνταγή.
Πέστο Βασιλικού (για ένα ικανοποιητικό βάζο χωρητικότητας 250 ml)
3 φλιτζάνια φύλλα βασιλικού πλατύφυλλου
½ φλιτζάνι ελαιόλαδο – από το κάλο μην κάνετε οικονομία στο τι τρωτε, θα το πληρώσετε στα νοσοκομεία κάποια μέρα , αγοράστε βιολογικό ελαιόλαδο, κρύας έκθλιψης
1 σακουλάκι κουκουνάρι, περίπου 50 γραμμάρια
½ φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα, ή ελληνικό Σαν Μιχάλη
2 σκελίδες σκόρδο
αλατοπίπερο
Τα βάζετε όλα μαζί στο μούλτι και τα χτυπάτε μέχρι να γίνουν πράσινη πάστα. Τόσο απλό. Συντηρείται στο ψυγείο σε βάζο μέχρι 3 μήνες αν και μέχρι τότε θα το έχετε καταναλώσει.
Βάλτε ένα κουταλάκι πάνω σε αχνιστές πατάτες βραστές και θα με θυμηθείτε!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)